अथातो यक्ष्मरोगस्य निदानं प्रवदाम्यहम् ।
अनेकरोगानुगतो बहुरोगपुरोगमः
athāto yakṣmarogasya nidānaṃ pravadāmyaham |
anekarogānugato bahurogapurogamaḥ
इति श्रीगारुडे महापुराणे पूर्वखण्डे प्रथमांशाख्ये आचारकाण्डे यक्ष्मनिदाना नाम द्विपञ्चाशदुत्तरशततमोऽध्यायः ॥
27 श्लोक · 152 में से 241
धन्वन्तरि राजयक्ष्मा का वर्णन करते हैं, जिसे क्षय, शोष और रोगराट् भी कहते हैं। यह पहले नक्षत्रों और द्विजों के राजा चन्द्रमा को हुआ, इसलिए यह नाम पड़ा। यह शरीर को क्षीण करता है, औषधि से कठिनता से हटता है। इसके चार कारण हैं: अति साहस, वेगों को रोकना, शुक्र, ओज और स्नेह का क्षय, और भोजन-नियम का त्याग। कुपित वात पित्त और कफ को उभारता है, जो शरीर में फैलकर ऊपर, नीचे और तिरछे पीड़ा देते हैं। पूर्वरूप में भारी जुकाम, ज्वर, स्त्री, मद्य और मांस की लालसा। पूरे रोग के ग्यारह लक्षण हैं: जुकाम, खाँसी, स्वरभेद, अरुचि, पसलियों और कन्धों में पीड़ा, ज्वर, श्वास, रक्त-वमन आदि। जिस रोगी की छहों शक्तियाँ क्षीण हों, उसका उपचार न ले।
धन्वन्तरिरुवाच
अथातो यक्ष्मरोगस्य निदानं प्रवदाम्यहम् ।
अनेकरोगानुगतो बहुरोगपुरोगमः
athāto yakṣmarogasya nidānaṃ pravadāmyaham |
anekarogānugato bahurogapurogamaḥ
राजयक्ष्मा क्षयः शोषो रोगराडिति कथ्यते ।
नक्षत्राणां द्विजानाञ्च राज्ञोऽभूद्यदयं पुरा
rājayakṣmā kṣayaḥ śoṣo rogarāḍiti kathyate |
nakṣatrāṇāṃ dvijānāñca rājño'bhūdyadayaṃ purā
यच्च राजा च यक्ष्मा च राजयक्ष्मा ततो मतः ।
देहौषधक्षयकृतेः क्षयस्तत्सम्भवाच्च सः
yacca rājā ca yakṣmā ca rājayakṣmā tato mataḥ |
dehauṣadhakṣayakṛteḥ kṣayastatsambhavācca saḥ
रसादिशोषणाच्छोषो रोगराडिति राजवत् ।
साहसं वेगसंरोधः शुक्रौजः स्नेहसंक्षयः
rasādiśoṣaṇācchoṣo rogarāḍiti rājavat |
sāhasaṃ vegasaṃrodhaḥ śukraujaḥ snehasaṃkṣayaḥ
अन्नपानविधित्यागश्चत्वारस्तस्यहेतवः ।
तैरुदीर्णोऽनिलः पित्तं व्यर्थं चोदीर्य सर्वतः
annapānavidhityāgaścatvārastasyahetavaḥ |
tairudīrṇo'nilaḥ pittaṃ vyarthaṃ codīrya sarvataḥ
शरिरसन्धिमाविश्य ताः शिराः प्रतिपीडयन् ।
मुखानि स्रोतसां रुद्ध्वा तथैवातिविसृज्य वा
śarirasandhimāviśya tāḥ śirāḥ pratipīḍayan |
mukhāni srotasāṃ ruddhvā tathaivātivisṛjya vā
मध्यमूर्ध्वमधस्तिर्यगव्यथां सञ्जनयेद्धृदः ।
रूपं भविष्यतस्तस्य प्रतिश्यायो भृशं ज्वरः
madhyamūrdhvamadhastiryagavyathāṃ sañjanayeddhṛdaḥ |
rūpaṃ bhaviṣyatastasya pratiśyāyo bhṛśaṃ jvaraḥ
प्रसेको मुखमाधुर्यं मार्दवं वह्निदे हयोः ।
लौल्यभावोऽन्नपानादौ शुचावशुचिवीक्षणम्
praseko mukhamādhuryaṃ mārdavaṃ vahnide hayoḥ |
laulyabhāvo'nnapānādau śucāvaśucivīkṣaṇam
मक्षिकातृणकेशादिपातः प्रायोऽन्नपानयोः ।
हृल्लासश्छर्दिररुचिरस्नातेऽपि बलक्षयः
makṣikātṛṇakeśādipātaḥ prāyo'nnapānayoḥ |
hṛllāsaśchardirarucirasnāte'pi balakṣayaḥ
पाण्योरुवक्षः पादास्यकुक्ष्यक्ष्णोरतिशुक्लता ।
बाह्वोः प्रतोदो जिह्वायाः काये बैभत्स्यदर्शनम्
pāṇyoruvakṣaḥ pādāsyakukṣyakṣṇoratiśuklatā |
bāhvoḥ pratodo jihvāyāḥ kāye baibhatsyadarśanam
स्त्रीमद्यमांसप्रियता घृणिता मूर्धगुण्ठनम् ।
नखकेशास्थिवृद्धिश्च स्वप्ने चाभिभवो भवेत्
strīmadyamāṃsapriyatā ghṛṇitā mūrdhaguṇṭhanam |
nakhakeśāsthivṛddhiśca svapne cābhibhavo bhavet
पतनं कृकलासाहिकपिश्वापदपक्षिभिः ।
