तामेवं ब्रुवतीं तारां ताराधिपनिभाननाम् ।
वाली निर्भर्त्सयामास वचनं चेदमब्रवीत्
tāmevaṃ bruvatīṃ tārāṃ tārādhipanibhānanām |
vālī nirbhartsayāmāsa vacanaṃ cedamabravīt
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे षोडशः सर्गः ॥४-१६॥
39 verses · 16 of 67
Vali rebukes Tara: for a hero who has never been defeated, to bear an insult is worse than death. He will not kill Sugriva, only humble his pride; and he does not fear Rama, who knows dharma and will not do wrong. He sends her back. Tara walks round him, chants mantras for his victory and returns weeping. Vali, breathing like a serpent, goes out and sees Sugriva standing ready, golden-tawny and girded. They clash with fists, trees and rocks, like Budha and Angaraka in the sky. Sugriva weakens and looks about for Rama. Then Rama fits an arrow like a serpent, draws his bow like the wheel of time, and shoots. Struck in the chest, Vali falls to the ground like a tree cut down.
तामेवं ब्रुवतीं तारां ताराधिपनिभाननाम् ।
वाली निर्भर्त्सयामास वचनं चेदमब्रवीत्
tāmevaṃ bruvatīṃ tārāṃ tārādhipanibhānanām |
vālī nirbhartsayāmāsa vacanaṃ cedamabravīt
गर्जतोऽस्य सुसंरब्धं भ्रातुः शत्रोर्विशेषतः ।
मर्षयिष्यामि केनापि कारणेन वरानने
garjato'sya susaṃrabdhaṃ bhrātuḥ śatrorviśeṣataḥ |
marṣayiṣyāmi kenāpi kāraṇena varānane
अधर्षितानां शूराणां समरेष्वनिवर्तिनाम् ।
धर्षणामर्षणं भीरु मरणादतिरिच्यते
adharṣitānāṃ śūrāṇāṃ samareṣvanivartinām |
dharṣaṇāmarṣaṇaṃ bhīru maraṇādatiricyate
सोढुं न च समर्थोऽहं युद्धकामस्य संयुगे ।
सुग्रीवस्य च संरम्भं हीनग्रीवस्य गर्जितम्
soḍhuṃ na ca samartho'haṃ yuddhakāmasya saṃyuge |
sugrīvasya ca saṃrambhaṃ hīnagrīvasya garjitam
न च कार्यो विषादस्ते राघवं प्रति मत्कृते ।
धर्मज्ञश्च कृतज्ञश्च कथं पापं करिष्यति
na ca kāryo viṣādaste rāghavaṃ prati matkṛte |
dharmajñaśca kṛtajñaśca kathaṃ pāpaṃ kariṣyati
निवर्तस्व सह स्त्रीभिः कथं भूयोऽनुगच्छसि ।
सौहृदं दर्शितं तावन्मयि भक्तिस्त्वया कृता
nivartasva saha strībhiḥ kathaṃ bhūyo'nugacchasi |
sauhṛdaṃ darśitaṃ tāvanmayi bhaktistvayā kṛtā
प्रतियोत्स्याम्यहं गत्वा सुग्रीवं जहि सम्भ्रमम् ।
दर्पं चास्य विनेष्यामि न च प्राणैर्वियोक्ष्यते
pratiyotsyāmyahaṃ gatvā sugrīvaṃ jahi sambhramam |
darpaