Mandala 4

Sukta 2: Agni the messenger between gods and men

Rishi: वामदेवो गौतमः · Devata: अग्निः · Metre: त्रिष्टुप्

20 verses · 2 of 58

What happens in this chapter

Agni the messenger between gods and men

Vamadeva Gautama praises Agni in trishtubh. Immortal among mortals, Agni yokes his ruddy, ghee-dripping horses and travels between the devas and the people as messenger. He is asked to bring Aryaman, Varuna, Mitra, Indra and Vishnu, the Maruts and the Ashvins. Whoever brings him firewood till he sweats, or feeds him evening and morning, will be guarded from harm and kept in wealth. Agni sorts wisdom from unwisdom in men. The rishi prays that his people be like the seven first sages, sons of heaven, Angirasas who break the rock, and recalls how the fathers found the red cows.

2.1

यो मर्त्ये॑ष्व॒मृत॑ ऋ॒तावा॑ दे॒वो दे॒वेष्व॑र॒तिर्नि॒धायि॑ ।
होता॒ यजि॑ष्ठो म॒ह्ना शु॒चध्यै॑ ह॒व्यैर॒ग्निर्मनु॑ष ईर॒यध्यै॑

yo martyeṣvamṛta ṛtāvā devo deveṣvaratirnidhāyi |
hotā yajiṣṭho mahnā śucadhyai havyairagnirmanuṣa īrayadhyai

2.2

इ॒ह त्वं सू॑नो सहसो नो अ॒द्य जा॒तो जा॒ताँ उ॒भयाँ॑ अ॒न्तर॑ग्ने ।
दू॒त ई॑यसे युयुजा॒न ऋ॑ष्व ऋजुमु॒ष्कान्वृष॑णः शु॒क्राँश्च॑

iha tvaṃ sūno sahaso no adya jāto jātām̐ ubhayām̐ antaragne |
dūta īyase yuyujāna ṛṣva ṛjumuṣkānvṛṣaṇaḥ śukrām̐śca

2.3

अत्या॑ वृध॒स्नू रोहि॑ता घृ॒तस्नू॑ ऋ॒तस्य॑ मन्ये॒ मन॑सा॒ जवि॑ष्ठा ।
अ॒न्तरी॑यसे अरु॒षा यु॑जा॒नो यु॒ष्माँश्च॑ दे॒वान्विश॒ आ च॒ मर्ता॑न्

atyā vṛdhasnū rohitā ghṛtasnū ṛtasya manye manasā javiṣṭhā |
antarīyase aruṣā yujāno yuṣmām̐śca devānviśa ā ca martān

2.4

अ॒र्य॒मणं॒ वरु॑णं मि॒त्रमे॑षा॒मिन्द्रा॒विष्णू॑ म॒रुतो॑ अ॒श्विनो॒त ।
स्वश्वो॑ अग्ने सु॒रथ॑ः सु॒राधा॒ एदु॑ वह सुह॒विषे॒ जना॑य

aryamaṇaṃ varuṇaṃ mitrameṣāmindrāviṣṇū maruto aśvinota |
svaśvo agne surathaḥ surādhā edu vaha suhaviṣe janāya

2.5

गोमाँ॑ अ॒ग्नेऽवि॑माँ अ॒श्वी य॒ज्ञो नृ॒वत्स॑खा॒ सद॒मिद॑प्रमृ॒ष्यः ।
इळा॑वाँ ए॒षो अ॑सुर प्र॒जावा॑न्दी॒र्घो र॒यिः पृ॑थुबु॒ध्नः स॒भावा॑न्

gomām̐ agne'vimām̐ aśvī yajño nṛvatsakhā sadamidapramṛṣyaḥ |
iḻāvām̐ eṣo asura prajāvāndīrgho rayiḥ pṛthubudhnaḥ sabhāvān

2.6

यस्त॑ इ॒ध्मं ज॒भर॑त्सिष्विदा॒नो मू॒र्धानं॑ वा त॒तप॑ते त्वा॒या ।
भुव॒स्तस्य॒ स्वत॑वाँः पा॒युर॑ग्ने॒ विश्व॑स्मात्सीमघाय॒त उ॑रुष्य

yasta idhmaṃ jabharatsiṣvidāno mūrdhānaṃ vā tatapate tvāyā |
bhuvastasya svatavām̐ḥ pāyuragne viśvasmātsīmaghāyata uruṣya

