सप्तम स्कन्ध

अध्याय 13: संन्यास धर्म और अजगर-वृत्ति वाले मुनि

इति श्रीमद्भागवते महापुराणे पारमहंस्यां संहितायां सप्तमस्कन्धे युधिष्ठिरनारदसंवादे यतिधर्मे त्रयोदशोऽध्यायः ॥

46 श्लोक · 13 में से 15

इस अध्याय में क्या होता है

संन्यास धर्म और अजगर-वृत्ति वाले मुनि

नारद संन्यासी का नियम बताते हैं: शरीर, दण्ड और बाहरी चिह्नों के सिवा कुछ न रखकर वह पृथ्वी पर विचरता है, गाँव में एक रात ठहरता है, सबका सुहृद और नारायणपरायण रहता है। विद्वान होकर भी पागल या बालक-सा दिखता है, ज्ञानी होकर भी गूँगे-सा। फिर एक प्राचीन प्रसंग: लोकों में घूमते प्रह्लाद ने सह्य पर्वत पर कावेरी के तट नंगी धरती पर लेटे एक मुनि को देखा, जिनका शरीर मलिन होकर भी तेजस्वी था। जीविका पूछने पर मुनि ने कहा कि उन्होंने मधुमक्खी और अजगर से सीखा है। अजगर की तरह जो मिल जाए, कम या अधिक, स्वादिष्ट या रूखा, उसी में सन्तुष्ट रहते हैं; मधुमक्खी की तरह हर जगह से ज्ञान बटोरते हैं। वे माया को आत्म-अनुभव में होम देते हैं। प्रह्लाद उनका पूजन करके घर लौटते हैं।

श्रीनारद उवाच

13.1

कल्पस्त्वेवं परिव्रज्य देहमात्रावशेषितः
ग्रामैकरात्रविधिना निरपेक्षश्चरेन्महीम्

kalpastvevaṃ parivrajya dehamātrāvaśeṣitaḥ
grāmaikarātravidhinā nirapekṣaścarenmahīm

13.2

त्यक्तं न लिङ्गाद्दण्डादेरन्यत्किञ्चिदनापदि

tyaktaṃ na liṅgāddaṇḍāderanyatkiñcidanāpadi

13.3

सर्वभूतसुहृच्छान्तो नारायणपरायणः

sarvabhūtasuhṛcchānto nārāyaṇaparāyaṇaḥ

13.4

आत्मानं च परं ब्रह्म सर्वत्र सदसन्मये

ātmānaṃ ca paraṃ brahma sarvatra sadasanmaye

13.5

सुप्तिप्रबोधयोः सन्धावात्मनो गतिमात्मदृक्
पश्यन्बन्धं च मोक्षं च मायामात्रं न वस्तुतः

suptiprabodhayoḥ sandhāvātmano gatimātmadṛk
paśyanbandhaṃ ca mokṣaṃ ca māyāmātraṃ na vastutaḥ

13.6

नाभिनन्देद्ध्रुवं मृत्युमध्रुवं वास्य जीवितम्
कालं परं प्रतीक्षेत भूतानां प्रभवाप्ययम्

nābhinandeddhruvaṃ mṛtyumadhruvaṃ vāsya jīvitam
kālaṃ paraṃ pratīkṣeta bhūtānāṃ prabhavāpyayam

13.7

वादवादांस्त्यजेत्तर्कान्पक्षं कंच न संश्रयेत्

vādavādāṃstyajettarkānpakṣaṃ kaṃca na saṃśrayet

13.8

न शिष्याननुबध्नीत ग्रन्थान्नैवाभ्यसेद्बहून्
न व्याख्यामुपयुञ्जीत नारम्भानारभेत्क्वचित्

na śiṣyānanubadhnīta granthānnaivābhyasedbahūn
na vyākhyāmupayuñjīta nārambhānārabhetkvacit

13.9

शान्तस्य समचित्तस्य बिभृयादुत वा त्यजेत्

śāntasya samacittasya bibhṛyāduta vā tyajet

13.10

अव्यक्तलिङ्गो व्यक्तार्थो मनीष्युन्मत्तबालवत्
कविर्मूकवदात्मानं स दृष्ट्या दर्शयेन्नृणाम्

avyaktaliṅgo vyaktārtho manīṣyunmattabālavat
kavirmūkavadātmānaṃ sa dṛṣṭyā darśayennṛṇām

