तथा ब्रुवति तारे तु ताराधिपतिवर्चसि ।
अथ मेने हृतं राज्यं हनूमानङ्गदेन तत्
tathā bruvati tāre tu tārādhipativarcasi |
atha mene hṛtaṃ rājyaṃ hanūmānaṅgadena tat
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे चतुःपञ्चाशः सर्गः ॥४-५४॥
22 verses · 54 of 67
When Tara speaks thus, Hanuman feels that Angada has as good as seized the kingdom, for Angada is growing in power like the waxing moon. He sets out to divide the vanaras from Angada with skilful words. Vanaras are always fickle, he tells them, and will not long obey a command, separated from their wives and sons. The cave is no protection: Lakshmana's arrows, like the vajra, can split mountains. Then he speaks to Angada: he is fit to be yuvaraja, and Sugriva, his father's brother, is righteous, steadfast and true to his word, devoted to Tara, and will never harm him. Sugriva loves him; Angada has no other refuge. Hanuman urges him to return to Kishkindha and not split the vanaras.
तथा ब्रुवति तारे तु ताराधिपतिवर्चसि ।
अथ मेने हृतं राज्यं हनूमानङ्गदेन तत्
tathā bruvati tāre tu tārādhipativarcasi |
atha mene hṛtaṃ rājyaṃ hanūmānaṅgadena tat
बुद्ध्या ह्यष्टाङ्गया युक्तं चतुर्बलसमन्वितम् ।
चतुर्दशगुणं मेने हनूमान् वालिनः सुतम्
buddhyā hyaṣṭāṅgayā yuktaṃ caturbalasamanvitam |
caturdaśaguṇaṃ mene hanūmān vālinaḥ sutam
आपूर्यमाणं शश्वच्च तेजोबलपराक्रमैः ।
शशिनं शुक्लपक्षादौ वर्धमानमिव श्रिया
āpūryamāṇaṃ śaśvacca tejobalaparākramaiḥ |
śaśinaṃ śuklapakṣādau vardhamānamiva śriyā
बृहस्पतिसमं बुद्ध्या विक्रमे सदृशं पितुः ।
शुश्रूषमाणं तारस्य शुक्रस्येव पुरंदरम्
bṛhaspatisamaṃ buddhyā vikrame sadṛśaṃ pituḥ |
śuśrūṣamāṇaṃ tārasya śukrasyeva puraṃdaram
भर्तुरर्थे परिश्रान्तं सर्वशास्त्रविशारदः ।
अभिसंधातुमारेभे हनूमानङ्गदं ततः
bharturarthe pariśrāntaṃ sarvaśāstraviśāradaḥ |
abhisaṃdhātumārebhe hanūmānaṅgadaṃ tataḥ
स चतुर्णामुपायानां तृतीयमुपवर्णयन् ।
भेदयामास तान् सर्वान् वानरान् वाक्यसम्पदा
sa caturṇāmupāyānāṃ tṛtīyamupavarṇayan |
bhedayāmāsa tān sarvān vānarān vākyasampadā
तेषु सर्वेषु भिन्नेषु ततोऽभीषयदङ्गदम् ।
भीषणैर्विविधैर्वाक्यैः कोपोपायसमन्वितैः
teṣu sarveṣu bhinneṣu tato'bhīṣayadaṅgadam |
bhīṣaṇairvividhairvākyaiḥ kopopāyasamanvitaiḥ
त्वं समर्थतरः पित्रा युद्धे तारेय वै ध्रुवम् ।
दृढं धारयितुं शक्तः कपिराज्यं यथा पिता
tvaṃ samarthataraḥ pitrā yuddhe tāreya vai dhruvam |
dṛḍhaṃ dhārayituṃ śaktaḥ kapirājyaṃ yathā pitā
नित्यमस्थिरचित्ता हि कपयो हरिपुंगव ।
नाज्ञाप्यं विषहिष्यन्ति पुत्रदारं विना त्वया
nityamasthiracittā hi kapayo haripuṃgava |
