अध्याय 131: दूर्वाष्टमी और श्रीकृष्ण जन्माष्टमी

ब्रह्मन् भाद्रपदे मासि शुक्लाष्टम्यामुपोषितः ।
दूर्वां सौरीं गणेशं च फलपुष्पैः शिवं यजेत्

brahman bhādrapade māsi śuklāṣṭamyāmupoṣitaḥ |
dūrvāṃ saurīṃ gaṇeśaṃ ca phalapuṣpaiḥ śivaṃ yajet

फलव्रीह्यादिभिः सर्वैः शम्भवेनमः शिवाय च ।
त्वं दूर्वेऽमृतजन्मासि ह्यष्टमी सर्वकामभाक्

phalavrīhyādibhiḥ sarvaiḥ śambhavenamaḥ śivāya ca |
tvaṃ dūrve'mṛtajanmāsi hyaṣṭamī sarvakāmabhāk

अनग्निपक्वमश्नीयान्मुच्यते ब्रह्महत्यया ।
कृष्णाष्टम्यां च रोहिण्यामर्धरात्रेऽर्चनं हरेः

anagnipakvamaśnīyānmucyate brahmahatyayā |
kṛṣṇāṣṭamyāṃ ca rohiṇyāmardharātre'rcanaṃ hareḥ

कार्या विद्धापि सप्तम्या हन्ति पापं त्रिजन्मनः ।
उपोषितोऽर्चयेन्मन्त्रैस्तिथि भान्ते च पारणम्

kāryā viddhāpi saptamyā hanti pāpaṃ trijanmanaḥ |
upoṣito'rcayenmantraistithi bhānte ca pāraṇam

योगाय योगपतये योगेश्वराय योगसम्भवाय गोविन्दाय नमोनमः ।
यज्ञाय यज्ञेश्वराय यज्ञपतये गोविन्दाय नमोनमः

yogāya yogapataye yogeśvarāya yogasambhavāya govindāya namonamaḥ |
yajñāya yajñeśvarāya yajñapataye govindāya namonamaḥ

विश्वाय विश्वेश्वराय विश्वपतये गोविन्दाय नमोनमः ।
सर्वाय सर्वेश्वराय सर्वेताय सर्वसम्भवाय गोविन्दाय नमोनमः

viśvāya viśveśvarāya viśvapataye govindāya namonamaḥ |
sarvāya sarveśvarāya sarvetāya sarvasambhavāya govindāya namonamaḥ

स्थण्डिले पूजयेद्देवं सचन्द्रां रोहिणीं तथा ।
शङ्खे तोयं समादाय सपुष्पफलचन्दनम्

sthaṇḍile pūjayeddevaṃ sacandrāṃ rohiṇīṃ tathā |
śaṅkhe toyaṃ samādāya sapuṣpaphalacandanam

जानुभ्यामवनीं गत्वा चन्द्रायार्घ्यं निवेदयेत् ।
क्षीरोदार्णवसंभूत अत्रिनेत्रसमुद्भव

jānubhyāmavanīṃ gatvā candrāyārghyaṃ nivedayet |
kṣīrodārṇavasaṃbhūta atrinetrasamudbhava

गृहाणार्घ्यं शशाङ्केश
रोहिण्या सहितो मम ।
श्रियै च वसुदेवाय नन्दाय च बलाय च

gṛhāṇārghyaṃ śaśāṅkeśa
rohiṇyā sahito mama |
śriyai ca vasudevāya nandāya ca balāya ca

यशोदायै ततो दद्यादर्घ्यं फलसमन्वितम् ।
अनन्तं
वामनं शौरिं वैकुष्ठं पुरुषोत्तमम्

yaśodāyai tato dadyādarghyaṃ phalasamanvitam |
anantaṃ
vāmanaṃ śauriṃ vaikuṣṭhaṃ puruṣottamam

वासुदेवं हृषीकेशं माधवं मधुसूदनम् ।
वराहं पुण्डरीकाक्षं नृसिंहं दैत्यसूदनम्

vāsudevaṃ hṛṣīkeśaṃ mādhavaṃ madhusūdanam |
varāhaṃ puṇḍarīkākṣaṃ nṛsiṃhaṃ daityasūdanam

दामोदरं पद्मनाभं केशवं गारुडध्वजम् ।
गोविन्दमच्युतं देवमनन्तम पराजितम्

dāmodaraṃ padmanābhaṃ keśavaṃ gāruḍadhvajam |
govindamacyutaṃ devamanantama parājitam

अधोक्षजं जगद्वीजं सर्गस्थित्यन्तकारणम् ।
अनादिनिधनं विष्णुं त्रिलोकेशं त्रिविक्रमम्

adhokṣajaṃ jagadvījaṃ sargasthityantakāraṇam |
anādinidhanaṃ viṣṇuṃ trilokeśaṃ trivikramam

नारायणं चतुर्बाहुं शङ्खचक्रगदाधरम् ।
पीतम्बरधरं दिव्यं वनमालाविभूषितम्

nārāyaṇaṃ caturbāhuṃ śaṅkhacakragadādharam |
pītambaradharaṃ divyaṃ vanamālāvibhūṣitam

श्रीवत्साङ्कं जगद्धाम श्रीपतिं श्रीधरं हरिम् ।
यं देवं देवकी देवी वसुदेवादजीजनत्

śrīvatsāṅkaṃ jagaddhāma śrīpatiṃ śrīdharaṃ harim |
yaṃ devaṃ devakī devī vasudevādajījanat

भौमस्य ब्रह्मणो गुप्त्यै तस्मै ब्रह्मात्मने नमः ।
नामान्येतानि संकीर्त्य गत्यर्थं प्रार्थयेत्पुनः

bhaumasya brahmaṇo guptyai tasmai brahmātmane namaḥ |
nāmānyetāni saṃkīrtya gatyarthaṃ prārthayetpunaḥ

त्राहि मां देवदेवेश हरे संसारसागरात् ।
त्राहि मां सर्वपापघ्न दुःखशोकार्णवात्प्रभो

trāhi māṃ devadeveśa hare saṃsārasāgarāt |
trāhi māṃ sarvapāpaghna duḥkhaśokārṇavātprabho

देवकीनन्दन श्रीश हरे संसारसागरात् ।
दुर्वृत्तांस्त्रायसे विष्णो ये स्मरन्ति सकृत्सकृत्

devakīnandana śrīśa hare saṃsārasāgarāt |
durvṛttāṃstrāyase viṣṇo ye smaranti sakṛtsakṛt

सोऽहं देवातिदुर्वृत्तस्त्राहि मां शोकसागरात् ।
पुष्कराक्ष निमग्नोऽहं मह्तयज्ञानसागरे

so'haṃ devātidurvṛttastrāhi māṃ śokasāgarāt |
puṣkarākṣa nimagno'haṃ mahtayajñānasāgare

त्राहि मां देवदेवेश त्वामृतेऽन्यो न रक्षिता ।
स्वजन्म वासुदेवाप गोब्राह्मणहिताय च

trāhi māṃ devadeveśa tvāmṛte'nyo na rakṣitā |
svajanma vāsudevāpa gobrāhmaṇahitāya ca

जगद्धिताय कृष्णाय गोविन्दाय नमोनमः ।
शान्तिरस्तु शिवं चास्तु धनविख्यातिराज्यभाक्

jagaddhitāya kṛṣṇāya govindāya namonamaḥ |
śāntirastu śivaṃ cāstu dhanavikhyātirājyabhāk