आप्लुत्य च महावेगः पक्षवानिव पर्वतः ।
भुजङ्गयक्षगन्धर्वप्रबुद्धकमलोत्पलम्
āplutya ca mahāvegaḥ pakṣavāniva parvataḥ |
bhujaṅgayakṣagandharvaprabuddhakamalotpalam
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे सप्तपञ्चाशः सर्गः ॥ ५.५७ ॥
53 verses · 57 of 68
Hanuman flies tirelessly across the sea, which looks like the sky, touching Mainaka as he passes. Seeing Mahendra in the distance, he roars, filling the directions. The vanaras waiting on the shore, downcast, hear the roar of the vanara lord. Jambavan, delighted, says that Hanuman has surely succeeded, for he would not roar like this otherwise. The vanaras leap from peak to peak in joy. Hanuman descends on Mahendra like a mountain with wings. He bows to Jambavan and the elders, and to Angada, and says: "I have seen the queen." He tells them briefly that Sita is in the Ashoka grove, guarded by rakshasis, thin from fasting and longing for Rama. Overjoyed, the vanaras roar and gather around him, and Angada sits among them like Indra among the devas.
आप्लुत्य च महावेगः पक्षवानिव पर्वतः ।
भुजङ्गयक्षगन्धर्वप्रबुद्धकमलोत्पलम्
āplutya ca mahāvegaḥ pakṣavāniva parvataḥ |
bhujaṅgayakṣagandharvaprabuddhakamalotpalam
स चन्द्रकुमुदं रम्यं सार्ककारण्डवं शुभम् ।
तिष्यश्रवणकादम्बमभ्रशैवलशाद्वलम्
sa candrakumudaṃ ramyaṃ sārkakāraṇḍavaṃ śubham |
tiṣyaśravaṇakādambamabhraśaivalaśādvalam
पुनर्वसुमहामीनं लोहिताङ्गमहाग्रहम् ।
ऐरावतमहाद्वीपं स्वातीहंसविलासितम्
punarvasumahāmīnaṃ lohitāṅgamahāgraham |
airāvatamahādvīpaṃ svātīhaṃsavilāsitam
वातसंघातजालोर्मिचन्द्रांशुशिशिराम्बुमत् ।
हनूमानपरिश्रान्तः पुप्लुवे गगनार्णवम्
vātasaṃghātajālormicandrāṃśuśiśirāmbumat |
hanūmānapariśrāntaḥ pupluve gaganārṇavam
ग्रसमान इवाकाशं ताराधिपमिवोल्लिखन् ।
हरन्निव सनक्षत्रं गगनं सार्कमण्डलम्
grasamāna ivākāśaṃ tārādhipamivollikhan |
haranniva sanakṣatraṃ gaganaṃ sārkamaṇḍalam
अपारमपरिश्रान्तश्चाम्बुधिं समगाहत ।
हनूमान् मेघजालानि विकर्षन्निव गच्छति
apāramapariśrāntaścāmbudhiṃ samagāhata |
hanūmān meghajālāni vikarṣanniva gacchati
पाण्डुरारुणवर्णानि नीलमाञ्जिष्ठकानि च ।
हरितारुणवर्णानि महाभ्राणि चकाशिरे
pāṇḍurāruṇavarṇāni nīlamāñjiṣṭhakāni ca |
haritāruṇavarṇāni mahābhrāṇi cakāśire
प्रविशन्नभ्रजालानि निष्क्रमंश्च पुनः पुनः ।
प्रकाशश्चाप्रकाशश्च चन्द्रमा इव दृश्यते
praviśannabhrajālāni niṣkramaṃśca punaḥ punaḥ |
prakāśaścāprakāśaśca candramā iva dṛśyate
विविधाभ्रघनापन्नगोचरो धवलाम्बरः ।
दृश्यादृश्यतनुर्वीरस्तथा चन्द्रायतेऽम्बरे
vividhābhraghanāpannagocaro dhavalāmbaraḥ |
dṛśyādṛśyatanurvīrastathā candrāyate'mbare
तार्क्ष््यायमाणो गगने स बभौ वायुनन्दनः ।
