ब्रह्मघ्नो वा सुरापो वा स्तेयीवा गुरुतल्पगः ।
मातृहा पितृहा वापि वीरहा भ्रूणहापि वा
brahmaghno vā surāpo vā steyīvā gurutalpagaḥ |
mātṛhā pitṛhā vāpi vīrahā bhrūṇahāpi vā
इति श्रीशिवमहापुराणे सप्तम्यां वायवीयसंहितायामुत्तरखण्डे सांगोपांगपूजाविधानवर्णनं नाम षड्विंशो ऽध्यायः ॥
35 verses · 26 of 41
Upamanyu opens with a bold promise. Even the slayer of a brahmin, the drinker of liquor, the thief, one who defiles the guru's bed, or the killer of mother, father or an unborn child is freed of those sins in twelve years by worshipping Shiva with devotion. Those who live on water or air reach no Shiva-loka by fasting alone, yet one who worships Shiva once with the Panchakshara goes there. All tapas and sacrifices are not worth a crore-part of it. Life and youth hurry away, so worship Shankara before age and illness come. The adhyaya ends with temple rites: the door-worship, the curtain, bali to the attendants of the shrine, the Pashupata astra invoked, and a procession three times round the great pitha with music and lamps.
उपमन्युरुवाच
ब्रह्मघ्नो वा सुरापो वा स्तेयीवा गुरुतल्पगः ।
मातृहा पितृहा वापि वीरहा भ्रूणहापि वा
brahmaghno vā surāpo vā steyīvā gurutalpagaḥ |
mātṛhā pitṛhā vāpi vīrahā bhrūṇahāpi vā
संपूज्यामन्त्रकं भक्त्या शिवं परमकारणम् ।
तैस्तैः पापैः प्रमुच्येत वर्षैर्द्वादशभिः क्रमात्
saṃpūjyāmantrakaṃ bhaktyā śivaṃ paramakāraṇam |
taistaiḥ pāpaiḥ pramucyeta varṣairdvādaśabhiḥ kramāt
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पतितो ऽपि यजेच्छिवम् ।
भक्तश्चेन्नापरः कश्चिद्भिक्षाहारो जितेंद्रियः
tasmātsarvaprayatnena patito 'pi yajecchivam |
bhaktaścennāparaḥ kaścidbhikṣāhāro jiteṃdriyaḥ
कृत्वापि सुमहत्पापं भक्त्या पञ्चाक्षरेण तु ।
पूजयेद्यदि देवेशं तस्मात्पापात्प्रमुच्यते
kṛtvāpi sumahatpāpaṃ bhaktyā pañcākṣareṇa tu |
pūjayedyadi deveśaṃ tasmātpāpātpramucyate
अब्भक्षा वायुभक्षाश्च ये चान्ये व्रतकर्शिताः ।
तेषामेतैर्व्रतैर्नास्ति शिवलोकसमागमः
abbhakṣā vāyubhakṣāśca ye cānye vratakarśitāḥ |
teṣāmetairvratairnāsti śivalokasamāgamaḥ
भक्त्या पञ्चाक्षरेणैव यः शिवं सकृदर्चयेत् ।
सोपि गच्छेच्छिवस्थानं शिवमन्त्रस्य गौरवात्
bhaktyā pañcākṣareṇaiva yaḥ śivaṃ sakṛdarcayet |
sopi gacchecchivasthānaṃ śivamantrasya gauravāt
तस्मात्तपांसि यज्ञांश्च सर्वे सर्वस्वदक्षिणाः ।
शिवमूर्त्यर्चनस्यैते कोट्यंशेनापि नो समाः
tasmāttapāṃsi yajñāṃśca sarve sarvasvadakṣiṇāḥ |
śivamūrtyarcanasyaite koṭyaṃśenāpi no samāḥ
बद्धो वाप्यथ मुक्तो वा पश्चात्पञ्चाक्षरेण चेत् ।
पूजयन्मुच्यते भक्तो नात्र कार्या विचारणा
