Chapter 24: Mahadev agrees to marry Girija

नमो रुद्राय देवाय मदनांतकराय च ।
स्तुत्याय भूरिभासाय त्रिनेत्राय नमोनमः

namo rudrāya devāya madanāṃtakarāya ca |
stutyāya bhūribhāsāya trinetrāya namonamaḥ

शिपिविष्टाय भीमाय भीमाक्षाय नमोनमः ।
महादेवाय प्रभवे त्रिविष्टपतये नमः

śipiviṣṭāya bhīmāya bhīmākṣāya namonamaḥ |
mahādevāya prabhave triviṣṭapataye namaḥ

त्वं नाथः सर्वलोकानां पिता माता त्वमीश्वरः ।
शंभुरीशश्शंकरोसि दयालुस्त्वं विशेषतः

tvaṃ nāthaḥ sarvalokānāṃ pitā mātā tvamīśvaraḥ |
śaṃbhurīśaśśaṃkarosi dayālustvaṃ viśeṣataḥ

त्वं धाता सर्वजगतां त्रातुमर्हसि नः प्रभो ।
त्वां विना कस्समर्थोस्ति दुःखनाशे महेश्वर

tvaṃ dhātā sarvajagatāṃ trātumarhasi naḥ prabho |
tvāṃ vinā kassamarthosti duḥkhanāśe maheśvara

इत्याकर्ण्य वचस्तेषां सुराणां नन्दिकेश्वरः ।
कृपया परया युक्तो विज्ञप्तुं शंभुमारभत्

ityākarṇya vacasteṣāṃ surāṇāṃ nandikeśvaraḥ |
kṛpayā parayā yukto vijñaptuṃ śaṃbhumārabhat

विष्ण्वादयस्सुरगणा मुनिसिद्धसंघास्त्वां द्रष्टुमेव सुरवर्य्य विशेषयंति ।
कार्यार्थिनोऽसुरवरैः परिभर्त्स्य मानास्सम्यक् पराभवपदं परमं प्रपन्नाः

viṣṇvādayassuragaṇā munisiddhasaṃghāstvāṃ draṣṭumeva suravaryya viśeṣayaṃti |
kāryārthino'suravaraiḥ paribhartsya mānāssamyak parābhavapadaṃ paramaṃ prapannāḥ

तस्मात्त्वया हि सर्वेश त्रातव्या मुनयस्सुराः ।
दीनबंधुर्विशेषेण त्वमुक्तो भक्तवत्सलः

tasmāttvayā hi sarveśa trātavyā munayassurāḥ |
dīnabaṃdhurviśeṣeṇa tvamukto bhaktavatsalaḥ

एवं दयावता शंभुर्विज्ञप्तो नंदिना भृशम् ।
शनैश्शनैरुपरमद्ध्यानादुन्मील्य चाक्षिणी

evaṃ dayāvatā śaṃbhurvijñapto naṃdinā bhṛśam |
śanaiśśanairuparamaddhyānādunmīlya cākṣiṇī

ईशोऽथोपरतश्शंभुस्तदा परमकोविदः ।
समाधेः परमात्मासौ सुरान्सर्वानुवाच ह

īśo'thoparataśśaṃbhustadā paramakovidaḥ |
samādheḥ paramātmāsau surānsarvānuvāca ha

कस्माद्यूयं समायाता मत्समीपं सुरेश्वरः ।
हरिब्रह्मादयस्सर्वे ब्रूत कारणमाशु तत्

kasmādyūyaṃ samāyātā matsamīpaṃ sureśvaraḥ |
haribrahmādayassarve brūta kāraṇamāśu tat

इति श्रुत्वा वचश्शम्भोस्सर्वे देवा मुदाऽन्विताः ।
विष्णोर्विलोकयामासुर्मुखं विज्ञप्तिहेतवे

iti śrutvā vacaśśambhossarve devā mudā'nvitāḥ |
viṣṇorvilokayāmāsurmukhaṃ vijñaptihetave

अथ विष्णुर्महाभक्तो देवानां हितकारकः ।
मदीरितमुवाचेदं सुरकार्यं महत्तरम्

atha viṣṇurmahābhakto devānāṃ hitakārakaḥ |
madīritamuvācedaṃ surakāryaṃ mahattaram