13.11

प्रह्रादस्य च संवादं मुनेराजगरस्य च

prahrādasya ca saṃvādaṃ munerājagarasya ca

13.12

रजस्वलैस्तनूदेशैर्निगूढामलतेजसम्

rajasvalaistanūdeśairnigūḍhāmalatejasam

13.13

वृतोऽमात्यैः कतिपयैः प्रह्रादो भगवत्प्रियः

vṛto'mātyaiḥ katipayaiḥ prahrādo bhagavatpriyaḥ

13.14

कर्मणाकृतिभिर्वाचा लिङ्गैर्वर्णाश्रमादिभिः
न विदन्ति जना यं वै सोऽसाविति न वेति च

karmaṇākṛtibhirvācā liṅgairvarṇāśramādibhiḥ
na vidanti janā yaṃ vai so'sāviti na veti ca

13.15

तं नत्वाभ्यर्च्य विधिवत्पादयोः शिरसा स्पृशन्
विवित्सुरिदमप्राक्षीन्महाभागवतोऽसुरः

taṃ natvābhyarcya vidhivatpādayoḥ śirasā spṛśan
vivitsuridamaprākṣīnmahābhāgavato'suraḥ

13.16

वित्तं चैवोद्यमवतां भोगो वित्तवतामिह
भोगिनां खलु देहोऽयं पीवा भवति नान्यथा

vittaṃ caivodyamavatāṃ bhogo vittavatāmiha
bhogināṃ khalu deho'yaṃ pīvā bhavati nānyathā

13.17

न ते शयानस्य निरुद्यमस्य ब्रह्मन्नु हार्थो यत एव भोगः
अभोगिनोऽयं तव विप्र देहः पीवा यतस्तद्वद नः क्षमं चेत्

na te śayānasya nirudyamasya brahmannu hārtho yata eva bhogaḥ
abhogino'yaṃ tava vipra dehaḥ pīvā yatastadvada naḥ kṣamaṃ cet

13.18

लोकस्य कुर्वतः कर्म शेषे तद्वीक्षितापि वा

lokasya kurvataḥ karma śeṣe tadvīkṣitāpi vā

13.19

स इत्थं दैत्यपतिना परिपृष्टो महामुनिः
स्मयमानस्तमभ्याह तद्वागमृतयन्त्रितः

sa itthaṃ daityapatinā paripṛṣṭo mahāmuniḥ
smayamānastamabhyāha tadvāgamṛtayantritaḥ

13.20

वेदेदमसुरश्रेष्ठ भवान्नन्वार्यसम्मतः
ईहोपरमयोर्नॄणां पदान्यध्यात्मचक्षुषा

vededamasuraśreṣṭha bhavānnanvāryasammataḥ
īhoparamayornṝṇāṃ padānyadhyātmacakṣuṣā

13.21

भक्त्या केवलयाज्ञानं धुनोति ध्वान्तमर्कवत्

bhaktyā kevalayājñānaṃ dhunoti dhvāntamarkavat

13.22

तथापि ब्रूमहे प्रश्नांस्तव राजन्यथाश्रुतम्
सम्भाषणीयो हि भवानात्मनः शुद्धिमिच्छता

tathāpi brūmahe praśnāṃstava rājanyathāśrutam
sambhāṣaṇīyo hi bhavānātmanaḥ śuddhimicchatā

13.23

कर्माणि कार्यमाणोऽहं नानायोनिषु योजितः

karmāṇi kāryamāṇo'haṃ nānāyoniṣu yojitaḥ

13.24

स्वर्गापवर्गयोर्द्वारं तिरश्चां पुनरस्य च

svargāpavargayordvāraṃ tiraścāṃ punarasya ca

13.25

कर्माणि कुर्वतां दृष्ट्वा निवृत्तोऽस्मि विपर्ययम्

karmāṇi kurvatāṃ dṛṣṭvā nivṛtto'smi viparyayam

13.26

मनःसंस्पर्शजान्दृष्ट्वा भोगान्स्वप्स्यामि संविशन्

manaḥsaṃsparśajāndṛṣṭvā bhogānsvapsyāmi saṃviśan

13.27

इत्येतदात्मनः स्वार्थं सन्तं विस्मृत्य वै पुमान्
विचित्रामसति द्वैते घोरामाप्नोति संसृतिम्

ityetadātmanaḥ svārthaṃ santaṃ vismṛtya vai pumān
vicitrāmasati dvaite ghorāmāpnoti saṃsṛtim

13.28

मृगतृष्णामुपाधावेत्तथान्यत्रार्थदृक्स्वतः

mṛgatṛṣṇāmupādhāvettathānyatrārthadṛksvataḥ

13.29

दुःखात्ययं चानीशस्य क्रिया मोघाः कृताः कृताः

duḥkhātyayaṃ cānīśasya kriyā moghāḥ kṛtāḥ kṛtāḥ

13.30

आध्यात्मिकादिभिर्दुःखैरविमुक्तस्य कर्हिचित्
मर्त्यस्य कृच्छ्रोपनतैरर्थैः कामैः क्रियेत किम्