baddho vāpyatha mukto vā paścātpañcākṣareṇa cet |
pūjayanmucyate bhakto nātra kāryā vicāraṇā
अरुद्रो वा सरुद्रो वा सूक्तेन शिवमर्चयेत् ।
यः सकृत्पतितो वापिमूढो वा मुच्यते नरः
arudro vā sarudro vā sūktena śivamarcayet |
yaḥ sakṛtpatito vāpimūḍho vā mucyate naraḥ
षडक्षरेण वा देवं सूक्तमन्त्रेण पूजयेत् ।
शिवभक्तो जितक्रोधो ह्यलब्धो लब्ध एव च
ṣaḍakṣareṇa vā devaṃ sūktamantreṇa pūjayet |
śivabhakto jitakrodho hyalabdho labdha eva ca
अलब्धाल्लब्ध एवात्र विशिष्टो नात्र संशयः ।
स ब्रह्मांगेन वा तेन सहंसेन विमुच्यते
alabdhāllabdha evātra viśiṣṭo nātra saṃśayaḥ |
sa brahmāṃgena vā tena sahaṃsena vimucyate
तस्मान्नित्यं शिवं भक्त्या सूक्तमन्त्रेण पूजयेत् ।
एककालं द्विकालं वा त्रिकालं नित्यमेव वा
tasmānnityaṃ śivaṃ bhaktyā sūktamantreṇa pūjayet |
ekakālaṃ dvikālaṃ vā trikālaṃ nityameva vā
ये ऽर्चयंति महादेवं विज्ञेयास्ते महेश्वराः ।
ज्ञानेनात्मसहायेन नार्चितो भगवाञ्छिवः
ye 'rcayaṃti mahādevaṃ vijñeyāste maheśvarāḥ |
jñānenātmasahāyena nārcito bhagavāñchivaḥ
स चिरं संसरत्यस्मिन्संसारे दुःखसागरे ।
दुर्ल्लभं प्राप्य मानुष्यं मूढो नार्चयते शिवम्
sa ciraṃ saṃsaratyasminsaṃsāre duḥkhasāgare |
durllabhaṃ prāpya mānuṣyaṃ mūḍho nārcayate śivam
निष्फलं तस्य तज्जन्म मोक्षाय न भवेद्यतः ।
दुर्ल्लभं प्राप्य मानुष्यं ये ऽर्चयन्ति पिनाकिनम्
niṣphalaṃ tasya tajjanma mokṣāya na bhavedyataḥ |
durllabhaṃ prāpya mānuṣyaṃ ye 'rcayanti pinākinam
तेषां हि सफलं जन्म कृतार्थास्ते नरोत्तमाः ।
भवभक्तिपरा ये च भवप्रणतचेतसः
teṣāṃ hi saphalaṃ janma kṛtārthāste narottamāḥ |
bhavabhaktiparā ye ca bhavapraṇatacetasaḥ
भवसंस्मरणोद्युक्ता न ते दुःखस्य भागिनः ।
भवनानि मनोज्ञानि विभ्रमाभरणाः स्त्रियः
bhavasaṃsmaraṇodyuktā na te duḥkhasya bhāginaḥ |
bhavanāni manojñāni vibhramābharaṇāḥ striyaḥ
धनं चातृप्तिपर्यन्तं शिवपूजाविधेः फलम् ।
ये वाञ्छन्ति महाभोगान्राज्यं च त्रिदशालये
dhanaṃ cātṛptiparyantaṃ śivapūjāvidheḥ phalam |
ye vāñchanti mahābhogānrājyaṃ ca tridaśālaye
ते वाञ्छन्ति सदाकालं हरस्य चरणाम्बुजम् ।
सौभाग्यं कान्तिमद्रूपं सत्त्वं त्यागार्द्रभावता
te vāñchanti sadākālaṃ harasya caraṇāmbujam |
saubhāgyaṃ kāntimadrūpaṃ sattvaṃ tyāgārdrabhāvatā
शौर्यं वै जगति ख्यातिश्शिवमर्चयतो भवेत् ।
तस्मात्सर्वं परित्यज्य शिवैकाहितमानसः
śauryaṃ vai jagati khyātiśśivamarcayato bhavet |
tasmātsarvaṃ parityajya śivaikāhitamānasaḥ
शिवपूजाविधिं कुर्याद्यदीच्छेच्छिवमात्मनः ।
त्वरितं जीवितं याति त्वरितं याति यौवनम्
śivapūjāvidhiṃ kuryādyadīcchecchivamātmanaḥ |
tvaritaṃ jīvitaṃ yāti tvaritaṃ yāti yauvanam
त्वरितं व्याधिरभ्येति तस्मात्पूज्यः पिनाकधृक् ।
यावन्नायाति मरणं यावन्नाक्रमते जरा