केशास्थितुषभस्मादितरौ समधिरोहणम्
patanaṃ kṛkalāsāhikapiśvāpadapakṣibhiḥ |
keśāsthituṣabhasmāditarau samadhirohaṇam
शून्यानां ग्रामदेशानां दर्शनं शुष्यतोऽम्भसः ।
ज्योतिर्दिवि दवाग्नीनां ज्वलतां च महीरुहाम्
śūnyānāṃ grāmadeśānāṃ darśanaṃ śuṣyato'mbhasaḥ |
jyotirdivi davāgnīnāṃ jvalatāṃ ca mahīruhām
पीनसश्वासकासं च स्वरमूर्धरुजोऽरुचिः ।
ऊर्ध्वनिः श्वाससंशोषावधश्छर्दिश्च कोष्ठगे
pīnasaśvāsakāsaṃ ca svaramūrdharujo'ruciḥ |
ūrdhvaniḥ śvāsasaṃśoṣāvadhaśchardiśca koṣṭhage
स्थिते पार्श्वे च रुग्बोधे सन्धिस्थे भवति ज्वरः ।
रूपाण्यैकादशैतानि जायन्ते राजयक्ष्मणः
sthite pārśve ca rugbodhe sandhisthe bhavati jvaraḥ |
rūpāṇyaikādaśaitāni jāyante rājayakṣmaṇaḥ
तेषामुपद्रवान्विद्यात्कण्ठध्वंसकरी रुजाः ।
जृम्भाङ्गमर्दनिष्ठीववह्निमान्द्यास्यपूतिता
teṣāmupadravānvidyātkaṇṭhadhvaṃsakarī rujāḥ |
jṛmbhāṅgamardaniṣṭhīvavahnimāndyāsyapūtitā
तत्र वाताच्छिरः पार्श्वशूलनं सांगमर्दनम् ।
कण्ठरोधः स्वरभ्रंशः पित्तात्पादांसपाणिषु
tatra vātācchiraḥ pārśvaśūlanaṃ sāṃgamardanam |
kaṇṭharodhaḥ svarabhraṃśaḥ pittātpādāṃsapāṇiṣu
दाहोऽतिसारोऽसृक्छर्दिर्मुखगन्धो ज्वरो मदः ।
कफादरोचकच्छर्दिकासा अर्ध्वां गगौरवम्
dāho'tisāro'sṛkchardirmukhagandho jvaro madaḥ |
kaphādarocakacchardikāsā ardhvāṃ gagauravam
प्रसेकः पीनसः श्वासः स्वरभेदोऽल्पवह्निता ।
दोषैर्मन्दानलत्वेन शोथलेपकफोल्बणैः
prasekaḥ pīnasaḥ śvāsaḥ svarabhedo'lpavahnitā |
doṣairmandānalatvena śothalepakapholbaṇaiḥ
स्रोतोमुखेषु रुद्धेषु धातुषु स्वल्पकेषु च ।
विदाहो मनसः स्थाने भवन्त्यन्ये ह्युपद्रवाः
srotomukheṣu ruddheṣu dhātuṣu svalpakeṣu ca |
vidāho manasaḥ sthāne bhavantyanye hyupadravāḥ
पच्यते कोष्ठ एवान्नमम्लयुक्तै रसैर्युतम् ।
प्रायोऽस्य क्षयभागानां नैवान्नं चाङ्गपुष्टये
pacyate koṣṭha evānnamamlayuktai rasairyutam |
prāyo'sya kṣayabhāgānāṃ naivānnaṃ cāṅgapuṣṭaye
रसो ह्यस्य न रक्ताय मांसाय कुरुते तु तत् ।
उपष्टब्धः समन्ताच्च केवलं वर्तते क्षयी
raso hyasya na raktāya māṃsāya kurute tu tat |
upaṣṭabdhaḥ samantācca kevalaṃ vartate kṣayī
लिङ्गेष्वल्पेष्वतिक्षीणं व्याधौ षट्करणक्षयम् ।
वर्जयेत्साधयेदेव सर्वेष्वपि ततोऽन्यथा
liṅgeṣvalpeṣvatikṣīṇaṃ vyādhau ṣaṭkaraṇakṣayam |
varjayetsādhayedeva sarveṣvapi tato'nyathā
दोषैर्व्यस्तैः समस्तैश्च क्षयात्सर्वस्य मेदसः ।
स्वरभेदो भवेत्तस्य क्षामो रूक्षश्चलः स्वरः
doṣairvyastaiḥ samastaiśca kṣayātsarvasya medasaḥ |
svarabhedo bhavettasya kṣāmo rūkṣaścalaḥ svaraḥ
शुकवर्णाभकण्ठत्वं स्निग्धोष्णोपशमोऽनिलात् ।
पित्तात्तालुगले दाहः शोषो भवति सन्ततम्
śukavarṇābhakaṇṭhatvaṃ snigdhoṣṇopaśamo'nilāt |
pittāttālugale dāhaḥ śoṣo bhavati santatam
लिम्पन्निव कफैः कण्ठं मुखं घुरघुरायते ।
स्वयं विरुद्धैः सर्वैस्तु सर्वालिङ्गैः क्षयो भवेत्
limpanniva kaphaiḥ kaṇṭhaṃ mukhaṃ ghuraghurāyate |
svayaṃ viruddhaiḥ sarvaistu sarvāliṅgaiḥ kṣayo bhavet
धूमायतीव चात्यर्थमुदेति श्लेष्मलक्षणम् ।
कृच्छ्रसाध्याः क्षयाश्चात्र सर्वैरल्पञ्च वर्जयेत्
dhūmāyatīva cātyarthamudeti śleṣmalakṣaṇam |
kṛcchrasādhyāḥ kṣayāścātra sarvairalpañca varjayet
पाठ का स्रोत: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)