Chapter 30: Aditi's blessing and the Parijata carried off

गरुडो वारुणं छत्रं तथैव मणिपर्वतम् ।
सभार्यं च हृषीकेशं लीलयैव वहन्ययौ

garuḍo vāruṇaṃ chatraṃ tathaiva maṇiparvatam |
sabhāryaṃ ca hṛṣīkeśaṃ līlayaiva vahanyayau

ततः शंखमुपाध्मासीत्स्वर्गद्वारगतो हरिः ।
उपतस्थुस्तथा देवाःसार्घ्यहस्ता जनर्दनम्

tataḥ śaṃkhamupādhmāsītsvargadvāragato hariḥ |
upatasthustathā devāḥsārghyahastā janardanam

स देवैरर्चितः कृष्णो देवमातुर्निवेशनम् ।
सिताभ्रशिखराकारं प्रविश्य ददृशेऽदितिम्

sa devairarcitaḥ kṛṣṇo devamāturniveśanam |
sitābhraśikharākāraṃ praviśya dadṛśe'ditim

स तां प्रणम्य शक्रेण सह ते कुण्डलोत्तमे ।
ददौ नरकनाशं च शशंसास्यै जनार्दनः

sa tāṃ praṇamya śakreṇa saha te kuṇḍalottame |
dadau narakanāśaṃ ca śaśaṃsāsyai janārdanaḥ

ततः प्रीताजगन्माता धातारं जगतां हरिम् ।
तुष्टावादितिरव्यग्रा कृत्वा तत्प्रवणं मनः

tataḥ prītājaganmātā dhātāraṃ jagatāṃ harim |
tuṣṭāvāditiravyagrā kṛtvā tatpravaṇaṃ manaḥ

नमस्ते पुण्डरीकाक्ष भक्तानामभयङ्कर ।
सनातनात्मन् सर्वात्मन् भूतात्मन् भूतभावन

namaste puṇḍarīkākṣa bhaktānāmabhayaṅkara |
sanātanātman sarvātman bhūtātman bhūtabhāvana

प्रणेतर्मनसो बुद्धेरिन्द्रियाणां गुणात्मक ।
त्रिगुणातीत निर्द्वंद्व शुद्धसत्त्व हृदि स्थित

praṇetarmanaso buddherindriyāṇāṃ guṇātmaka |
triguṇātīta nirdvaṃdva śuddhasattva hṛdi sthita

सितदीर्घादिनिः शेषकल्पनापरिवर्जित ।
जन्मादिभिरसंस्पृष्ट स्वप्नादिपरिवर्जित

sitadīrghādiniḥ śeṣakalpanāparivarjita |
janmādibhirasaṃspṛṣṭa svapnādiparivarjita

संध्यारात्रिरहो भूमिर्गगनं वायुरंबु च ।
हुताशनो मनो बुद्धिर्भूतादिस्त्वं तथाच्युत

saṃdhyārātriraho bhūmirgaganaṃ vāyuraṃbu ca |
hutāśano mano buddhirbhūtādistvaṃ tathācyuta

सर्गस्थितिविनाशानां कर्ता कर्तृपतिर्भवान् ।
ब्रह्मविष्णुशिवाख्याभिरात्ममूर्तिभिरीश्वर

sargasthitivināśānāṃ kartā kartṛpatirbhavān |
brahmaviṣṇuśivākhyābhirātmamūrtibhirīśvara

देवा दैत्यास्तथा यक्षा राक्षसाः सिद्धपन्नगाः ।
कूष्माण्डाश्च पिशाचाश्च गन्धर्वा मनुजास्तथा

devā daityāstathā yakṣā rākṣasāḥ siddhapannagāḥ |
kūṣmāṇḍāśca piśācāśca gandharvā manujāstathā

