आत्मनः संसारबंधो देहाध्यासादस्तीति बोधनं
मयोदितेष्ववहितः स्वधर्मेषु मदाश्रयः
वर्णाश्रमकुलाचारमकामात्मा समाचरेत्
ātmanaḥ saṃsārabaṃdho dehādhyāsādastīti bodhanaṃ
mayoditeṣvavahitaḥ svadharmeṣu madāśrayaḥ
varṇāśramakulācāramakāmātmā samācaret
इति श्रीमद्भागवते महापुराणे पारमहंस्यां संहितायामेकादशस्कन्धे भगवदुद्धवसंवादे दशमोऽध्यायः ॥
37 श्लोक · 10 में से 31
श्रीकृष्ण उद्धव को उपदेश आगे देते हैं। भगवान की शरण लेकर निष्काम भाव से अपने वर्ण और आश्रम का धर्म निभाओ, और देखो कि विषयों में बँधे लोगों के उपाय उलटे फल देते हैं। गुरु की सेवा करो, अभिमान और ईर्ष्या छोड़ो, देह और घर को स्वप्न जैसा जानो। आत्मा देह से वैसे ही अलग है जैसे अग्नि उस लकड़ी से जिसे वह जलाती है। फिर भगवान उन लोगों का मत रखते हैं जो जीव को कर्ता और भोक्ता मानते हैं, कर्म से स्वर्ग जाता और लौटता हुआ, और उसकी कमी दिखाते हैं: स्वर्ग भी समाप्त होता है और काल किसी को नहीं छोड़ता। अन्त में उद्धव पूछते हैं कि एक ही आत्मा नित्य बद्ध और नित्य मुक्त कैसे कहा जाता है।
आत्मनः संसारबंधो देहाध्यासादस्तीति बोधनं
मयोदितेष्ववहितः स्वधर्मेषु मदाश्रयः
वर्णाश्रमकुलाचारमकामात्मा समाचरेत्
ātmanaḥ saṃsārabaṃdho dehādhyāsādastīti bodhanaṃ
mayoditeṣvavahitaḥ svadharmeṣu madāśrayaḥ
varṇāśramakulācāramakāmātmā samācaret
अन्वीक्षेत विशुद्धात्मा देहिनां विषयात्मनाम्
गुणेषु तत्त्वध्यानेन सर्वारम्भविपर्ययम्
anvīkṣeta viśuddhātmā dehināṃ viṣayātmanām
guṇeṣu tattvadhyānena sarvārambhaviparyayam
नानात्मकत्वाद्विफलस्तथा भेदात्मधीर्गुणैः
nānātmakatvādviphalastathā bhedātmadhīrguṇaiḥ
निवृत्तं कर्म सेवेत प्रवृत्तं मत्परस्त्यजेत्
जिज्ञासायां सम्प्रवृत्तो नाद्रियेत्कर्मचोदनाम्
nivṛttaṃ karma seveta pravṛttaṃ matparastyajet
jijñāsāyāṃ sampravṛtto nādriyetkarmacodanām
मदभिज्ञं गुरुं शान्तमुपासीत मदात्मकम्
madabhijñaṃ guruṃ śāntamupāsīta madātmakam
असत्वरोऽर्थजिज्ञासुरनसूयुरमोघवाक्
asatvaro'rthajijñāsuranasūyuramoghavāk
उदासीनः समं पश्यन्सर्वेष्वर्थमिवात्मनः
udāsīnaḥ samaṃ paśyansarveṣvarthamivātmanaḥ
विलक्षणः स्थूलसूक्ष्माद्देहादात्मेक्षिता स्वदृक्
यथाग्निर्दारुणो दाह्याद्दाहकोऽन्यः प्रकाशकः
vilakṣaṇaḥ sthūlasūkṣmāddehādātmekṣitā svadṛk
yathāgnirdāruṇo dāhyāddāhako'nyaḥ prakāśakaḥ