2.7

यस्ते॒ भरा॒दन्नि॑यते चि॒दन्नं॑ नि॒शिष॑न्म॒न्द्रमति॑थिमु॒दीर॑त् ।
आ दे॑व॒युरि॒नध॑ते दुरो॒णे तस्मि॑न्र॒यिर्ध्रु॒वो अ॑स्तु॒ दास्वा॑न्

yaste bharādanniyate cidannaṃ niśiṣanmandramatithimudīrat |
ā devayurinadhate duroṇe tasminrayirdhruvo astu dāsvān

2.8

यस्त्वा॑ दो॒षा य उ॒षसि॑ प्र॒शंसा॑त्प्रि॒यं वा॑ त्वा कृ॒णव॑ते ह॒विष्मा॑न् ।
अश्वो॒ न स्वे दम॒ आ हे॒म्यावा॒न्तमंह॑सः पीपरो दा॒श्वांस॑म्

yastvā doṣā ya uṣasi praśaṃsātpriyaṃ vā tvā kṛṇavate haviṣmān |
aśvo na sve dama ā hemyāvāntamaṃhasaḥ pīparo dāśvāṃsam

2.9

यस्तुभ्य॑मग्ने अ॒मृता॑य॒ दाश॒द्दुव॒स्त्वे कृ॒णव॑ते य॒तस्रु॑क् ।
न स रा॒या श॑शमा॒नो वि यो॑ष॒न्नैन॒मंह॒ः परि॑ वरदघा॒योः

yastubhyamagne amṛtāya dāśadduvastve kṛṇavate yatasruk |
na sa rāyā śaśamāno vi yoṣannainamaṃhaḥ pari varadaghāyoḥ

2.10

यस्य॒ त्वम॑ग्ने अध्व॒रं जुजो॑षो दे॒वो मर्त॑स्य॒ सुधि॑तं॒ ररा॑णः ।
प्री॒तेद॑स॒द्धोत्रा॒ सा य॑वि॒ष्ठासा॑म॒ यस्य॑ विध॒तो वृ॒धास॑ः

yasya tvamagne adhvaraṃ jujoṣo devo martasya sudhitaṃ rarāṇaḥ |
prītedasaddhotrā sā yaviṣṭhāsāma yasya vidhato vṛdhāsaḥ

2.11

चित्ति॒मचि॑त्तिं चिनव॒द्वि वि॒द्वान्पृ॒ष्ठेव॑ वी॒ता वृ॑जि॒ना च॒ मर्ता॑न् ।
रा॒ये च॑ नः स्वप॒त्याय॑ देव॒ दितिं॑ च॒ रास्वादि॑तिमुरुष्य

cittimacittiṃ cinavadvi vidvānpṛṣṭheva vītā vṛjinā ca martān |
rāye ca naḥ svapatyāya deva ditiṃ ca rāsvāditimuruṣya

2.12

क॒विं श॑शासुः क॒वयोऽद॑ब्धा निधा॒रय॑न्तो॒ दुर्या॑स्वा॒योः ।
अत॒स्त्वं दृश्याँ॑ अग्न ए॒तान्प॒ड्भिः प॑श्ये॒रद्भु॑ताँ अ॒र्य एवै॑ः

kaviṃ śaśāsuḥ kavayo'dabdhā nidhārayanto duryāsvāyoḥ |
atastvaṃ dṛśyām̐ agna etānpaḍbhiḥ paśyeradbhutām̐ arya evaiḥ

2.13

त्वम॑ग्ने वा॒घते॑ सु॒प्रणी॑तिः सु॒तसो॑माय विध॒ते य॑विष्ठ ।
रत्नं॑ भर शशमा॒नाय॑ घृष्वे पृ॒थु श्च॒न्द्रमव॑से चर्षणि॒प्राः

tvamagne vāghate supraṇītiḥ sutasomāya vidhate yaviṣṭha |
ratnaṃ bhara śaśamānāya ghṛṣve pṛthu ścandramavase carṣaṇiprāḥ