तारकेण कृतं शंभो देवानां परमाद्भुतम् ।
कष्टात्कष्टतरं देवा विज्ञप्तुं सर्व आगताः

tārakeṇa kṛtaṃ śaṃbho devānāṃ paramādbhutam |
kaṣṭātkaṣṭataraṃ devā vijñaptuṃ sarva āgatāḥ

हे शंभो तव पुत्रेणौरसेन हि भविष्यति ।
निहतस्तारको दैत्यो नान्यथा मम भाषितम्

he śaṃbho tava putreṇaurasena hi bhaviṣyati |
nihatastārako daityo nānyathā mama bhāṣitam

विचार्य्येत्थं महादेव कृपां कुरु नमोऽस्तु ते ।
देवान्समुद्धर स्वामिन् कष्टात्तारकनिर्मितात्

vicāryyetthaṃ mahādeva kṛpāṃ kuru namo'stu te |
devānsamuddhara svāmin kaṣṭāttārakanirmitāt

तस्मात्त्वया गिरिजा देव शंभो ग्रहीतव्या पाणिना दक्षिणेन ।
पाणिग्रहेणैव महानुभावां दत्तां गिरींद्रेण च तां कुरुष्व

tasmāttvayā girijā deva śaṃbho grahītavyā pāṇinā dakṣiṇena |
pāṇigraheṇaiva mahānubhāvāṃ dattāṃ girīṃdreṇa ca tāṃ kuruṣva

विष्णोस्तद्वचनं श्रुत्वा प्रसन्नो ह्यब्रवीच्छिवः ।
दर्शयन् सद्गतिं तेषां सर्वेषां योगतत्परः

viṣṇostadvacanaṃ śrutvā prasanno hyabravīcchivaḥ |
darśayan sadgatiṃ teṣāṃ sarveṣāṃ yogatatparaḥ

यदा मे स्वीकृता देवी गिरिजा सर्वसुंदरी ।
तदा सर्वे सुरेंद्राश्च मुनयो ऋषयस्तदा

yadā me svīkṛtā devī girijā sarvasuṃdarī |
tadā sarve sureṃdrāśca munayo ṛṣayastadā

सकामाश्च भविष्यन्ति न क्षमाश्च परे पथि ।
जीवयिष्यति दुर्गा सा पाणिग्रहणतस्स्मरम्

sakāmāśca bhaviṣyanti na kṣamāśca pare pathi |
jīvayiṣyati durgā sā pāṇigrahaṇatassmaram

मदनो हि मया दग्धस्सर्वेषां कार्य्यसिद्धये ॥ ।
ब्रह्मणो वचनाद्विष्णो नात्र कार्या विचारणा

madano hi mayā dagdhassarveṣāṃ kāryyasiddhaye || |
brahmaṇo vacanādviṣṇo nātra kāryā vicāraṇā

एवं विमृश्य मनसा कार्याकार्यव्यवस्थितौ ।
सुधीः सर्वैश्च देवेंद्र हठं नो कर्तुमर्हसि

evaṃ vimṛśya manasā kāryākāryavyavasthitau |
sudhīḥ sarvaiśca deveṃdra haṭhaṃ no kartumarhasi

दग्धे कामे मया विष्णो सुरकार्यं महत् कृतम् ।
सर्वे तिष्ठंतु निष्कामा मया सह सुनिश्चितम्

dagdhe kāme mayā viṣṇo surakāryaṃ mahat kṛtam |
sarve tiṣṭhaṃtu niṣkāmā mayā saha suniścitam

यथाऽहं च सुरास्सर्वे तथा यूयमयत्नतः ।
तपः परमसंयुक्ताः करिष्यध्वं सुदुष्करम्

yathā'haṃ ca surāssarve tathā yūyamayatnataḥ |
tapaḥ paramasaṃyuktāḥ kariṣyadhvaṃ suduṣkaram

यूयं समाधिना तेन मदनेन विना सुराः ।
परमानंदसंयुक्ता निर्विकारा भवंतु वै

yūyaṃ samādhinā tena madanena vinā surāḥ |
paramānaṃdasaṃyuktā nirvikārā bhavaṃtu vai

पुरावृत्तं स्मरकृतं विस्मृतं यद्विधे हरे ।
महेन्द्र मुनयो देवा यत्तत्सर्वं विमृश्यताम्

purāvṛttaṃ smarakṛtaṃ vismṛtaṃ yadvidhe hare |
mahendra munayo devā yattatsarvaṃ vimṛśyatām

