Sarga 95: Shri Rama asks Sita to give proof

रामो बहून्यहान्येवं तद्गीतं परमं शुभम् ।
शुश्राव मुनिभिः सार्धं पार्थिवैः सह वानरैः

rāmo bahūnyahānyevaṃ tadgītaṃ paramaṃ śubham |
śuśrāva munibhiḥ sārdhaṃ pārthivaiḥ saha vānaraiḥ

तस्मिन्गीते तु विज्ञाय सीतापुत्रौ कुशीलवौ ।
तस्याः परिषदो मध्ये रामो वचनमब्रवीत् ।
दूताञ्छुद्धसमाचारानाहूयात्ममनीषया

tasmingīte tu vijñāya sītāputrau kuśīlavau |
tasyāḥ pariṣado madhye rāmo vacanamabravīt |
dūtāñchuddhasamācārānāhūyātmamanīṣayā

मद्वचो ब्रूत गच्छध्वमितो भगवतो ऽन्तिकम् परिषदो मध्ये रामो वचनमब्रवीत् ।

madvaco brūta gacchadhvamito bhagavato 'ntikam pariṣado madhye rāmo vacanamabravīt |

यदि शुद्धसमाचारा यदि वा वीतकल्मषा ।
करोत्विहात्मनः शुद्धिमनुमान्य महामुनिम्

yadi śuddhasamācārā yadi vā vītakalmaṣā |
karotvihātmanaḥ śuddhimanumānya mahāmunim

छन्दं मुनेश्च विज्ञाय सीतायाश्च मनोगतम् ।
प्रत्ययं दातुकामायास्ततः शंसत मे लघु

chandaṃ muneśca vijñāya sītāyāśca manogatam |
pratyayaṃ dātukāmāyāstataḥ śaṃsata me laghu

श्वः प्रभाते तु शपथं मैथिली जनकात्मजा ।
करोतु परिषन्मध्ये शोधनार्थं ममैव च

śvaḥ prabhāte tu śapathaṃ maithilī janakātmajā |
karotu pariṣanmadhye śodhanārthaṃ mamaiva ca

श्रुत्वा तु ऱागवस्यैतद्वचः परममद्भुतम् ।
दूताः सम्प्रययुर्बाटं यत्रास्ते मुनिपुङ्गवः

śrutvā tu ṟāgavasyaitadvacaḥ paramamadbhutam |
dūtāḥ samprayayurbāṭaṃ yatrāste munipuṅgavaḥ

ते प्रणम्य महात्मानं ज्वलन्तममितप्रभम् ।
ऊचुस्ते रामवाक्यानि मृदूनि मधुराणि च

te praṇamya mahātmānaṃ jvalantamamitaprabham |
ūcuste rāmavākyāni mṛdūni madhurāṇi ca

तेषां तद्व्याहृतं श्रुत्वा रामस्य च मनोगतम् ।
विज्ञाय सुमहातेजा मुनिर्वाक्यमथाब्रवीत्

teṣāṃ tadvyāhṛtaṃ śrutvā rāmasya ca manogatam |
vijñāya sumahātejā munirvākyamathābravīt

एवं भवतु भद्रं वो यथा वदति राघवः ।
तथा करिष्यते सीता दैवतं हि पतिः स्त्रियाः

evaṃ bhavatu bhadraṃ vo yathā vadati rāghavaḥ |
tathā kariṣyate sītā daivataṃ hi patiḥ striyāḥ

तथोक्ता मुनिना सर्वे राजदूता महौजसम् ।
प्रत्येत्य राघवं क्षिप्रं मुनिवाक्यं बभाषिरे

tathoktā muninā sarve rājadūtā mahaujasam |
pratyetya rāghavaṃ kṣipraṃ munivākyaṃ babhāṣire

ततः प्रहृष्टः काकुत्स्थः श्रुत्वा वाक्यं महात्मनः ।
ऋषींस्तत्र समेतांश्च राज्ञश्चैवाभ्यभाषत

tataḥ prahṛṣṭaḥ kākutsthaḥ śrutvā vākyaṃ mahātmanaḥ |
ṛṣīṃstatra sametāṃśca rājñaścaivābhyabhāṣata

भगवन्तः सशिष्या वै सानुगाश्च नराधिपाः ।
पश्यन्तु सीताशपथं यश्चैवान्यो ऽपि काङ्क्षते

bhagavantaḥ saśiṣyā vai sānugāśca narādhipāḥ |
paśyantu sītāśapathaṃ yaścaivānyo 'pi kāṅkṣate

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राघवस्य महात्मनः ।
सर्वेषामृषिमुख्यानां साधुवादो महानभूत्

tasya tadvacanaṃ śrutvā rāghavasya mahātmanaḥ |
sarveṣāmṛṣimukhyānāṃ sādhuvādo mahānabhūt

राजानश्च महात्मानः प्रशंसन्ति स्म राघवम् ।
उपपन्नं नरश्रेष्ठ त्वय्येव भुवि नान्यतः

rājānaśca mahātmānaḥ praśaṃsanti sma rāghavam |
upapannaṃ naraśreṣṭha tvayyeva bhuvi nānyataḥ

एवं विनिश्चयं कृत्वा श्वोभूत इति राघवः ।
विसर्जयामास तदा सर्वांस्ताञ्छत्रुसूदनः

evaṃ viniścayaṃ kṛtvā śvobhūta iti rāghavaḥ |
visarjayāmāsa tadā sarvāṃstāñchatrusūdanaḥ

इति सम्प्रविचार्य राजसिंहः श्वोभूते शपथस्य निश्चयं वै ।
विससर्ज मुनीन्नृपांश्च सर्वान्स महात्मा महतो महानुभावः

iti sampravicārya rājasiṃhaḥ śvobhūte śapathasya niścayaṃ vai |
visasarja munīnnṛpāṃśca sarvānsa mahātmā mahato mahānubhāvaḥ