निरोधोत्पत्त्यणुबृहन्नानात्वं तत्कृतान्गुणान्
अन्तः प्रविष्ट आधत्त एवं देहगुणान्परः
nirodhotpattyaṇubṛhannānātvaṃ tatkṛtānguṇān
antaḥ praviṣṭa ādhatta evaṃ dehaguṇānparaḥ
संसारस्तन्निबन्धोऽयं पुंसो विद्याच्छिदात्मनः
saṃsārastannibandho'yaṃ puṃso vidyācchidātmanaḥ
तस्माज्जिज्ञासयात्मानमात्मस्थं केवलं परम्
सङ्गम्य निरसेदेतद्वस्तुबुद्धिं यथाक्रमम्
tasmājjijñāsayātmānamātmasthaṃ kevalaṃ param
saṅgamya nirasedetadvastubuddhiṃ yathākramam
आचार्योऽरणिराद्यः स्यादन्तेवास्युत्तरारणिः
तत्सन्धानं प्रवचनं विद्यासन्धिः सुखावहः
ācāryo'raṇirādyaḥ syādantevāsyuttarāraṇiḥ
tatsandhānaṃ pravacanaṃ vidyāsandhiḥ sukhāvahaḥ
वैशारदी सातिविशुद्धबुद्धिर्धुनोति मायां गुणसम्प्रसूताम्
गुणांश्च सन्दह्य यदात्ममेतत्स्वयं च शाम्यत्यसमिद् यथाग्निः
vaiśāradī sātiviśuddhabuddhirdhunoti māyāṃ guṇasamprasūtām
guṇāṃśca sandahya yadātmametatsvayaṃ ca śāmyatyasamid yathāgniḥ
नानात्वमथ नित्यत्वं लोककालागमात्मनाम्
nānātvamatha nityatvaṃ lokakālāgamātmanām
मन्यसे सर्वभावानां संस्था ह्यौत्पत्तिकी यथा
तत्तदाकृतिभेदेन जायते भिद्यते च धीः
manyase sarvabhāvānāṃ saṃsthā hyautpattikī yathā
tattadākṛtibhedena jāyate bhidyate ca dhīḥ
कालावयवतः सन्ति भावा जन्मादयोऽसकृत्
kālāvayavataḥ santi bhāvā janmādayo'sakṛt
तत्रापि कर्मणां कर्तुरस्वातन्त्र्यं च लक्ष्यते
भोक्तुश्च दुःखसुखयोः को न्वर्थो विवशं भजेत्
tatrāpi karmaṇāṃ karturasvātantryaṃ ca lakṣyate
bhoktuśca duḥkhasukhayoḥ ko nvartho vivaśaṃ bhajet
तथा च दुःखं मूढानां वृथाहङ्करणं परम्
tathā ca duḥkhaṃ mūḍhānāṃ vṛthāhaṅkaraṇaṃ param
यदि प्राप्तिं विघातं च जानन्ति सुखदुःखयोः
तेऽप्यद्धा न विदुर्योगं मृत्युर्न प्रभवेद्यथा
yadi prāptiṃ vighātaṃ ca jānanti sukhaduḥkhayoḥ
te'pyaddhā na viduryogaṃ mṛtyurna prabhavedyathā
कोऽन्वर्थः सुखयत्येनं कामो वा मृत्युरन्तिके
आघातं नीयमानस्य वध्यस्येव न तुष्टिदः
ko'nvarthaḥ sukhayatyenaṃ kāmo vā mṛtyurantike
āghātaṃ nīyamānasya vadhyasyeva na tuṣṭidaḥ
श्रुतं च दृष्टवद्दुष्टं स्पर्धासूयात्ययव्ययैः
बह्वन्तरायकामत्वात्कृषिवच्चापि निष्फलम्
śrutaṃ ca dṛṣṭavadduṣṭaṃ spardhāsūyātyayavyayaiḥ
bahvantarāyakāmatvātkṛṣivaccāpi niṣphalam