महाधनुर्धरेणैव मदनेन हठात्सुराः ।
सर्वेषां ध्यानविध्वंसः कृतस्तेन पुरापुरा

mahādhanurdhareṇaiva madanena haṭhātsurāḥ |
sarveṣāṃ dhyānavidhvaṃsaḥ kṛtastena purāpurā

कामो हि नरकायैव तस्मात् क्रोधोभिजायते ।
क्रोधाद्भवति संमोहो मोहाच्च भ्रंशते तपः

kāmo hi narakāyaiva tasmāt krodhobhijāyate |
krodhādbhavati saṃmoho mohācca bhraṃśate tapaḥ

कामक्रोधौ परित्याज्यौ भवद्भिस्सुरसत्तमैः ।
सर्वैरेव च मंतव्यं मद्वाक्यं नान्यथा क्वचित्

kāmakrodhau parityājyau bhavadbhissurasattamaiḥ |
sarvaireva ca maṃtavyaṃ madvākyaṃ nānyathā kvacit

एवं विश्राव्य भगवान् महादेवो वृषध्वजः ।
सुरान् प्रवाचयामास विधिविष्णू तथा मुनीम्

evaṃ viśrāvya bhagavān mahādevo vṛṣadhvajaḥ |
surān pravācayāmāsa vidhiviṣṇū tathā munīm

तूष्णींभूतोऽभवच्छंभुर्ध्यानमाश्रित्य वै पुनः ।
आस्ते पुरा यथा स्थाणुर्गणैश्च परिवारितः

tūṣṇīṃbhūto'bhavacchaṃbhurdhyānamāśritya vai punaḥ |
āste purā yathā sthāṇurgaṇaiśca parivāritaḥ

स्वात्मानमात्मना शंभुरात्मन्येव व्यचिंतयत् ।
निरंजनं निराभासं निर्विकारं निरामयम्

svātmānamātmanā śaṃbhurātmanyeva vyaciṃtayat |
niraṃjanaṃ nirābhāsaṃ nirvikāraṃ nirāmayam

परात्परतरं नित्यं निर्ममं निरवग्रहम् ।
शब्दातीतं निर्गुणं च ज्ञानगम्यं परात्परम्

parātparataraṃ nityaṃ nirmamaṃ niravagraham |
śabdātītaṃ nirguṇaṃ ca jñānagamyaṃ parātparam

एवं स्वरूपं परमं चिंतयन् ध्यानमास्थितः ।
परमानंदसंमग्नो बभूव बहुसूतिकृत्

evaṃ svarūpaṃ paramaṃ ciṃtayan dhyānamāsthitaḥ |
paramānaṃdasaṃmagno babhūva bahusūtikṛt

ध्यानस्थितं च सर्वेशं दृष्ट्वा सर्वे दिवौकसः ।
हरि शक्रादयस्सर्वे नंदिनं प्रोचुरानताः

dhyānasthitaṃ ca sarveśaṃ dṛṣṭvā sarve divaukasaḥ |
hari śakrādayassarve naṃdinaṃ procurānatāḥ

किं वयं करवामाद्य विरक्तो ध्यानमास्थितः ।
शंभुस्त्वं शंकर सखस्सर्वज्ञः शुचिसेवकः

kiṃ vayaṃ karavāmādya virakto dhyānamāsthitaḥ |
śaṃbhustvaṃ śaṃkara sakhassarvajñaḥ śucisevakaḥ

केनोपायेन गिरिशः प्रसन्नः स्याद्गणाधिप ।
तदुपायं समाचक्ष्व वयं त्वच्छरणं गताः

kenopāyena giriśaḥ prasannaḥ syādgaṇādhipa |
tadupāyaṃ samācakṣva vayaṃ tvaccharaṇaṃ gatāḥ

इति विज्ञापितो देवैर्मुने हर्षादिभिस्तदा ।
प्रत्युवाच सुरांस्तान्स नंदी शंभुप्रियो गणः

iti vijñāpito devairmune harṣādibhistadā |
pratyuvāca surāṃstānsa naṃdī śaṃbhupriyo gaṇaḥ

हे हरे हे विधे शक्रनिर्जरा मुनयस्तथा ।
शृणुध्वं वचनं मे हि शिवसंतोषकारकम्

he hare he vidhe śakranirjarā munayastathā |
śṛṇudhvaṃ vacanaṃ me hi śivasaṃtoṣakārakam