tvaritaṃ vyādhirabhyeti tasmātpūjyaḥ pinākadhṛk |
yāvannāyāti maraṇaṃ yāvannākramate jarā
यावन्नेन्द्रियवैकल्यं तावत्पूजय शंकरम् ।
न शिवार्चनतुल्यो ऽस्ति धर्मो ऽन्यो भुवनत्रये
yāvannendriyavaikalyaṃ tāvatpūjaya śaṃkaram |
na śivārcanatulyo 'sti dharmo 'nyo bhuvanatraye
इति विज्ञाय यत्नेन पूजनीयस्सदाशिवः ।
द्वारयागं जवनिकां परिवारबलिक्रियाम्
iti vijñāya yatnena pūjanīyassadāśivaḥ |
dvārayāgaṃ javanikāṃ parivārabalikriyām
नित्योत्सवं च कुर्वीत प्रसादे यदि पूजयेत् ।
हविर्निवेदनादूर्ध्वं स्वयं चानुचरो ऽपि वा
nityotsavaṃ ca kurvīta prasāde yadi pūjayet |
havirnivedanādūrdhvaṃ svayaṃ cānucaro 'pi vā
प्रसादपरिवारेभ्यो बलिं दद्याद्यथाक्रमम् ।
निर्गम्य सह वादित्रैस्तदाशाभिमुखः स्थितः
prasādaparivārebhyo baliṃ dadyādyathākramam |
nirgamya saha vāditraistadāśābhimukhaḥ sthitaḥ
पुष्पं धूपं च दीपञ्च दद्यादन्नं जलैः सह ।
ततो दद्यान्महापीठे तिष्ठन्बलिमुदङ्मुखः
puṣpaṃ dhūpaṃ ca dīpañca dadyādannaṃ jalaiḥ saha |
tato dadyānmahāpīṭhe tiṣṭhanbalimudaṅmukhaḥ
ततो निवेदितं देवे यत्तदन्नादिकं पुरा ।
तत्सर्वं सावशेषं वा चण्डाय विनिवेदयेत्
tato niveditaṃ deve yattadannādikaṃ purā |
tatsarvaṃ sāvaśeṣaṃ vā caṇḍāya vinivedayet
हुत्वा च विधिवत्पश्चात्पूजाशेषं समापयेत् ।
कृत्वा प्रयोगं विधिवद्यावन्मन्त्रं जपं ततः
hutvā ca vidhivatpaścātpūjāśeṣaṃ samāpayet |
kṛtvā prayogaṃ vidhivadyāvanmantraṃ japaṃ tataḥ
नित्योत्सवं प्रकुर्वीत यथोक्तं शिवशासने ।
विपुले तैजसे पात्रे रक्तपद्मोपशोभिते
nityotsavaṃ prakurvīta yathoktaṃ śivaśāsane |
vipule taijase pātre raktapadmopaśobhite
अस्त्रं पाशुपतं दिव्यं तत्रावाह्य समर्चयेत् ।
शिवस्यारोप्यः तत्पात्रं द्विजस्यालंकृतस्य च
astraṃ pāśupataṃ divyaṃ tatrāvāhya samarcayet |
śivasyāropyaḥ tatpātraṃ dvijasyālaṃkṛtasya ca
न्यस्तास्त्रवपुषा तेन दीप्तयष्टिधरस्य च ।
प्रासादपरिवारेभ्यो बहिर्मंगलनिःस्वनैः
nyastāstravapuṣā tena dīptayaṣṭidharasya ca |
prāsādaparivārebhyo bahirmaṃgalaniḥsvanaiḥ
नृत्यगेयादिभिश्चैव सह दीपध्वजादिभिः ।
प्रदक्षिणत्रयं कृत्वा न द्रुतं चाविलम्बितम्
nṛtyageyādibhiścaiva saha dīpadhvajādibhiḥ |
pradakṣiṇatrayaṃ kṛtvā na drutaṃ cāvilambitam
महापीठं समावृत्य त्रिःप्रदक्षिणयोगतः ।
पुनः प्रविष्टो द्वारस्थो यजमानः कृताञ्जलिः ।
आदायाभ्यंतरं नीत्वा ह्यस्त्रमुद्वासयेत्ततः
mahāpīṭhaṃ samāvṛtya triḥpradakṣiṇayogataḥ |
punaḥ praviṣṭo dvārastho yajamānaḥ kṛtāñjaliḥ |
ādāyābhyaṃtaraṃ nītvā hyastramudvāsayettataḥ
प्रदक्षिणादिकं कृत्वा यथापूर्वोदितं क्रमात् ।
आदाय चाष्टपुष्पाणि पूजामथ समापयेत्
pradakṣiṇādikaṃ kṛtvā yathāpūrvoditaṃ kramāt |
ādāya cāṣṭapuṣpāṇi pūjāmatha samāpayet
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)