तुष्टुवुर्देवदेवेशं वाग्भिरिष्टाभिरानताः
tuṣṭuvurdevadeveśaṃ vāgbhiriṣṭābhirānatāḥ
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे जलंधरवधोपाख्याने देवस्तुतिवर्णनं नाम पंचविंशोऽध्यायः ॥
37 verses · 25 of 59
With Jalandhara slain, the Devas bow and praise Mahadev who removes the grief of his bhaktas. Even the Veda does not know his greatness fully; thousand-mouthed Shesha sings it and is purified. By his grace even a dull man becomes a knower of Brahman. They recall those whom bhakti alone raised: Dasharha, the Yadu king, and his wife Kalavati; King Chitravarma, who won the highest state; and the two courtesans Pingala and Mahananda, who reached a good end through devotion to him. Pleased, Shambhu grants boons and vanishes. The Devas return to their own realms singing his glory. Sanatkumar declares that whoever reads the slaying of Jalandhara and this hymn enjoys happiness here and attains the rank of a gana.
सनत्कुमार उवाच
तुष्टुवुर्देवदेवेशं वाग्भिरिष्टाभिरानताः
tuṣṭuvurdevadeveśaṃ vāgbhiriṣṭābhirānatāḥ
देवा ऊचुः
देवदेव महादेव शरणागतवत्सल ।
साधुसौख्यप्रदस्त्वं हि सर्वदा भक्तदुःखहा
devadeva mahādeva śaraṇāgatavatsala |
sādhusaukhyapradastvaṃ hi sarvadā bhaktaduḥkhahā
त्वं महाद्भुतसल्लीलो भक्तिगम्यो दुरासदः ।
दुराराध्योऽसतां नाथ प्रसन्नस्सर्वदा भव
tvaṃ mahādbhutasallīlo bhaktigamyo durāsadaḥ |
durārādhyo'satāṃ nātha prasannassarvadā bhava
वेदोऽपि महिमानं ते न जानाति हि तत्त्वतः ।
यथामति महात्मानस्सर्वे गायंति सद्यशः
vedo'pi mahimānaṃ te na jānāti hi tattvataḥ |
yathāmati mahātmānassarve gāyaṃti sadyaśaḥ
माहात्म्यमतिगूढं ते सहस्रवदनादयः ।
सदा गायंति सुप्रीत्या पुनंति स्वगिरं हि ते
māhātmyamatigūḍhaṃ te sahasravadanādayaḥ |
sadā gāyaṃti suprītyā punaṃti svagiraṃ hi te
कृपया तव देवेश ब्रह्मज्ञानी भवेज्जडः ।
भक्तिगम्यस्सदा त्वं वा इति वेदा ब्रुवंति हि
kṛpayā tava deveśa brahmajñānī bhavejjaḍaḥ |
bhaktigamyassadā tvaṃ vā iti vedā bruvaṃti hi
त्वं वै दीनदयालुश्च सर्वत्र व्यापकस्सदा ।
आविर्भवसि सद्भक्त्या निर्विकारस्सतां गतिः
tvaṃ vai dīnadayāluśca sarvatra vyāpakassadā |
āvirbhavasi sadbhaktyā nirvikārassatāṃ gatiḥ
भक्त्यैव ते महेशान बहवस्सिद्धिमागताः ।
इह सर्वसुखं भुक्त्वा दुःखिता निर्विकारतः
bhaktyaiva te maheśāna bahavassiddhimāgatāḥ |
iha sarvasukhaṃ bhuktvā duḥkhitā nirvikārataḥ
पुरा यदुपतिर्भक्तो दाशार्हस्सिद्धिमागतः ।
कलावती च तत्पत्नी भक्त्यैव परमां प्रभो
purā yadupatirbhakto dāśārhassiddhimāgataḥ |
kalāvatī ca tatpatnī bhaktyaiva paramāṃ prabho
तथा मित्रसहो राजा मदयंती च तत्प्रिया ।