दारयन् मेघवृन्दानि निष्पतंश्च पुनः पुनः
tārkṣyāyamāṇo gagane sa babhau vāyunandanaḥ |
dārayan meghavṛndāni niṣpataṃśca punaḥ punaḥ
नदन् नादेन महता मेघस्वनमहास्वनः ।
प्रवरान् राक्षसान् हत्वा नाम विश्राव्य चात्मनः
nadan nādena mahatā meghasvanamahāsvanaḥ |
pravarān rākṣasān hatvā nāma viśrāvya cātmanaḥ
आकुलां नगरीं कृत्वा व्यथयित्वा च रावणम् ।
अर्दयित्वा महावीरान् वैदेहीमभिवाद्य च
ākulāṃ nagarīṃ kṛtvā vyathayitvā ca rāvaṇam |
ardayitvā mahāvīrān vaidehīmabhivādya ca
आजगाम महातेजाः पुनर्मध्येन सागरम् ।
पर्वतेन्द्रं सुनाभं च समुपस्पृश्य वीर्यवान्
ājagāma mahātejāḥ punarmadhyena sāgaram |
parvatendraṃ sunābhaṃ ca samupaspṛśya vīryavān
ज्यामुक्त इव नाराचो महावेगोऽभ्युपागमत् ।
स किंचिदारात् सम्प्राप्तः समालोक्य महागिरिम्
jyāmukta iva nārāco mahāvego'bhyupāgamat |
sa kiṃcidārāt samprāptaḥ samālokya mahāgirim
महेन्द्रं मेघसंकाशं ननाद स महाकपिः ।
स पूरयामास कपिर्दिशो दश समन्ततः
mahendraṃ meghasaṃkāśaṃ nanāda sa mahākapiḥ |
sa pūrayāmāsa kapirdiśo daśa samantataḥ
नदन् नादेन महता मेघस्वनमहास्वनः ।
स तं देशमनुप्राप्तः सुहृद्दर्शनलालसः
nadan nādena mahatā meghasvanamahāsvanaḥ |
sa taṃ deśamanuprāptaḥ suhṛddarśanalālasaḥ
ननाद सुमहानादं लाङ्गूलं चाप्यकम्पयत् ।
तस्य नानद्यमानस्य सुपर्णाचरिते पथि
nanāda sumahānādaṃ lāṅgūlaṃ cāpyakampayat |
tasya nānadyamānasya suparṇācarite pathi
फलतीवास्य घोषेण गगनं सार्कमण्डलम् ।
ये तु तत्रोत्तरे कूले समुद्रस्य महाबलाः
phalatīvāsya ghoṣeṇa gaganaṃ sārkamaṇḍalam |
ye tu tatrottare kūle samudrasya mahābalāḥ
पूर्वं संविष्ठिताः शूरा वायुपुत्रदिदृक्षवः ।
महतो वायुनुन्नस्य तोयदस्येव निःस्वनम् ।
शुश्रुवुस्ते तदा घोषमूरुवेगं हनूमतः
pūrvaṃ saṃviṣṭhitāḥ śūrā vāyuputradidṛkṣavaḥ |
mahato vāyununnasya toyadasyeva niḥsvanam |
śuśruvuste tadā ghoṣamūruvegaṃ hanūmataḥ
ते दीनमनसः सर्वे शुश्रुवुः काननौकसः ।
वानरेन्द्रस्य निर्घोषं पर्जन्यनिनदोपमम्
te dīnamanasaḥ sarve śuśruvuḥ kānanaukasaḥ |
vānarendrasya nirghoṣaṃ parjanyaninadopamam
निशम्य नदतो नादं वानरास्ते समन्ततः ।
बभूवुरुत्सुकाः सर्वे सुहृद्दर्शनकाङ्क्षिणः
niśamya nadato nādaṃ vānarāste samantataḥ |
babhūvurutsukāḥ sarve suhṛddarśanakāṅkṣiṇaḥ
जाम्बवान् स हरिश्रेष्ठः प्रीतिसंहृष्टमानसः ।
उपामन्त्र्य हरीन् सर्वानिदं वचनमब्रवीत्
jāmbavān sa hariśreṣṭhaḥ prītisaṃhṛṣṭamānasaḥ |
upāmantrya harīn sarvānidaṃ vacanamabravīt
सर्वथा कृतकार्योऽसौ हनूमान् नात्र संशयः ।
न ह्यस्याकृतकार्यस्य नाद एवंविधो भवेत्
sarvathā kṛtakāryo'sau hanūmān nātra saṃśayaḥ |
na hyasyākṛtakāryasya nāda evaṃvidho bhavet
तस्य बाहूरुवेगं च निनादं च महात्मनः ।
निशम्य हरयो हृष्टाः समुत्पेतुर्यतस्ततः
tasya bāhūruvegaṃ ca ninādaṃ ca mahātmanaḥ |
niśamya harayo hṛṣṭāḥ samutpeturyatastataḥ