यदि वो हठ एवाद्य शिव दारपरिग्रहे ।
अतिदीनतया सर्वे सुनुतिं कुरुतादरात्

yadi vo haṭha evādya śiva dāraparigrahe |
atidīnatayā sarve sunutiṃ kurutādarāt

भक्तेर्वश्यो महादेवो न साधारणतस्तुराः ।
अकार्यमपि सद्भक्त्या करोति परमेश्वरः

bhaktervaśyo mahādevo na sādhāraṇatasturāḥ |
akāryamapi sadbhaktyā karoti parameśvaraḥ

एवं कुरुत सर्वे हि विधिविष्णुमुखाः सुराः ।
यथागतेन मार्गेणान्यथा गच्छत मा चिरम्

evaṃ kuruta sarve hi vidhiviṣṇumukhāḥ surāḥ |
yathāgatena mārgeṇānyathā gacchata mā ciram

इत्याकर्ण्य वचस्तस्य मुने विष्ण्वादयस्सुराः ।
तथेति मत्त्वा सुप्रीत्या शंकरं तुष्टुवुर्हि ते

ityākarṇya vacastasya mune viṣṇvādayassurāḥ |
tatheti mattvā suprītyā śaṃkaraṃ tuṣṭuvurhi te

देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो ।
समुद्धर महाक्लेशात्त्राहि नश्शरणागतान्

devadeva mahādeva karuṇāsāgara prabho |
samuddhara mahākleśāttrāhi naśśaraṇāgatān

इत्येवं बहुदीनोक्त्या तुष्टुवुश्शंकरं सुराः ।
रुरुदुस्सुस्वरं सर्वे प्रेमव्याकुलमानसः

ityevaṃ bahudīnoktyā tuṣṭuvuśśaṃkaraṃ surāḥ |
rurudussusvaraṃ sarve premavyākulamānasaḥ

हरिर्मया सुदीनोक्त्या सुविज्ञप्तं चकार ह ।
संस्मरन्मनसा शंभुं भक्त्या परमयान्वितः

harirmayā sudīnoktyā suvijñaptaṃ cakāra ha |
saṃsmaranmanasā śaṃbhuṃ bhaktyā paramayānvitaḥ

सुरैरेवं स्तुतश्शंभुर्हरिणा च मया भृशम् ।
भक्तवात्सल्यतो ध्यानाद्विरतोभून्महेश्वरः

surairevaṃ stutaśśaṃbhurhariṇā ca mayā bhṛśam |
bhaktavātsalyato dhyānādviratobhūnmaheśvaraḥ

उवाच सुप्रसन्नात्मा हर्यादीन्हर्षयन्हरः ।
विलोक्य करुणादृष्ट्या शंकरो भक्तवत्सलः

uvāca suprasannātmā haryādīnharṣayanharaḥ |
vilokya karuṇādṛṣṭyā śaṃkaro bhaktavatsalaḥ

हे हरे हे विधे देवाश्शक्राद्या युगपत्समे ।
किमर्थमागता यूयं सत्यं ब्रूत ममाग्रतः

he hare he vidhe devāśśakrādyā yugapatsame |
kimarthamāgatā yūyaṃ satyaṃ brūta mamāgrataḥ

सर्वज्ञस्त्वं महेशान त्वंतर्याम्यखिलेश्वरः ।
किं न जानासि चित्तस्थं तथा वच्म्यपि शासनात्

sarvajñastvaṃ maheśāna tvaṃtaryāmyakhileśvaraḥ |
kiṃ na jānāsi cittasthaṃ tathā vacmyapi śāsanāt

तारकासुरतो दुःखं संभूतं विविधं मृड ।
सर्वेषां नस्तदर्थं हि प्रसन्नोऽकारि वै सुरैः

tārakāsurato duḥkhaṃ saṃbhūtaṃ vividhaṃ mṛḍa |
sarveṣāṃ nastadarthaṃ hi prasanno'kāri vai suraiḥ

शिवा सा जनिता शैलात्त्वदर्थं हि हिमालयात् ।
तस्यां त्वदुद्भवात्पुत्रात्तस्य मृत्युर्न चान्यथा

śivā sā janitā śailāttvadarthaṃ hi himālayāt |
tasyāṃ tvadudbhavātputrāttasya mṛtyurna cānyathā