2.14

अधा॑ ह॒ यद्व॒यम॑ग्ने त्वा॒या प॒ड्भिर्हस्ते॑भिश्चकृ॒मा त॒नूभि॑ः ।
रथं॒ न क्रन्तो॒ अप॑सा भु॒रिजो॑रृ॒तं ये॑मुः सु॒ध्य॑ आशुषा॒णाः

adhā ha yadvayamagne tvāyā paḍbhirhastebhiścakṛmā tanūbhiḥ |
rathaṃ na kranto apasā bhurijorṛtaṃ yemuḥ sudhya āśuṣāṇāḥ

2.15

अधा॑ मा॒तुरु॒षस॑ः स॒प्त विप्रा॒ जाये॑महि प्रथ॒मा वे॒धसो॒ नॄन् ।
दि॒वस्पु॒त्रा अङ्गि॑रसो भवे॒माद्रिं॑ रुजेम ध॒निनं॑ शु॒चन्त॑ः

adhā māturuṣasaḥ sapta viprā jāyemahi prathamā vedhaso nṝn |
divasputrā aṅgiraso bhavemādriṃ rujema dhaninaṃ śucantaḥ

2.16

अधा॒ यथा॑ नः पि॒तर॒ः परा॑सः प्र॒त्नासो॑ अग्न ऋ॒तमा॑शुषा॒णाः ।
शुचीद॑य॒न्दीधि॑तिमुक्थ॒शास॒ः क्षामा॑ भि॒न्दन्तो॑ अरु॒णीरप॑ व्रन्

adhā yathā naḥ pitaraḥ parāsaḥ pratnāso agna ṛtamāśuṣāṇāḥ |
śucīdayandīdhitimukthaśāsaḥ kṣāmā bhindanto aruṇīrapa vran

2.17

सु॒कर्मा॑णः सु॒रुचो॑ देव॒यन्तोऽयो॒ न दे॒वा जनि॑मा॒ धम॑न्तः ।
शु॒चन्तो॑ अ॒ग्निं व॑वृ॒धन्त॒ इन्द्र॑मू॒र्वं गव्यं॑ परि॒षद॑न्तो अग्मन्

sukarmāṇaḥ suruco devayanto'yo na devā janimā dhamantaḥ |
śucanto agniṃ vavṛdhanta indramūrvaṃ gavyaṃ pariṣadanto agman

2.18

आ यू॒थेव॑ क्षु॒मति॑ प॒श्वो अ॑ख्यद्दे॒वानां॒ यज्जनि॒मान्त्यु॑ग्र ।
मर्ता॑नां चिदु॒र्वशी॑रकृप्रन्वृ॒धे चि॑द॒र्य उप॑रस्या॒योः

ā yūtheva kṣumati paśvo akhyaddevānāṃ yajjanimāntyugra |
martānāṃ cidurvaśīrakṛpranvṛdhe cidarya uparasyāyoḥ

2.19

अक॑र्म ते॒ स्वप॑सो अभूम ऋ॒तम॑वस्रन्नु॒षसो॑ विभा॒तीः ।
अनू॑नम॒ग्निं पु॑रु॒धा सु॑श्च॒न्द्रं दे॒वस्य॒ मर्मृ॑जत॒श्चारु॒ चक्षु॑ः

akarma te svapaso abhūma ṛtamavasrannuṣaso vibhātīḥ |
anūnamagniṃ purudhā suścandraṃ devasya marmṛjataścāru cakṣuḥ

2.20

ए॒ता ते॑ अग्न उ॒चथा॑नि वे॒धोऽवो॑चाम क॒वये॒ ता जु॑षस्व ।
उच्छो॑चस्व कृणु॒हि वस्य॑सो नो म॒हो रा॒यः पु॑रुवार॒ प्र य॑न्धि

etā te agna ucathāni vedho'vocāma kavaye tā juṣasva |
ucchocasva kṛṇuhi vasyaso no maho rāyaḥ puruvāra pra yandhi

Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)