तेनापि निर्जितं स्थानं यथा गच्छति तच्छृणु
tenāpi nirjitaṃ sthānaṃ yathā gacchati tacchṛṇu
इष्ट्वेह देवता यज्ञैः स्वर्लोकं याति याज्ञिकः
भुञ्जीत देववत्तत्र भोगान्दिव्यान्निजार्जितान्
iṣṭveha devatā yajñaiḥ svarlokaṃ yāti yājñikaḥ
bhuñjīta devavattatra bhogāndivyānnijārjitān
गन्धर्वैर्विहरन्मध्ये देवीनां हृद्यवेषधृक्
gandharvairviharanmadhye devīnāṃ hṛdyaveṣadhṛk
क्रीडन्न वेदात्मपातं सुराक्रीडेषु निर्वृतः
krīḍanna vedātmapātaṃ surākrīḍeṣu nirvṛtaḥ
तावत्स मोदते स्वर्गे यावत्पुण्यं समाप्यते
क्षीणपुण्यः पतत्यर्वागनिच्छन्कालचालितः
tāvatsa modate svarge yāvatpuṇyaṃ samāpyate
kṣīṇapuṇyaḥ patatyarvāganicchankālacālitaḥ
कामात्मा कृपणो लुब्धः स्त्रैणो भूतविहिंसकः
kāmātmā kṛpaṇo lubdhaḥ straiṇo bhūtavihiṃsakaḥ
नरकानवशो जन्तुर्गत्वा यात्युल्बणं तमः
narakānavaśo janturgatvā yātyulbaṇaṃ tamaḥ
कर्माणि दुःखोदर्काणि कुर्वन्देहेन तैः पुनः
देहमाभजते तत्र किं सुखं मर्त्यधर्मिणः
karmāṇi duḥkhodarkāṇi kurvandehena taiḥ punaḥ
dehamābhajate tatra kiṃ sukhaṃ martyadharmiṇaḥ
ब्रह्मणोऽपि भयं मत्तो द्विपरार्धपरायुषः
brahmaṇo'pi bhayaṃ matto dviparārdhaparāyuṣaḥ
गुणाः सृजन्ति कर्माणि गुणोऽनुसृजते गुणान्
जीवस्तु गुणसंयुक्तो भुङ्क्ते कर्मफलान्यसौ
guṇāḥ sṛjanti karmāṇi guṇo'nusṛjate guṇān
jīvastu guṇasaṃyukto bhuṅkte karmaphalānyasau
यावत्स्याद्गुणवैषम्यं तावन्नानात्वमात्मनः
नानात्वमात्मनो यावत्पारतन्त्र्यं तदैव हि
yāvatsyādguṇavaiṣamyaṃ tāvannānātvamātmanaḥ
nānātvamātmano yāvatpāratantryaṃ tadaiva hi
य एतत्समुपासीरंस्ते मुह्यन्ति शुचार्पिताः
ya etatsamupāsīraṃste muhyanti śucārpitāḥ
इति मां बहुधा प्राहुर्गुणव्यतिकरे सति
iti māṃ bahudhā prāhurguṇavyatikare sati
गुणेषु वर्तमानोऽपि देहजेष्वनपावृतः
गुणैर्न बध्यते देही बध्यते वा कथं विभो
guṇeṣu vartamāno'pi dehajeṣvanapāvṛtaḥ
guṇairna badhyate dehī badhyate vā kathaṃ vibho
किं भुञ्जीतोत विसृजेच्छयीतासीत याति वा
kiṃ bhuñjītota visṛjecchayītāsīta yāti vā
एतदच्युत मे ब्रूहि प्रश्नं प्रश्नविदां वर
नित्यबद्धो नित्यमुक्त एक एवेति मे भ्रमः
etadacyuta me brūhi praśnaṃ praśnavidāṃ vara
nityabaddho nityamukta eka eveti me bhramaḥ
पाठ का स्रोत: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)