मानुषत्वं लभेत्कस्मान्मृत्युमाप्नोति तत्कथम् ।
म्रियते कः सुरश्रेष्ठ देहमाश्रित्य कुत्रचित्
mānuṣatvaṃ labhetkasmānmṛtyumāpnoti tatkatham |
mriyate kaḥ suraśreṣṭha dehamāśritya kutracit
॥
11 श्लोक · 11 में से 49
ग्यारह श्लोकों का छोटा अध्याय। गरुड़ फिर पूछते हैं कि जीव मनुष्य-जन्म कैसे पाता है, कैसे मरता है, इन्द्रियाँ कहाँ जाती हैं, शव अस्पृश्य क्यों होता है, और मनुष्य यमलोक या विष्णुलोक कैसे जाते हैं। श्रीकृष्ण थोड़े में उत्तर देते हैं। पराई स्त्री या ब्राह्मण का धन हरने वाला निर्जन वन में ब्रह्मराक्षस बनता है, और रत्न चुराने वाला हीन जाति में जन्म लेता है; मनुष्य जिसका ध्यान करता है वही बनता है। आत्मा को शस्त्र नहीं काटते, अग्नि नहीं जलाती। शरीर के छिद्रों में आठ नाभि से मस्तक तक हैं, और पुण्यात्मा ऊपर के छिद्र से निकलते हैं। निर्धन भी वर्ष भर सब क्रियाएँ करे। उत्तर बीच में ही रुक जाता है, और हमारे पाठ में इस अध्याय की पुष्पिका नहीं है।
गरुड उवाच
मानुषत्वं लभेत्कस्मान्मृत्युमाप्नोति तत्कथम् ।
म्रियते कः सुरश्रेष्ठ देहमाश्रित्य कुत्रचित्
mānuṣatvaṃ labhetkasmānmṛtyumāpnoti tatkatham |
mriyate kaḥ suraśreṣṭha dehamāśritya kutracit
इन्द्रियाणि कुतो यान्ति ह्यस्पृश्यः स कथं भवेत् ।
क्व कर्माणि कृतानीह कथं भुङ्क्ते प्रसर्पति
indriyāṇi kuto yānti hyaspṛśyaḥ sa kathaṃ bhavet |
kva karmāṇi kṛtānīha kathaṃ bhuṅkte prasarpati
प्रसादं कुरु मे मोहं छेत्तुमर्हस्यशेषतः ।
काश्यपोऽहं सुरश्रेष्ठ विनतागर्भ संभवः ।
यमलोकं कथं यान्ति विष्णुलोकं च मानवाः
prasādaṃ kuru me mohaṃ chettumarhasyaśeṣataḥ |
kāśyapo'haṃ suraśreṣṭha vinatāgarbha saṃbhavaḥ |
yamalokaṃ kathaṃ yānti viṣṇulokaṃ ca mānavāḥ
श्रीकृष्ण उवाच
परस्य योषितं हृत्वा ब्रह्मस्वमपहृत्य च
parasya yoṣitaṃ hṛtvā brahmasvamapahṛtya ca
अरण्ये निर्जने देशे जायते ब्रह्मराक्षसः ।
हीनजातौ प्रजायेत रत्नानामपहारकः
araṇye nirjane deśe jāyate brahmarākṣasaḥ |
hīnajātau prajāyeta ratnānāmapahārakaḥ
यंयं काममभिध्यायेत्स तल्लिङ्गोऽभिजायते ।
नैनं छिन्दन्ति शस्त्राणि नैनं दहति पावकः
yaṃyaṃ kāmamabhidhyāyetsa talliṅgo'bhijāyate |
nainaṃ chindanti śastrāṇi nainaṃ dahati pāvakaḥ
न चैनं क्लेदयन्त्यापो न शोषयति मारुतः ।
वाक्चक्षुर्नासिका कर्णौ गुदं मूत्रस्य सञ्चरः
na cainaṃ kledayantyāpo na śoṣayati mārutaḥ |
vākcakṣurnāsikā karṇau gudaṃ mūtrasya sañcaraḥ
अण्डजादिकजन्तूनां छिद्राण्येतानि सर्वशः ।
आनाभेर्मूर्धपर्यन्तमूर्ध्वच्छिद्राणि चाष्ट वै
aṇḍajādikajantūnāṃ chidrāṇyetāni sarvaśaḥ |
ānābhermūrdhaparyantamūrdhvacchidrāṇi cāṣṭa vai
सन्तः सुकृतिनो मर्त्या ऊर्ध्वच्छिद्रेण यान्ति वै ।
मृताहे वार्षिकं यावद्यथोक्तविधिना खग
santaḥ sukṛtino martyā ūrdhvacchidreṇa yānti vai |
mṛtāhe vārṣikaṃ yāvadyathoktavidhinā khaga
कुर्यात्सर्वाणि कर्माणि निर्धनोऽपि हि मानवः ।
देहे यत्र वसेज्जन्तुस्तत्र भुङ्क्ते शुभाशुभम्
kuryātsarvāṇi karmāṇi nirdhano'pi hi mānavaḥ |
dehe yatra vasejjantustatra bhuṅkte śubhāśubham
मनोवाक्कायजान्दोषांस्तथां भुङ्क्ते खगेश्वर ।
मृतः स सुखमाप्नोति मायापाशैर्न बध्यते ।
पाशबद्धो नरो यस्तु विकर्मनिरतो भवेत्
manovākkāyajāndoṣāṃstathāṃ bhuṅkte khageśvara |
mṛtaḥ sa sukhamāpnoti māyāpāśairna badhyate |
pāśabaddho naro yastu vikarmanirato bhavet
पाठ का स्रोत: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)