पशवश्च मृगाश्चैव पतङ्गाश्च सरीसृपाः ।
वृक्षगुल्मलताबह्व्यःसमस्तास्तृणजातयः

paśavaśca mṛgāścaiva pataṅgāśca sarīsṛpāḥ |
vṛkṣagulmalatābahvyaḥsamastāstṛṇajātayaḥ

स्थूला मध्यास्तथा सूक्ष्माःसूक्ष्मात्सूक्ष्मतराश्च ये ।
देहभेदा भवान् सर्वे ये केचित्पुर्गलाश्रयाः

sthūlā madhyāstathā sūkṣmāḥsūkṣmātsūkṣmatarāśca ye |
dehabhedā bhavān sarve ye kecitpurgalāśrayāḥ

माया तवेयमज्ञातपरमार्थातिमोहिनी ।
अनात्मन्यात्मविज्ञानं यया मूढो निरुद्ध्यते

māyā taveyamajñātaparamārthātimohinī |
anātmanyātmavijñānaṃ yayā mūḍho niruddhyate

अस्वे स्वमिति भावोत्र यत्पुंसामुपजायते ।
अहं ममेति भावो यत्प्रायेणैवाभिजायते ।
संसारमातुर्मायायास्तवैतन्नाथ चेष्टितम्

asve svamiti bhāvotra yatpuṃsāmupajāyate |
ahaṃ mameti bhāvo yatprāyeṇaivābhijāyate |
saṃsāramāturmāyāyāstavaitannātha ceṣṭitam

यैः स्वधर्मपरैर्नाथ नरैराराधितो भवान् ।
ते तरन्त्यखिलामेतां मायामात्मविमुक्तये

yaiḥ svadharmaparairnātha narairārādhito bhavān |
te tarantyakhilāmetāṃ māyāmātmavimuktaye

ब्रह्माद्याःसकला देवा मनुष्याः पशवस्तथा ।
विष्णुमाया महावर्तमोहान्धतमसावृताः

brahmādyāḥsakalā devā manuṣyāḥ paśavastathā |
viṣṇumāyā mahāvartamohāndhatamasāvṛtāḥ

आराध्य त्वामभीप्संते कामानात्मभवक्षयम् ।
यदेते पुरुषा माया सैवेयं भगवंस्तव

ārādhya tvāmabhīpsaṃte kāmānātmabhavakṣayam |
yadete puruṣā māyā saiveyaṃ bhagavaṃstava

मया त्वं पुत्रकामिन्या वैरिपक्षजयाय च ।
आराधितो न मोक्षाय मायाविलसितं हि तत्

mayā tvaṃ putrakāminyā vairipakṣajayāya ca |
ārādhito na mokṣāya māyāvilasitaṃ hi tat

कौपीनाच्छादनप्राया वाञ्छा कल्पद्रुमादपि ।
जायते यदपुण्यानां सोपराधः स्वदोषजः

kaupīnācchādanaprāyā vāñchā kalpadrumādapi |
jāyate yadapuṇyānāṃ soparādhaḥ svadoṣajaḥ

तत्प्रसीदाखिलजगन्मायामोहकराव्यय ।
अज्ञानं ज्ञानसद्भावभूतं भूतेश नाशय

tatprasīdākhilajaganmāyāmohakarāvyaya |
ajñānaṃ jñānasadbhāvabhūtaṃ bhūteśa nāśaya

नमस्ते चक्रहस्ताय शार्ङ्गहस्ताय ते नमः ।
नन्दहस्ताय ते विष्णो शङ्खहस्ताय ते नमः

namaste cakrahastāya śārṅgahastāya te namaḥ |
nandahastāya te viṣṇo śaṅkhahastāya te namaḥ

एतत्पश्यामि ते रूपं स्थूलचिह्नोपलक्षितम् ।
न जानामि परं यत्ते प्रसीद परमेश्वर

etatpaśyāmi te rūpaṃ sthūlacihnopalakṣitam |
na jānāmi paraṃ yatte prasīda parameśvara

