केशी चापि बलोदग्रः कंसदूतः प्रचोदितः ।
कृष्णस्य निधनाकांक्षी वृंदावनमुपागमत्
keśī cāpi balodagraḥ kaṃsadūtaḥ pracoditaḥ |
kṛṣṇasya nidhanākāṃkṣī vṛṃdāvanamupāgamat
इति श्रीविष्णुाहापुराणे पंचमांशो षोडशोऽध्यायः ॥
28 verses · 16 of 38
Sent by Kamsa, the mighty Keshi comes to Vrindavan in the form of a horse, his hooves gouging the earth and his tossing mane scattering the clouds. At his neighing the cowherds and gopis run to Govinda for shelter. Krishna, in a voice deep as a rain-cloud, tells them not to fear such a puny beast. As Keshi rushes at Him with jaws wide, Krishna thrusts His arm into the horse's mouth; the arm swells inside like a neglected disease until Keshi splits in two and falls. Narada, watching hidden in a cloud, praises Him. Because He has slain Keshi, Narada says, He will be known in the world as Keshava. Narada adds that he will come again to see the battles with Kamsa and the kings, and departs.
श्रीपराशर उवाच
केशी चापि बलोदग्रः कंसदूतः प्रचोदितः ।
कृष्णस्य निधनाकांक्षी वृंदावनमुपागमत्
keśī cāpi balodagraḥ kaṃsadūtaḥ pracoditaḥ |
kṛṣṇasya nidhanākāṃkṣī vṛṃdāvanamupāgamat
स खुरक्षतभूपृष्ठस्सटाक्षेपधुतांबुदः ।
द्रुतविक्रांतचंद्रार्कमार्गो गोपानुपाद्रवत्
sa khurakṣatabhūpṛṣṭhassaṭākṣepadhutāṃbudaḥ |
drutavikrāṃtacaṃdrārkamārgo gopānupādravat
तस्य हेषितशब्देन गोपाला दैत्यवाजिनः ।
गोप्यश्च भयसंविग्ना गोविंदं शरणं ययुः
tasya heṣitaśabdena gopālā daityavājinaḥ |
gopyaśca bhayasaṃvignā goviṃdaṃ śaraṇaṃ yayuḥ
त्राहित्राहीति गोविंदः श्रुत्वा तेषां ततो वचः ।
सतोयजलदध्वानगंभीरमिदमुक्तवान्
trāhitrāhīti goviṃdaḥ śrutvā teṣāṃ tato vacaḥ |
satoyajaladadhvānagaṃbhīramidamuktavān
अलं त्रासेन गोपालाः केशिनः किं भयातुरैः ।
भवद्भिर्गोपजातीयैर्वीरवीर्यं विलोप्यते
alaṃ trāsena gopālāḥ keśinaḥ kiṃ bhayāturaiḥ |
bhavadbhirgopajātīyairvīravīryaṃ vilopyate
किमनेनाल्पसारेण हेषिताटोपकारिणा ।
दैतेयबलवाह्येन वल्गता दुष्टवाजिना
kimanenālpasāreṇa heṣitāṭopakāriṇā |
daiteyabalavāhyena valgatā duṣṭavājinā
एह्येहि दुष्ट कृष्णोऽहं पूष्णस्त्विव पिनाकधृत् ।
पातयिष्यामि दशनान्वदनादखिलांस्तव
ehyehi duṣṭa kṛṣṇo'haṃ pūṣṇastviva pinākadhṛt |
pātayiṣyāmi daśanānvadanādakhilāṃstava
इत्युक्त्वाऽस्फोट्य गोविंदः केशिनस्संमुखं ययौ ।
विवृतास्यश्च सोप्येनं दैतेयाश्व उपाद्रवत्
ityuktvā'sphoṭya goviṃdaḥ keśinassaṃmukhaṃ yayau |
vivṛtāsyaśca sopyenaṃ daiteyāśva upādravat
बाहुमाभोगिनं कृत्वा मुखे तस्य जनार्दनः ।
प्रवेशयामास तदा केशिनो दुष्टवाजिनः
bāhumābhoginaṃ kṛtvā mukhe tasya janārdanaḥ |
praveśayāmāsa tadā keśino duṣṭavājinaḥ
केशिनो वदनं तेन विशता कृष्णबाहुना ।
शातिता दशनाः पेतुः सिताब्भ्रावयवा इव
keśino vadanaṃ tena viśatā kṛṣṇabāhunā |
śātitā daśanāḥ petuḥ sitābbhrāvayavā iva
कृष्णस्य ववृधे बाहुः केशिदेहगतो द्विज ।
विनाशाय यथा व्याधिरासंभूतेरुपेक्षितः
kṛṣṇasya vavṛdhe bāhuḥ keśidehagato dvija |
vināśāya yathā vyādhirāsaṃbhūterupekṣitaḥ
विपाटितोष्ठो बहुलं सफेनं रुधिरं वमन् ।
सोक्षिणी विवृते चक्रे विशिष्टे मुक्तबंधने
vipāṭitoṣṭho bahulaṃ saphenaṃ rudhiraṃ vaman |
