अध्याय 229: हरि की आराधना सबका मूल है

अशेषलोकनाथस्य सारमाराधनं हरेः ।
दद्यातु पुरुषसूक्तेण यः पुष्पाण्यप एव च

aśeṣalokanāthasya sāramārādhanaṃ hareḥ |
dadyātu puruṣasūkteṇa yaḥ puṣpāṇyapa eva ca

अर्चितं स्याज्जगदिदं तेन सर्वं चराचरम् ।
यो न पूजयते विष्णुं तं विद्याद्ब्रह्मघातकम्

arcitaṃ syājjagadidaṃ tena sarvaṃ carācaram |
yo na pūjayate viṣṇuṃ taṃ vidyādbrahmaghātakam

यतः प्रवृत्तिर्भूतानां येन सर्वमिदं ततम् ।
तं यो न ध्यायते विष्णुं स विष्ठायां क्रिमिर्भवेत्

yataḥ pravṛttirbhūtānāṃ yena sarvamidaṃ tatam |
taṃ yo na dhyāyate viṣṇuṃ sa viṣṭhāyāṃ krimirbhavet

नरके पच्यमानस्तु यमेन परिभाषितः ।
किन्त्वया नार्चितो देवः केशवः क्लेशनाशनः

narake pacyamānastu yamena paribhāṣitaḥ |
kintvayā nārcito devaḥ keśavaḥ kleśanāśanaḥ

उदकेनाप्यभावेन द्रव्याणामर्चितः प्रभुः ।
यो ददाति स्वकं लोकं स त्वया किं न चार्चितः

udakenāpyabhāvena dravyāṇāmarcitaḥ prabhuḥ |
yo dadāti svakaṃ lokaṃ sa tvayā kiṃ na cārcitaḥ

न तत्करोति सा माता न पिता नापि बान्धवः ।
यत्करोति हृषीकेशः सन्तुष्टः श्रद्धयार्चितः

na tatkaroti sā mātā na pitā nāpi bāndhavaḥ |
yatkaroti hṛṣīkeśaḥ santuṣṭaḥ śraddhayārcitaḥ

वर्णाश्रमाचारवता पुरुषेण परः पुमान् ।
विष्णुराराध्यते पन्था नान्यस्तत्तोषकारकः

varṇāśramācāravatā puruṣeṇa paraḥ pumān |
viṣṇurārādhyate panthā nānyastattoṣakārakaḥ

न दानैर्विविधैर्दत्तैर्न पुष्पैर्नानुलेपनैः ।
तोषमेति महात्मासौ यथा भक्त्या जनार्दनः

na dānairvividhairdattairna puṣpairnānulepanaiḥ |
toṣameti mahātmāsau yathā bhaktyā janārdanaḥ

सम्पदैश्वर्यमाहात्म्यैः सन्तत्या न च कर्मणा ।
विमुक्तैश्चैकता लभ्या मूलमाराधनं हरेः

sampadaiśvaryamāhātmyaiḥ santatyā na ca karmaṇā |
vimuktaiścaikatā labhyā mūlamārādhanaṃ hareḥ