अदित्यैवं स्तुतो विष्णुः प्रहस्याह सुरारणिम् ।
माता देवि त्वमस्माकं प्रसीद वरदा भव

adityaivaṃ stuto viṣṇuḥ prahasyāha surāraṇim |
mātā devi tvamasmākaṃ prasīda varadā bhava

एवमस्तु यथेच्छा ते त्वमशेषैः सुरासुरैः ।
अजेयः पुरुषव्याघ्र सर्त्यलोके भविष्यसि

evamastu yathecchā te tvamaśeṣaiḥ surāsuraiḥ |
ajeyaḥ puruṣavyāghra sartyaloke bhaviṣyasi

ततः कृष्णस्य पत्नी च शक्रेण सहितादितिम् ।
सत्यभामा प्रणम्याह प्रसीदेति पुनः पुनः

tataḥ kṛṣṇasya patnī ca śakreṇa sahitāditim |
satyabhāmā praṇamyāha prasīdeti punaḥ punaḥ

मत्प्रसादान्न ते सुभ्रु जरा वैरूप्यमेव वा ।
भविष्यत्यनवद्याङ्गि सुस्थिरं नवयौवनम्

matprasādānna te subhru jarā vairūpyameva vā |
bhaviṣyatyanavadyāṅgi susthiraṃ navayauvanam

अदित्या तु कृतानुज्ञो देवराजो जनार्दनम् ।
यथावत्पूजयामास बहुमानपुरःसरम्

adityā tu kṛtānujño devarājo janārdanam |
yathāvatpūjayāmāsa bahumānapuraḥsaram

शची च सत्यभामायै पारिजातस्य पुष्पकम् ।
न ददौ मानुषीं मत्वा स्वयं पुष्पैरलङ्कृता

śacī ca satyabhāmāyai pārijātasya puṣpakam |
na dadau mānuṣīṃ matvā svayaṃ puṣpairalaṅkṛtā

ततो ददर्श कृष्णोऽपि सत्यभामासहायवान् ।
दवोद्यानानि हृद्यानि नन्दनादीनि सत्तम

tato dadarśa kṛṣṇo'pi satyabhāmāsahāyavān |
davodyānāni hṛdyāni nandanādīni sattama

ददर्श च सुगन्धाढ्यं मञ्जरीपुञ्जधारिणम् ।
नित्याह्लादकरं ताम्रबालपल्लवशोभितम्

dadarśa ca sugandhāḍhyaṃ mañjarīpuñjadhāriṇam |
nityāhlādakaraṃ tāmrabālapallavaśobhitam

मथ्यमानेऽमृते जातं जातरूपोपमत्वचम् ।
पारिजातं जगन्नाथः केशवः केशिसूदनः

mathyamāne'mṛte jātaṃ jātarūpopamatvacam |
pārijātaṃ jagannāthaḥ keśavaḥ keśisūdanaḥ

तुतोष परमप्रीत्या तरुराजमनुत्तमम् ।
तं दृष्ट्वा प्राह गोविन्दं सत्यभामा द्विजोत्तम ।
कस्मान्न द्वारकामेष नीयते कृष्ण पादपः

tutoṣa paramaprītyā tarurājamanuttamam |
taṃ dṛṣṭvā prāha govindaṃ satyabhāmā dvijottama |
kasmānna dvārakāmeṣa nīyate kṛṣṇa pādapaḥ

यदि चेत्त्वद्वचः सत्यं त्वमत्यर्थं प्रियेति मे ।
मद्गेहनिष्कुटार्थाय तदयं नीयतां तरुः

yadi cettvadvacaḥ satyaṃ tvamatyarthaṃ priyeti me |
madgehaniṣkuṭārthāya tadayaṃ nīyatāṃ taruḥ