इति दत्तो ब्रह्मणा हि तस्मै दैत्याय यद्वरः ।
तदन्यस्मादमृत्युस्स बाधते निखिलं जगत्

iti datto brahmaṇā hi tasmai daityāya yadvaraḥ |
tadanyasmādamṛtyussa bādhate nikhilaṃ jagat

नारदस्य निर्देशात्सा करोति कठिनं तपः ।
तत्तेजसाखिलं व्याप्तं त्रैलोक्यं सचराचरम्

nāradasya nirdeśātsā karoti kaṭhinaṃ tapaḥ |
tattejasākhilaṃ vyāptaṃ trailokyaṃ sacarācaram

वरं दातुं शिवायै हि गच्छ त्वं परमेश्वर ।
देवदुःखं जहि स्वामिन्नस्माकं सुखमावह

varaṃ dātuṃ śivāyai hi gaccha tvaṃ parameśvara |
devaduḥkhaṃ jahi svāminnasmākaṃ sukhamāvaha

देवानां मे महोत्साहो हृदये चास्ति शंकर ।
विवाहं तव संद्रष्टुं तत्त्वं कुरु यथोचितम्

devānāṃ me mahotsāho hṛdaye cāsti śaṃkara |
vivāhaṃ tava saṃdraṣṭuṃ tattvaṃ kuru yathocitam

रत्यै यद्भवता दत्तो वरस्तस्य परात्पर ।
प्राप्तोऽवसर एवाशु सफलं स्वपणं कुरु

ratyai yadbhavatā datto varastasya parātpara |
prāpto'vasara evāśu saphalaṃ svapaṇaṃ kuru

इत्युक्त्वा तं प्रणम्यैव विष्णुर्देवा महर्षयः ।
संस्तूय विविधैस्तोत्रैस्संतस्थुस्तत्पुरोऽखिलाः

ityuktvā taṃ praṇamyaiva viṣṇurdevā maharṣayaḥ |
saṃstūya vividhaistotraissaṃtasthustatpuro'khilāḥ

भक्ताधीनः शंकरोऽपि श्रुत्वा देववचस्तदा ।
विहस्य प्रत्युवाचाशु वेदमर्यादरक्षकः

bhaktādhīnaḥ śaṃkaro'pi śrutvā devavacastadā |
vihasya pratyuvācāśu vedamaryādarakṣakaḥ

हे हरे हे विधे देवाश्शृणुतादरतोऽखिलाः ।
यथोचितमहं वच्मि सविशेषं विवेकतः

he hare he vidhe devāśśṛṇutādarato'khilāḥ |
yathocitamahaṃ vacmi saviśeṣaṃ vivekataḥ

नोचितं हि विधानं वै विवाहकरणं नृणाम् ।
महानिगडसंज्ञो हि विवाहो दृढबन्धनः

nocitaṃ hi vidhānaṃ vai vivāhakaraṇaṃ nṛṇām |
mahānigaḍasaṃjño hi vivāho dṛḍhabandhanaḥ

कुसंगा बहवो लोके स्त्रीसंगस्तत्र चाधिकः ।
उद्धरेत्सकलबंधैर्न स्त्रीसंगात्प्रमुच्यते

kusaṃgā bahavo loke strīsaṃgastatra cādhikaḥ |
uddharetsakalabaṃdhairna strīsaṃgātpramucyate

लोहदारुमयैः पाशैर्दृढं बद्धोऽपि मुच्यते ।
स्त्र्यादिपाशसुसंबद्धो मुच्यते न कदाचन

lohadārumayaiḥ pāśairdṛḍhaṃ baddho'pi mucyate |
stryādipāśasusaṃbaddho mucyate na kadācana

वर्द्धंते विषयाश्शश्वन्महाबंधनकारिणः ।
विषयाक्रांतमनसस्स्वप्ने मोक्षोऽपि दुर्लभः

varddhaṃte viṣayāśśaśvanmahābaṃdhanakāriṇaḥ |
viṣayākrāṃtamanasassvapne mokṣo'pi durlabhaḥ

सुखमिच्छतु चेत्प्राज्ञो विधिवद्विषयाँस्त्यजेत् ।
विषवद्विषयानाहुर्विषयैर्यैर्निहन्यते

sukhamicchatu cetprājño vidhivadviṣayām̐styajet |
viṣavadviṣayānāhurviṣayairyairnihanyate