ādhyātmikādibhirduḥkhairavimuktasya karhicit
martyasya kṛcchropanatairarthaiḥ kāmaiḥ kriyeta kim

13.31

पश्यामि धनिनां क्लेशं लुब्धानामजितात्मनाम्
भयादलब्धनिद्रा णां सर्वतोऽभिविशङ्किनाम्

paśyāmi dhanināṃ kleśaṃ lubdhānāmajitātmanām
bhayādalabdhanidrā ṇāṃ sarvato'bhiviśaṅkinām

13.32

अर्थिभ्यः कालतः स्वस्मान्नित्यं प्राणार्थवद्भयम्

arthibhyaḥ kālataḥ svasmānnityaṃ prāṇārthavadbhayam

13.33

यन्मूलाः स्युर्नृणां जह्यात्स्पृहां प्राणार्थयोर्बुधः

yanmūlāḥ syurnṛṇāṃ jahyātspṛhāṃ prāṇārthayorbudhaḥ

13.34

वैराग्यं परितोषं च प्राप्ता यच्छिक्षया वयम्

vairāgyaṃ paritoṣaṃ ca prāptā yacchikṣayā vayam

13.35

विरागः सर्वकामेभ्यः शिक्षितो मे मधुव्रतात्
कृच्छ्राप्तं मधुवद्वित्तं हत्वाप्यन्यो हरेत्पतिम्

virāgaḥ sarvakāmebhyaḥ śikṣito me madhuvratāt
kṛcchrāptaṃ madhuvadvittaṃ hatvāpyanyo haretpatim

13.36

नो चेच्छये बह्वहानि महाहिरिव सत्त्ववान्

no cecchaye bahvahāni mahāhiriva sattvavān

13.37

क्वचिदल्पं क्वचिद्भूरि भुञ्जेऽन्नं स्वाद्वस्वादु वा
क्वचिद्भूरि गुणोपेतं गुणहीनमुत क्वचित्

kvacidalpaṃ kvacidbhūri bhuñje'nnaṃ svādvasvādu vā
kvacidbhūri guṇopetaṃ guṇahīnamuta kvacit

13.38

भुञ्जे भुक्त्वाथ कस्मिंश्चिद्दिवा नक्तं यदृच्छया

bhuñje bhuktvātha kasmiṃściddivā naktaṃ yadṛcchayā

13.39

वसेऽन्यदपि सम्प्राप्तं दिष्टभुक्तुष्टधीरहम्

vase'nyadapi samprāptaṃ diṣṭabhuktuṣṭadhīraham

13.40

क्वचित्प्रासादपर्यङ्के कशिपौ वा परेच्छया

kvacitprāsādaparyaṅke kaśipau vā parecchayā

13.41

क्वचित्स्नातोऽनुलिप्ताङ्गः सुवासाः स्रग्व्यलङ्कृतः
रथेभाश्वैश्चरे क्वापि दिग्वासा ग्रहवद्विभो

kvacitsnāto'nuliptāṅgaḥ suvāsāḥ sragvyalaṅkṛtaḥ
rathebhāśvaiścare kvāpi digvāsā grahavadvibho

13.42

एतेषां श्रेय आशासे उतैकात्म्यं महात्मनि

eteṣāṃ śreya āśāse utaikātmyaṃ mahātmani

13.43

विकल्पं जुहुयाच्चित्तौ तां मनस्यर्थविभ्रमे
मनो वैकारिके हुत्वा तं मायायां जुहोत्यनु

vikalpaṃ juhuyāccittau tāṃ manasyarthavibhrame
mano vaikārike hutvā taṃ māyāyāṃ juhotyanu

13.44

आत्मानुभूतौ तां मायां जुहुयात्सत्यदृङ्मुनिः
ततो निरीहो विरमेत्स्वानुभूत्यात्मनि स्थितः

ātmānubhūtau tāṃ māyāṃ juhuyātsatyadṛṅmuniḥ
tato nirīho virametsvānubhūtyātmani sthitaḥ

13.45

स्वात्मवृत्तं मयेत्थं ते सुगुप्तमपि वर्णितम्
व्यपेतं लोकशास्त्राभ्यां भवान्हि भगवत्परः

svātmavṛttaṃ mayetthaṃ te suguptamapi varṇitam
vyapetaṃ lokaśāstrābhyāṃ bhavānhi bhagavatparaḥ

13.46

धर्मं पारमहंस्यं वै मुनेः श्रुत्वासुरेश्वरः
पूजयित्वा ततः प्रीत आमन्त्र्य प्रययौ गृहम्

dharmaṃ pāramahaṃsyaṃ vai muneḥ śrutvāsureśvaraḥ
pūjayitvā tataḥ prīta āmantrya prayayau gṛham

पाठ का स्रोत: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)