न मे जांबवती तादृगभीष्टा न च रुक्मिणी ।
सत्ये यथा त्वमित्युक्तं त्वया कृष्णासकृत्प्रियम्

na me jāṃbavatī tādṛgabhīṣṭā na ca rukmiṇī |
satye yathā tvamityuktaṃ tvayā kṛṣṇāsakṛtpriyam

सत्यं तद्यदि गोविन्द नोपचारकृतं मम ।
तदस्तु पारिजातोऽयं मम गेहविभूषणम्

satyaṃ tadyadi govinda nopacārakṛtaṃ mama |
tadastu pārijāto'yaṃ mama gehavibhūṣaṇam

बिभ्रती पारिजातस्य केशपक्षेण मञ्जरीम् ।
सपत्नीनामहं मध्ये शोभेयमिति कामये

bibhratī pārijātasya keśapakṣeṇa mañjarīm |
sapatnīnāmahaṃ madhye śobheyamiti kāmaye

इत्युक्तःस प्रहस्यैनां पारिजातं गरुत्मति ।
आरोपयामास हरिस्तमूचुर्वनरक्षिणः

ityuktaḥsa prahasyaināṃ pārijātaṃ garutmati |
āropayāmāsa haristamūcurvanarakṣiṇaḥ

भो शची देवराजस्य महिषी तत्परीग्रहम् ।
पारिजातं न गोविन्द हर्तुमर्हसि पादपम्

bho śacī devarājasya mahiṣī tatparīgraham |
pārijātaṃ na govinda hartumarhasi pādapam

उत्पन्नो देवराजाय दत्तःसोऽपि ददौ पुनः ।
महिष्यै सुमहाभाग देव्यै शच्यै कुतूहलात्

utpanno devarājāya dattaḥso'pi dadau punaḥ |
mahiṣyai sumahābhāga devyai śacyai kutūhalāt

शचीविभूषणार्थाय देवैरमृतमन्थने ।
उत्पादितोऽयं न क्षेमी गृहीत्वैनं गमिष्यसि

śacīvibhūṣaṇārthāya devairamṛtamanthane |
utpādito'yaṃ na kṣemī gṛhītvainaṃ gamiṣyasi

देवराजो मुखप्रेक्षी यस्यास्तस्याः परिग्रहम् ।
मैढ्यात्प्रार्थयसे क्षेमी गृहीत्वैनं हि को व्रजेत्

devarājo mukhaprekṣī yasyāstasyāḥ parigraham |
maiḍhyātprārthayase kṣemī gṛhītvainaṃ hi ko vrajet

अवश्यमस्य देवेन्द्रो निष्कृतिं कृष्ण यास्यति ।
वज्रोद्यतकरं शक्रमनुयास्यन्ति चामराः

avaśyamasya devendro niṣkṛtiṃ kṛṣṇa yāsyati |
vajrodyatakaraṃ śakramanuyāsyanti cāmarāḥ

तदलं सकलैर्देवैर्विग्रहेण तवाच्युत ।
विपाककटु यत्कर्म तन्न शंसंति पण्डिताः

tadalaṃ sakalairdevairvigraheṇa tavācyuta |
vipākakaṭu yatkarma tanna śaṃsaṃti paṇḍitāḥ

इत्युक्ते तैरुवाचैतान् सत्यभामातिकोपिनी ।
का शची पारिजातस्य को वा शक्रःसुराधिपः

ityukte tairuvācaitān satyabhāmātikopinī |
kā śacī pārijātasya ko vā śakraḥsurādhipaḥ

सामान्यःसर्वलोकस्य यद्येषोऽमृतमन्थने ।
समुत्पन्नस्तरुः कस्मादोको गृह्णाति वासवः

sāmānyaḥsarvalokasya yadyeṣo'mṛtamanthane |
samutpannastaruḥ kasmādoko gṛhṇāti vāsavaḥ