ते नगाग्रान्नगाग्राणि शिखराच्छिखराणि च ।
प्रहृष्टाः समपद्यन्त हनूमन्तं दिदृक्षवः
te nagāgrānnagāgrāṇi śikharācchikharāṇi ca |
prahṛṣṭāḥ samapadyanta hanūmantaṃ didṛkṣavaḥ
ते प्रीताः पादपाग्रेषु गृह्य शाखामवस्थिताः ।
वासांसि च प्रकाशानि समाविध्यन्त वानराः
te prītāḥ pādapāgreṣu gṛhya śākhāmavasthitāḥ |
vāsāṃsi ca prakāśāni samāvidhyanta vānarāḥ
गिरिगह्वरसंलीनो यथा गर्जति मारुतः ।
एवं जगर्ज बलवान् हनूमान् मारुतात्मजः
girigahvarasaṃlīno yathā garjati mārutaḥ |
evaṃ jagarja balavān hanūmān mārutātmajaḥ
तमभ्रघनसंकाशमापतन्तं महाकपिम् ।
दृष्ट्वा ते वानराः सर्वे तस्थुः प्राञ्जलयस्तदा
tamabhraghanasaṃkāśamāpatantaṃ mahākapim |
dṛṣṭvā te vānarāḥ sarve tasthuḥ prāñjalayastadā
ततस्तु वेगवान् वीरो गिरेर्गिरिनिभः कपिः ।
निपपात गिरेस्तस्य शिखरे पादपाकुले
tatastu vegavān vīro girergirinibhaḥ kapiḥ |
nipapāta girestasya śikhare pādapākule
हर्षेणापूर्यमाणोऽसौ रम्ये पर्वतनिर्झरे ।
छिन्नपक्ष इवाकाशात् पपात धरणीधरः
harṣeṇāpūryamāṇo'sau ramye parvatanirjhare |
chinnapakṣa ivākāśāt papāta dharaṇīdharaḥ
ततस्ते प्रीतमनसः सर्वे वानरपुङ्गवाः ।
हनूमन्तं महात्मानं परिवार्योपतस्थिरे
tataste prītamanasaḥ sarve vānarapuṅgavāḥ |
hanūmantaṃ mahātmānaṃ parivāryopatasthire
परिवार्य च ते सर्वे परां प्रीतिमुपागताः ।
प्रहृष्टवदनाः सर्वे तमागतमुपागमन्
parivārya ca te sarve parāṃ prītimupāgatāḥ |
prahṛṣṭavadanāḥ sarve tamāgatamupāgaman
उपायनानि चादाय मूलानि च फलानि च ।
प्रत्यर्चयन् हरिश्रेष्ठं हरयो मारुतात्मजम्
upāyanāni cādāya mūlāni ca phalāni ca |
pratyarcayan hariśreṣṭhaṃ harayo mārutātmajam
विनेदुर्मुदिताः केचित् केचित् किलकिलां तथा ।
हृष्टाः पादपशाखाश्च आनिन्युर्वानरर्षभाः
vinedurmuditāḥ kecit kecit kilakilāṃ tathā |
hṛṣṭāḥ pādapaśākhāśca āninyurvānararṣabhāḥ
हनूमांस्तु गुरून् वृद्धाञ्जाम्बवत्प्रमुखांस्तदा ।
कुमारमङ्गदं चैव सोऽवन्दत महाकपिः
hanūmāṃstu gurūn vṛddhāñjāmbavatpramukhāṃstadā |
kumāramaṅgadaṃ caiva so'vandata mahākapiḥ
स ताभ्यां पूजितः पूज्यः कपिभिश्च प्रसादितः ।
दृष्टा देवीति विक्रान्तः संक्षेपेण न्यवेदयत्
sa tābhyāṃ pūjitaḥ pūjyaḥ kapibhiśca prasāditaḥ |
dṛṣṭā devīti vikrāntaḥ saṃkṣepeṇa nyavedayat
निषसाद च हस्तेन गृहीत्वा वालिनः सुतम् ।
रमणीये वनोद्देशे महेन्द्रस्य गिरेस्तदा
niṣasāda ca hastena gṛhītvā vālinaḥ sutam |
ramaṇīye vanoddeśe mahendrasya girestadā
हनूमानब्रवीत् पृष्टस्तदा तान् वानरर्षभान् ।
अशोकवनिकासंस्था दृष्टा सा जनकात्मजा
hanūmānabravīt pṛṣṭastadā tān vānararṣabhān |
aśokavanikāsaṃsthā dṛṣṭā sā janakātmajā
रक्ष्यमाणा सुघोराभी राक्षसीभिरनिन्दिता ।
एकवेणीधरा बाला रामदर्शनलालसा
rakṣyamāṇā sughorābhī rākṣasībhiraninditā |
ekaveṇīdharā bālā rāmadarśanalālasā
उपवासपरिश्रान्ता मलिना जटिला कृशा ।