जनो विषयिणा साकं वार्तातः पतति क्षणात् ।
विषयं प्राहुराचार्यास्सितालितेंद्रवारुणीम्

jano viṣayiṇā sākaṃ vārtātaḥ patati kṣaṇāt |
viṣayaṃ prāhurācāryāssitāliteṃdravāruṇīm

यद्यप्येवं हि जानामि सर्वं ज्ञानं विशेषतः ।
तथाप्यहं करिष्यामि प्रार्थनां सफलां च वः

yadyapyevaṃ hi jānāmi sarvaṃ jñānaṃ viśeṣataḥ |
tathāpyahaṃ kariṣyāmi prārthanāṃ saphalāṃ ca vaḥ

भक्ताधीनोऽहमेवास्मि तद्वशात्सर्वकार्य कृत् ।
अयथोचितकर्ता हि प्रसिद्धो भुवनत्रये

bhaktādhīno'hamevāsmi tadvaśātsarvakārya kṛt |
ayathocitakartā hi prasiddho bhuvanatraye

कामरूपाधिपस्यैव पणश्च सफलः कृतः ।
सुदक्षिणस्य भूपस्य भैमबंधगतस्य हि

kāmarūpādhipasyaiva paṇaśca saphalaḥ kṛtaḥ |
sudakṣiṇasya bhūpasya bhaimabaṃdhagatasya hi

गौतमक्लेशकर्ताहं त्र्यंबकात्मा सुखावहः ।
तत्कष्टप्रददुष्टानां शापदायी विशेषतः

gautamakleśakartāhaṃ tryaṃbakātmā sukhāvahaḥ |
tatkaṣṭapradaduṣṭānāṃ śāpadāyī viśeṣataḥ

विषं पीतं सुरार्थं हि भक्तवत्सलभावधृक् ।
देवकष्टं हृतं यत्नात्सर्वदैव मया सुराः

viṣaṃ pītaṃ surārthaṃ hi bhaktavatsalabhāvadhṛk |
devakaṣṭaṃ hṛtaṃ yatnātsarvadaiva mayā surāḥ

भक्तार्थमसहं कष्टं बहुशो बहुयत्नतः ।
विश्वानर मुनेर्दुःखं हृतं गृहपतिर्भवन्

bhaktārthamasahaṃ kaṣṭaṃ bahuśo bahuyatnataḥ |
viśvānara munerduḥkhaṃ hṛtaṃ gṛhapatirbhavan

किं बहूक्तेन च हरे विधे सत्यं ब्रवीम्यहम् ।
मत्पणोऽस्तीति यूयं वै सर्वे जानीथ तत्त्वतः

kiṃ bahūktena ca hare vidhe satyaṃ bravīmyaham |
matpaṇo'stīti yūyaṃ vai sarve jānītha tattvataḥ

यदा यदा विपत्तिर्हि भक्तानां भवति क्वचित् ।
तदा तदा हरम्याशु तत्क्षणात्सर्वशस्सदा

yadā yadā vipattirhi bhaktānāṃ bhavati kvacit |
tadā tadā haramyāśu tatkṣaṇātsarvaśassadā

जानेऽहं तारकाद्दुःखं सर्वेषां वस्समुत्थितम् ।
असुरा त्तद्धरिष्यामि सत्यंसत्यं वदाम्यहम्

jāne'haṃ tārakādduḥkhaṃ sarveṣāṃ vassamutthitam |
asurā ttaddhariṣyāmi satyaṃsatyaṃ vadāmyaham

नास्ति यद्यपि मे काचिद्विहारकरणे रुचिः ।
विवाहयिष्ये गिरिजा पुत्रोत्पादनहेतवे

nāsti yadyapi me kācidvihārakaraṇe ruciḥ |
vivāhayiṣye girijā putrotpādanahetave

गच्छत स्वगृहाण्येव निर्भयास्सकलाः सुराः ।
कार्यं वस्साधयिष्यामि नात्र कार्या विचारणा

gacchata svagṛhāṇyeva nirbhayāssakalāḥ surāḥ |
kāryaṃ vassādhayiṣyāmi nātra kāryā vicāraṇā

इत्युक्त्वा मौनमास्थाय समाधिस्थोऽभवद्धरः ।
सर्वे विष्ण्वादयो देवास्स्वधामानि ययुर्मुने

ityuktvā maunamāsthāya samādhistho'bhavaddharaḥ |
sarve viṣṇvādayo devāssvadhāmāni yayurmune