यथा सुरा यथैवेन्दुर्यथा श्रीर्वनरक्षिणः ।
सामान्यःसर्वलोकस्य पारिजातस्तथा द्रुमः

yathā surā yathaivenduryathā śrīrvanarakṣiṇaḥ |
sāmānyaḥsarvalokasya pārijātastathā drumaḥ

भर्तृ बहुमहागर्वाद्रुणद्ध्येनमथो शची ।
तत्कथ्यतामलं क्षान्त्या सत्वा हारयति द्रुमम्

bhartṛ bahumahāgarvādruṇaddhyenamatho śacī |
tatkathyatāmalaṃ kṣāntyā satvā hārayati drumam

कथ्यतां च द्रुतं गत्वा पौलोम्या वचनं मम ।
सत्यभामा वदत्येतदितिगर्वोद्धताक्षरम्

kathyatāṃ ca drutaṃ gatvā paulomyā vacanaṃ mama |
satyabhāmā vadatyetaditigarvoddhatākṣaram

यदि त्वं दयिता भर्तुर्यदि वश्यः पतिस्तव ।
मद्भर्तुर्हरतो वृक्षं तत्कारय निवारणम्

yadi tvaṃ dayitā bharturyadi vaśyaḥ patistava |
madbharturharato vṛkṣaṃ tatkāraya nivāraṇam

जानामि ते पतिं शक्रं जानामि त्रिदशेश्वरम् ।
पारिजातं तथाप्येनं मानुषी हारयामि ते

jānāmi te patiṃ śakraṃ jānāmi tridaśeśvaram |
pārijātaṃ tathāpyenaṃ mānuṣī hārayāmi te

इत्युक्ता रक्षिणो गत्वा शच्याः प्रोचुर्यथोदितम् ।
श्रुत्वा चोत्साहयामास शची चक्रं सुराधिपम्

ityuktā rakṣiṇo gatvā śacyāḥ procuryathoditam |
śrutvā cotsāhayāmāsa śacī cakraṃ surādhipam

ततःसमस्तदेवानां सैन्यैः परिवृतो हरिम् ।
प्रययौ पारिजातार्थमिन्द्रोयोद्धुं द्विजोत्तम

tataḥsamastadevānāṃ sainyaiḥ parivṛto harim |
prayayau pārijātārthamindroyoddhuṃ dvijottama

ततः परिघनिस्त्रिंशगदाशूलवरायुधाः ।
बभूवुस्त्रिदसाःसज्जाः शक्रे वज्रकरे स्थिते

tataḥ parighanistriṃśagadāśūlavarāyudhāḥ |
babhūvustridasāḥsajjāḥ śakre vajrakare sthite

ततो निरिक्ष्य गोविन्दो नागराजोपरि स्थितम् ।
शक्रं देवपरिवारं युद्धाय समुपस्थितम्

tato nirikṣya govindo nāgarājopari sthitam |
śakraṃ devaparivāraṃ yuddhāya samupasthitam

चकार शङ्खनिर्घोषं दिशः शब्देन पूरयन् ।
मुमोच शरसंघातान् सहस्रायुतशः शितान्

cakāra śaṅkhanirghoṣaṃ diśaḥ śabdena pūrayan |
mumoca śarasaṃghātān sahasrāyutaśaḥ śitān

ततो दिशो नभश्चैव दृष्ट्वा शरशतैश्चितम् ।
मुमुचुस्त्रिदशाःसर्वे ह्यस्त्रशस्त्राम्यनेकशः

tato diśo nabhaścaiva dṛṣṭvā śaraśataiścitam |
mumucustridaśāḥsarve hyastraśastrāmyanekaśaḥ

एकैकमस्त्रं शस्त्रं च दैवैर्मुक्तं सहस्रशः ।
चिच्छेद लीलयैवेशो जगतां मधुसूदनः

ekaikamastraṃ śastraṃ ca daivairmuktaṃ sahasraśaḥ |
ciccheda līlayaiveśo jagatāṃ madhusūdanaḥ