ततो दृष्टेति वचनं महार्थममृतोपमम्
upavāsapariśrāntā malinā jaṭilā kṛśā |
tato dṛṣṭeti vacanaṃ mahārthamamṛtopamam
निशम्य मारुतेः सर्वे मुदिता वानराभवन् ।
क्ष्वेडन्त्यन्ये नदन्त्यन्ये गर्जन्त्यन्ये महाबलाः
niśamya māruteḥ sarve muditā vānarābhavan |
kṣveḍantyanye nadantyanye garjantyanye mahābalāḥ
चक्रुः किलकिलामन्ये प्रतिगर्जन्ति चापरे ।
केचिदुच्छ्रितलाङ्गूलाः प्रहृष्टाः कपिकुञ्जराः
cakruḥ kilakilāmanye pratigarjanti cāpare |
keciducchritalāṅgūlāḥ prahṛṣṭāḥ kapikuñjarāḥ
आयताञ्चितदीर्घाणि लाङ्गूलानि प्रविव्यधुः ।
अपरे तु हनूमन्तं श्रीमन्तं वानरोत्तमम्
āyatāñcitadīrghāṇi lāṅgūlāni pravivyadhuḥ |
apare tu hanūmantaṃ śrīmantaṃ vānarottamam
आप्लुत्य गिरिशृङ्गेषु संस्पृशन्ति स्म हर्षिताः ।
उक्तवाक्यं हनूमन्तमङ्गदस्तु तदाब्रवीत्
āplutya giriśṛṅgeṣu saṃspṛśanti sma harṣitāḥ |
uktavākyaṃ hanūmantamaṅgadastu tadābravīt
सर्वेषां हरिवीराणां मध्ये वाचमनुत्तमाम् ।
सत्त्वे वीर्ये न ते कश्चित् समो वानर विद्यते
sarveṣāṃ harivīrāṇāṃ madhye vācamanuttamām |
sattve vīrye na te kaścit samo vānara vidyate
यदवप्लुत्य विस्तीर्णं सागरं पुनरागतः ।
जीवितस्य प्रदाता नस्त्वमेको वानरोत्तम
yadavaplutya vistīrṇaṃ sāgaraṃ punarāgataḥ |
jīvitasya pradātā nastvameko vānarottama
त्वत्प्रसादात् समेष्यामः सिद्धार्था राघवेण ह ।
अहो स्वामिनि ते भक्तिरहो वीर्यमहो धृतिः
tvatprasādāt sameṣyāmaḥ siddhārthā rāghaveṇa ha |
aho svāmini te bhaktiraho vīryamaho dhṛtiḥ
दिष्ट्या दृष्टा त्वया देवी रामपत्नी यशस्विनी ।
दिष्ट्या त्यक्ष्यति काकुत्स्थः शोकं सीतावियोगजम्
diṣṭyā dṛṣṭā tvayā devī rāmapatnī yaśasvinī |
diṣṭyā tyakṣyati kākutsthaḥ śokaṃ sītāviyogajam
ततोऽङ्गदं हनूमन्तं जाम्बवन्तं च वानराः ।
परिवार्य प्रमुदिता भेजिरे विपुलाः शिलाः
tato'ṅgadaṃ hanūmantaṃ jāmbavantaṃ ca vānarāḥ |
parivārya pramuditā bhejire vipulāḥ śilāḥ
उपविष्टा गिरेस्तस्य शिलासु विपुलासु ते ।
श्रोतुकामाः समुद्रस्य लङ्घनं वानरोत्तमाः
upaviṣṭā girestasya śilāsu vipulāsu te |
śrotukāmāḥ samudrasya laṅghanaṃ vānarottamāḥ
दर्शनं चापि लङ्कायाः सीताया रावणस्य च ।
तस्थुः प्राञ्जलयः सर्वे हनूमद्वदनोन्मुखाः
darśanaṃ cāpi laṅkāyāḥ sītāyā rāvaṇasya ca |
tasthuḥ prāñjalayaḥ sarve hanūmadvadanonmukhāḥ
तस्थौ तत्राङ्गदः श्रीमान् वानरैर्बहुभिर्वृतः ।
उपास्यमानो विबुधैर्दिवि देवपतिर्यथा
tasthau tatrāṅgadaḥ śrīmān vānarairbahubhirvṛtaḥ |
upāsyamāno vibudhairdivi devapatiryathā
हनूमता कीर्तिमता यशस्विना
तथाङ्गदेनाङ्गदनद्धबाहुना ।
मुदा तदाध्यासितमुन्नतं मह-
न्महीधराग्रं ज्वलितं श्रियाभवत्
hanūmatā kīrtimatā yaśasvinā
tathāṅgadenāṅgadanaddhabāhunā |
mudā tadādhyāsitamunnataṃ maha-
nmahīdharāgraṃ jvalitaṃ śriyābhavat
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)