भक्त्यैव तव देवेश कैवल्यं परमं ययौ
tathā mitrasaho rājā madayaṃtī ca tatpriyā |
bhaktyaiva tava deveśa kaivalyaṃ paramaṃ yayau
सौमिनी नाम तनया कैकेयाग्रभुवस्तथा ।
तव भक्त्या सुखं प्राप परं सद्योगिदुर्लभम्
sauminī nāma tanayā kaikeyāgrabhuvastathā |
tava bhaktyā sukhaṃ prāpa paraṃ sadyogidurlabham
विमर्षणो नृपवरस्सप्तजन्मावधि प्रभो ।
भुक्त्वा भोगांश्च विविधांस्त्वद्भक्त्या प्राप सद्गतिम्
vimarṣaṇo nṛpavarassaptajanmāvadhi prabho |
bhuktvā bhogāṃśca vividhāṃstvadbhaktyā prāpa sadgatim
चन्द्रसेनो नृपवरस्त्वद्भक्त्या सर्वभोगभुक् ।
दुःखमुक्तः सुखं प्राप परमत्र परत्र च
candraseno nṛpavarastvadbhaktyā sarvabhogabhuk |
duḥkhamuktaḥ sukhaṃ prāpa paramatra paratra ca
गोपीपुत्रः श्रीकरस्ते भक्त्या भुक्त्वेह सद्गतिम् ।
परं सुखं महावीरशिष्यः प्राप परत्र वै
gopīputraḥ śrīkaraste bhaktyā bhuktveha sadgatim |
paraṃ sukhaṃ mahāvīraśiṣyaḥ prāpa paratra vai
त्वं सत्यरथभूजानेर्दुःखहर्ता गतिप्रदः ।
धर्मगुप्तं राजपुत्रमतार्षीस्सुखिनं त्विह
tvaṃ satyarathabhūjānerduḥkhahartā gatipradaḥ |
dharmaguptaṃ rājaputramatārṣīssukhinaṃ tviha
तथा शुचिव्रतं विप्रमदरिद्रं महाप्रभो ।
त्वद्भक्तिवर्तिनं मात्रा ज्ञानिनं कृपयाऽकरोः
tathā śucivrataṃ vipramadaridraṃ mahāprabho |
tvadbhaktivartinaṃ mātrā jñāninaṃ kṛpayā'karoḥ
चित्रवर्मा नृपवरस्त्वद्भक्त्या प्राप सद्गतिम् ।
इह लोके सदा भुक्त्वा भोगानमरदुर्लभान्
citravarmā nṛpavarastvadbhaktyā prāpa sadgatim |
iha loke sadā bhuktvā bhogānamaradurlabhān
चन्द्रांगदो राजपुत्रस्सीमंतिन्या स्त्रिया सह ।
विहाय सकलं दुःखं सुखी प्राप महागतिम्
candrāṃgado rājaputrassīmaṃtinyā striyā saha |
vihāya sakalaṃ duḥkhaṃ sukhī prāpa mahāgatim
द्विजो मंदरनामापि वेश्यागामी खलोऽधमः ।
त्वद्भक्तः शिव संपूज्य तया सह गतिं गतः
dvijo maṃdaranāmāpi veśyāgāmī khalo'dhamaḥ |
tvadbhaktaḥ śiva saṃpūjya tayā saha gatiṃ gataḥ
भद्रायुस्ते नृपसुतस्सुखमाप गतव्यथः ।
त्वद्भक्तकृपया मात्रा गतिं च परमां प्रभो
bhadrāyuste nṛpasutassukhamāpa gatavyathaḥ |
tvadbhaktakṛpayā mātrā gatiṃ ca paramāṃ prabho
सर्वस्त्रीभोगनिरतो दुर्जनस्तव सेवया ।
विमुक्तोऽभूदपि सदा भक्ष्यभोजी महेश्वर
sarvastrībhoganirato durjanastava sevayā |
vimukto'bhūdapi sadā bhakṣyabhojī maheśvara
शंबरश्शंकरे भक्तश्चिताभस्मधरस्सदा ।
नियमाद्भस्मनश्शंभो स्वस्त्रिया ते पुरं गतः
śaṃbaraśśaṃkare bhaktaścitābhasmadharassadā |
niyamādbhasmanaśśaṃbho svastriyā te puraṃ gataḥ
भद्रसेनस्य तनयस्तथा मंत्रिसुतः प्रभो ।
सुधर्मशुभकर्माणौ सदा रुद्राक्षधारिणौ
bhadrasenasya tanayastathā maṃtrisutaḥ prabho |
sudharmaśubhakarmāṇau sadā rudrākṣadhāriṇau
त्वत्कृपातश्च तौ मुक्तावास्तां भुक्तेह सत्सुखम् ।