पाशं सलिलराजस्य समाकृष्यीरगात्पुनः ।
चकार खण्डशश्चञ्च्वा बालपन्नगदेहवत्

pāśaṃ salilarājasya samākṛṣyīragātpunaḥ |
cakāra khaṇḍaśaścañcvā bālapannagadehavat

यमेन प्रहितं दण्डं गदाविक्षेपखण्डितम् ।
पृथिव्यां पातयामास भगवान् देवकीसुतः

yamena prahitaṃ daṇḍaṃ gadāvikṣepakhaṇḍitam |
pṛthivyāṃ pātayāmāsa bhagavān devakīsutaḥ

शिबिकां च धनेशस्य चक्रेण तिलशो विभुः ।
चकार शौरिरर्कं च दृषृदृष्टहतौजसम्

śibikāṃ ca dhaneśasya cakreṇa tilaśo vibhuḥ |
cakāra śaurirarkaṃ ca dṛṣṛdṛṣṭahataujasam

नीतोऽग्निः शीततां बाणैर्द्राविता वसवो दिशः ।
चक्रविच्छिन्नशुलाग्रा रुद्रा भुवि निपातिताः

nīto'gniḥ śītatāṃ bāṇairdrāvitā vasavo diśaḥ |
cakravicchinnaśulāgrā rudrā bhuvi nipātitāḥ

साध्या विश्वेऽथ मरुतो गन्धर्वाश्चैव सा यकैः ।
शार्ङ्गिणा प्रेरितैरस्ता व्योम्नि शाल्मलितूलवत्

sādhyā viśve'tha maruto gandharvāścaiva sā yakaiḥ |
śārṅgiṇā preritairastā vyomni śālmalitūlavat

गरुत्मानपि तुण्डेन पक्षाभ्यां च नखाङ्कुरैः ।
भक्षयंस्ताडयन् देवान् दारयंश्च चचार वै

garutmānapi tuṇḍena pakṣābhyāṃ ca nakhāṅkuraiḥ |
bhakṣayaṃstāḍayan devān dārayaṃśca cacāra vai

ततः शतसहस्रेण देवेन्द्रमधुसूदनौ ।
परस्परं ववर्षाते धाराभिरिव तोयदौ

tataḥ śatasahasreṇa devendramadhusūdanau |
parasparaṃ vavarṣāte dhārābhiriva toyadau

ऐरावतेन गरुडो युयुधे तत्र संकुले ।
देवैः समस्तैर्युयुधे शक्रेण च जनार्दनः

airāvatena garuḍo yuyudhe tatra saṃkule |
devaiḥ samastairyuyudhe śakreṇa ca janārdanaḥ

भिन्नेष्वशेषबाणेषु शस्त्रेष्वस्त्रेषु च त्वरन् ।
जग्राह वासवो वज्रं कृष्णश्चक्रं सुदर्शनम्

bhinneṣvaśeṣabāṇeṣu śastreṣvastreṣu ca tvaran |
jagrāha vāsavo vajraṃ kṛṣṇaścakraṃ sudarśanam

ततो हाहाकृतं सर्वं त्रैलोक्यं द्विजसत्तम ।
वज्रचक्रकरौ दृष्ट्वा देवाराजजनार्दनौ

tato hāhākṛtaṃ sarvaṃ trailokyaṃ dvijasattama |
vajracakrakarau dṛṣṭvā devārājajanārdanau

क्षिप्तं वज्रमथेन्द्रेण जग्राह भगवान्हरिः ।
न मुमोच तदा चक्रं शक्रं तिष्ठेति चाब्रवीत्

kṣiptaṃ vajramathendreṇa jagrāha bhagavānhariḥ |
na mumoca tadā cakraṃ śakraṃ tiṣṭheti cābravīt