sokṣiṇī vivṛte cakre viśiṣṭe muktabaṃdhane
जघान धरणीं पादैश्शकृन्मूत्रं समुत्सृजन् ।
स्वेदार्द्र गात्रश्शांतश्च निर्यत्नस्सोऽभवत्तदा
jaghāna dharaṇīṃ pādaiśśakṛnmūtraṃ samutsṛjan |
svedārdra gātraśśāṃtaśca niryatnasso'bhavattadā
व्यादितास्यमहारंध्रस्सोऽसुरः कृष्णबाहुना ।
निपातितो द्विधा भूमौ वैद्युतेन यथा द्रुमः
vyāditāsyamahāraṃdhrasso'suraḥ kṛṣṇabāhunā |
nipātito dvidhā bhūmau vaidyutena yathā drumaḥ
द्विपादे पृष्ठपुच्छार्द्धे श्रवणैकाक्षिनासिके ।
केशिनस्ते द्विधा भूते शकले द्वे विरेजतुः
dvipāde pṛṣṭhapucchārddhe śravaṇaikākṣināsike |
keśinaste dvidhā bhūte śakale dve virejatuḥ
हत्वा तु केशिनं कृष्णो गोपलैर्मुदितैर्वृतः ।
अनायस्ततनुस्स्वस्थो हसंस्तत्रैव तस्थिवान्
hatvā tu keśinaṃ kṛṣṇo gopalairmuditairvṛtaḥ |
anāyastatanussvastho hasaṃstatraiva tasthivān
ततो गोप्यश्च गोपाश्च हते केशिनि विस्मिताः ।
तुष्टुवुः पुंडरीकाक्षमनुरागमनोरमम्
tato gopyaśca gopāśca hate keśini vismitāḥ |
tuṣṭuvuḥ puṃḍarīkākṣamanurāgamanoramam
अथाहांतर्हितो विप्र नारदो जलदे स्थितः ।
केशिनं निहतं दृष्ट्वा हर्षनिर्भरमानसः
athāhāṃtarhito vipra nārado jalade sthitaḥ |
keśinaṃ nihataṃ dṛṣṭvā harṣanirbharamānasaḥ
साधुसाधु जगन्नाथ लीलयैव यदच्युत ।
निहतोऽयं त्वया केशी क्लेशदस्त्रिदिवौकसाम्
sādhusādhu jagannātha līlayaiva yadacyuta |
nihato'yaṃ tvayā keśī kleśadastridivaukasām
युद्धोत्सुकोहमत्यर्थं नरवाजिमहाहवम् ।
अभूतपूर्वमन्यत्र द्रष्टुं स्वर्गादिहागतः
yuddhotsukohamatyarthaṃ naravājimahāhavam |
abhūtapūrvamanyatra draṣṭuṃ svargādihāgataḥ
कर्माण्यऽत्रावतारे ते कृतानि मधुसूदन ।
यानि तैर्विस्मितं चेतस्तोषमेतेन मे गतम्
karmāṇya'trāvatāre te kṛtāni madhusūdana |
yāni tairvismitaṃ cetastoṣametena me gatam
तुरंगस्यास्य शक्रोपि कृष्ण देवाश्च बिभ्यति ।
धुतकेसरजालस्य ह्रेषतोऽभ्रावलोकिनः
turaṃgasyāsya śakropi kṛṣṇa devāśca bibhyati |
dhutakesarajālasya hreṣato'bhrāvalokinaḥ
यस्मात्त्वयैष दुष्टात्मा हतः केशी जनार्दन ।
तस्मात्केशवनाम्ना त्वं लोके ख्यातो भविष्यसि
yasmāttvayaiṣa duṣṭātmā hataḥ keśī janārdana |
tasmātkeśavanāmnā tvaṃ loke khyāto bhaviṣyasi
स्वस्त्यस्तु ते गमिष्यामि कंसयुद्धेऽधुना पुनः ।
परश्वोऽहं समेष्यामि त्वया केशिनिषूदन
svastyastu te gamiṣyāmi kaṃsayuddhe'dhunā punaḥ |
paraśvo'haṃ sameṣyāmi tvayā keśiniṣūdana
उग्रसेनसुते कंसे सानुगे विनिपातिते ।
भारावतारकर्त्ता त्वं पृथिव्या पृथिवीधर
ugrasenasute kaṃse sānuge vinipātite |
bhārāvatārakarttā tvaṃ pṛthivyā pṛthivīdhara
तत्रानेकप्रकाराणि युद्धानि पृथिवीक्षिताम् ।
द्रष्टव्यानि मया युष्मत्प्रणीतानि जनार्दन
tatrānekaprakārāṇi yuddhāni pṛthivīkṣitām |
draṣṭavyāni mayā yuṣmatpraṇītāni janārdana
सोऽहं यास्यामि गोविंद देवकार्यं महत्कृतम् ।
त्वयैव विदितं सर्वं स्वस्ति तेऽस्तु व्रजाम्यहम्
so'haṃ yāsyāmi goviṃda devakāryaṃ mahatkṛtam |
tvayaiva viditaṃ sarvaṃ svasti te'stu vrajāmyaham
नारदे गते कृष्णस्सह गोपैस्सभाजितः ।
विवेश गोकुलं गोपीनेत्रपानैकभाजनम्
nārade gate kṛṣṇassaha gopaissabhājitaḥ |
viveśa gokulaṃ gopīnetrapānaikabhājanam
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)