पूर्वजन्मनि यौ कीशकुक्कुटौ रुद्रभूषणौ
tvatkṛpātaśca tau muktāvāstāṃ bhukteha satsukham |
pūrvajanmani yau kīśakukkuṭau rudrabhūṣaṇau
पिंगला च महानन्दा वेश्ये द्वे तव भक्तितः ।
सद्गतिं प्रापतुर्नाथ भक्तोद्धारपरायण
piṃgalā ca mahānandā veśye dve tava bhaktitaḥ |
sadgatiṃ prāpaturnātha bhaktoddhāraparāyaṇa
शारदा विप्रतनया बालवैधव्यमागता ।
तव भक्तेः प्रभावात्तु पुत्रसौभा ग्यवत्यभूत्
śāradā vipratanayā bālavaidhavyamāgatā |
tava bhakteḥ prabhāvāttu putrasaubhā gyavatyabhūt
बिन्दुगो द्विजमात्रो हि वेश्याभोगी च तत्प्रिया ।
वंचुका त्वद्यशः श्रुत्वा परमां गतिमाययौ
bindugo dvijamātro hi veśyābhogī ca tatpriyā |
vaṃcukā tvadyaśaḥ śrutvā paramāṃ gatimāyayau
इत्यादि बहवस्सिद्धिं गता जीवास्तव प्रभो ।
भक्तिभावान्महेशान दीनबन्धो कृपालय
ityādi bahavassiddhiṃ gatā jīvāstava prabho |
bhaktibhāvānmaheśāna dīnabandho kṛpālaya
त्वं परः प्रकृतेर्ब्रह्म पुरुषात्परमेश्वर ।
निर्गुणस्त्रिगुणाधारो ब्रह्मविष्णुहरात्मकः
tvaṃ paraḥ prakṛterbrahma puruṣātparameśvara |
nirguṇastriguṇādhāro brahmaviṣṇuharātmakaḥ
नानाकर्मकरो नित्यं निर्विकारोऽखिलेश्वरः ।
वयं ब्रह्मादयस्सर्वे तव दासा महेश्वर
nānākarmakaro nityaṃ nirvikāro'khileśvaraḥ |
vayaṃ brahmādayassarve tava dāsā maheśvara
प्रसन्नो भव देवेश रक्षास्मान्सर्वदा शिव ।
त्वत्प्रजाश्च वयं नाथ सदा त्वच्छरणं गताः
prasanno bhava deveśa rakṣāsmānsarvadā śiva |
tvatprajāśca vayaṃ nātha sadā tvaccharaṇaṃ gatāḥ
सनत्कुमार उवाच
इति स्तुत्वा च ते देवा ब्रह्माद्यास्समुनीश्वराः ।
तूष्णीं बभूवुर्हि तदा शिवांघ्रिद्वन्द्वचेतसः
iti stutvā ca te devā brahmādyāssamunīśvarāḥ |
tūṣṇīṃ babhūvurhi tadā śivāṃghridvandvacetasaḥ
अथ शंभुर्महेशानः श्रुत्वा देवस्तुतिं शुभाम् ।
दत्त्वा वरान्वरान्सद्यस्तत्रैवांतर्दधे प्रभुः
atha śaṃbhurmaheśānaḥ śrutvā devastutiṃ śubhām |
dattvā varānvarānsadyastatraivāṃtardadhe prabhuḥ
देवास्सर्वेऽपि मुदिता ब्रह्माद्या हतशत्रवः ।
स्वं स्वं धाम ययुः प्रीता गायंतः शिवसद्यशः
devāssarve'pi muditā brahmādyā hataśatravaḥ |
svaṃ svaṃ dhāma yayuḥ prītā gāyaṃtaḥ śivasadyaśaḥ
इदं परममाख्यानं जलंधरविमर्दनम् ।
महेशचरितं पुण्यं महाघौघविनाशनम्
idaṃ paramamākhyānaṃ jalaṃdharavimardanam |
maheśacaritaṃ puṇyaṃ mahāghaughavināśanam
देवस्तुतिरियं पुण्या सर्वपापप्रणाशिनी ।
सर्वसौख्यप्रदा नित्यं महेशानंददायिनी
devastutiriyaṃ puṇyā sarvapāpapraṇāśinī |
sarvasaukhyapradā nityaṃ maheśānaṃdadāyinī
यः पठेत्पाठयेद्वापि समाख्यानमिदं द्वयम् ।
भुक्त्वेह परं सौख्यं गाणपत्यमवाप्नुयात्
yaḥ paṭhetpāṭhayedvāpi samākhyānamidaṃ dvayam |
bhuktveha paraṃ saukhyaṃ gāṇapatyamavāpnuyāt
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)