nājñāpyaṃ viṣahiṣyanti putradāraṃ vinā tvayā
त्वां नैते ह्यनुरञ्जेयुः प्रत्यक्षं प्रवदामि ते ।
यथायं जाम्बवान् नीलः सुहोत्रश्च महाकपिः
tvāṃ naite hyanurañjeyuḥ pratyakṣaṃ pravadāmi te |
yathāyaṃ jāmbavān nīlaḥ suhotraśca mahākapiḥ
नह्यहं ते इमे सर्वे सामदानादिभिर्गुणैः ।
दण्डेन न त्वया शक्याः सुग्रीवादपकर्षितुम्
nahyahaṃ te ime sarve sāmadānādibhirguṇaiḥ |
daṇḍena na tvayā śakyāḥ sugrīvādapakarṣitum
विगृह्यासनमप्याहुर्दुर्बलेन बलीयसा ।
आत्मरक्षाकरस्तस्मान्न विगृह्णीत दुर्बलः
vigṛhyāsanamapyāhurdurbalena balīyasā |
ātmarakṣākarastasmānna vigṛhṇīta durbalaḥ
यां चेमां मन्यसे धात्रीमेतद् बिलमिति श्रुतम् ।
एतल्लक्ष्मणबाणानामीषत् कार्यं विदारणम्
yāṃ cemāṃ manyase dhātrīmetad bilamiti śrutam |
etallakṣmaṇabāṇānāmīṣat kāryaṃ vidāraṇam
स्वल्पं हि कृतमिन्द्रेण क्षिपता ह्यशनिं पुरा ।
लक्ष्मणो निशितैर्बाणैर्भिन्द्यात् पत्रपुटं यथा
svalpaṃ hi kṛtamindreṇa kṣipatā hyaśaniṃ purā |
lakṣmaṇo niśitairbāṇairbhindyāt patrapuṭaṃ yathā
लक्ष्मणस्य च नाराचा बहवः सन्ति तद्विधाः ।
वज्राशनिसमस्पर्शा गिरीणामपि दारकाः
lakṣmaṇasya ca nārācā bahavaḥ santi tadvidhāḥ |
vajrāśanisamasparśā girīṇāmapi dārakāḥ
अवस्थानं यदैव त्वमासिष्यसि परंतप ।
तदैव हरयः सर्वे त्यक्ष्यन्ति कृतनिश्चयाः
avasthānaṃ yadaiva tvamāsiṣyasi paraṃtapa |
tadaiva harayaḥ sarve tyakṣyanti kṛtaniścayāḥ
स्मरन्तः पुत्रदाराणां नित्योद्विग्ना बुभुक्षिताः ।
खेदिता दुःखशय्याभिस्त्वां करिष्यन्ति पृष्ठतः
smarantaḥ putradārāṇāṃ nityodvignā bubhukṣitāḥ |
kheditā duḥkhaśayyābhistvāṃ kariṣyanti pṛṣṭhataḥ
स त्वं हीनः सुहृद्भिश्च हितकामैश्च बन्धुभिः ।
तृणादपि भृशोद्विग्नः स्पन्दमानाद् भविष्यसि
sa tvaṃ hīnaḥ suhṛdbhiśca hitakāmaiśca bandhubhiḥ |
tṛṇādapi bhṛśodvignaḥ spandamānād bhaviṣyasi
न च जातु न हिंस्युस्त्वां घोरा लक्ष्मणसायकाः ।
अपवृत्तं जिघांसन्तो महावेगा दुरासदाः
na ca jātu na hiṃsyustvāṃ ghorā lakṣmaṇasāyakāḥ |
apavṛttaṃ jighāṃsanto mahāvegā durāsadāḥ
अस्माभिस्तु गतं सार्धं विनीतवदुपस्थितम् ।
आनुपूर्व्यात्तु सुग्रीवो राज्ये त्वां स्थापयिष्यति
asmābhistu gataṃ sārdhaṃ vinītavadupasthitam |
ānupūrvyāttu sugrīvo rājye tvāṃ sthāpayiṣyati
धर्मराजः पितृव्यस्ते प्रीतिकामो दृढव्रतः ।
शुचिः सत्यप्रतिज्ञश्च स त्वां जातु न नाशयेत्
dharmarājaḥ pitṛvyaste prītikāmo dṛḍhavrataḥ |
śuciḥ satyapratijñaśca sa tvāṃ jātu na nāśayet
प्रियकामश्च ते मातुस्तदर्थं चास्य जीवितम् ।
तस्यापत्यं च नास्त्यन्यत् तस्मादङ्गद गम्यताम्
priyakāmaśca te mātustadarthaṃ cāsya jīvitam |
tasyāpatyaṃ ca nāstyanyat tasmādaṅgada gamyatām
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)