प्रणष्टवज्रं देवेन्द्रं गरुडक्षतवाहनम् ।
सत्यभामाब्रवीद्वीरं पलायनपरायणम्

praṇaṣṭavajraṃ devendraṃ garuḍakṣatavāhanam |
satyabhāmābravīdvīraṃ palāyanaparāyaṇam

त्रैलोक्येश न ते युक्तं शचीभर्तुः पलायनम् ।
पारिजातस्रगाभोगा त्वामुपस्थास्यते शची

trailokyeśa na te yuktaṃ śacībhartuḥ palāyanam |
pārijātasragābhogā tvāmupasthāsyate śacī

कीदृशं देवराज्यं ते पारिजातस्रगुज्ज्वलाम् ।
अपश्यतो यथापूर्वं ग्रणयाभ्यागतां शचीम्

kīdṛśaṃ devarājyaṃ te pārijātasragujjvalām |
apaśyato yathāpūrvaṃ graṇayābhyāgatāṃ śacīm

अलं शक्र प्रयासेन न व्रीडां गन्तुमर्हसि ।
नीयतां पारिजातोयं देवाःसंतु गतव्यथाः

alaṃ śakra prayāsena na vrīḍāṃ gantumarhasi |
nīyatāṃ pārijātoyaṃ devāḥsaṃtu gatavyathāḥ

परिगर्वावलेपेन बहुमानपुरःसरम् ।
न ददर्श गृहं यातामुपचारेण मां शची

parigarvāvalepena bahumānapuraḥsaram |
na dadarśa gṛhaṃ yātāmupacāreṇa māṃ śacī

स्त्रीत्वादगुरुचित्ताहं स्वभर्तृश्लाघनापरा ।
ततः कृतवती शक्र भवता सह विग्रहम्

strītvādagurucittāhaṃ svabhartṛślāghanāparā |
tataḥ kṛtavatī śakra bhavatā saha vigraham

तदलं पारिजातेन परस्वेन हृतेन मे ।
रूपेण गर्विता सा तु भर्त्रा का स्त्री न गर्विता

tadalaṃ pārijātena parasvena hṛtena me |
rūpeṇa garvitā sā tu bhartrā kā strī na garvitā

इत्युक्तो वै निववृते देवराजस्तया द्विज ।
प्राह चैनामलं चण्डि सख्युः खेदोक्तिविस्तरैः

ityukto vai nivavṛte devarājastayā dvija |
prāha caināmalaṃ caṇḍi sakhyuḥ khedoktivistaraiḥ

न चापि सर्गसंहारस्थितिकर्ताखिलस्य यः ।
जितस्य तेन मे व्रीडा जायते विश्वरूपिणा

na cāpi sargasaṃhārasthitikartākhilasya yaḥ |
jitasya tena me vrīḍā jāyate viśvarūpiṇā

यस्माज्जगत्सकलमेतदनादिमध्याद्यस्मिन्यतश्च न भविष्यति सर्वभूतात् ।
तेनोद्भवप्रलयपालनकारणेन व्रीडा कथं भवति देवि निराकृतस्य

yasmājjagatsakalametadanādimadhyādyasminyataśca na bhaviṣyati sarvabhūtāt |
tenodbhavapralayapālanakāraṇena vrīḍā kathaṃ bhavati devi nirākṛtasya

सकलभुवनसूतिर्मूर्तिरल्पाल्पसूक्ष्माविदितसकलवेद्यैर्ज्ञायते यस्य नान्यैः ।
तमजमकृतमीशं शाश्वतं स्वेच्छयैनं जगदुपकृतिमर्त्यं को विजेतुं समर्थः

sakalabhuvanasūtirmūrtiralpālpasūkṣmāviditasakalavedyairjñāyate yasya nānyaiḥ |
tamajamakṛtamīśaṃ śāśvataṃ svecchayainaṃ jagadupakṛtimartyaṃ ko vijetuṃ samarthaḥ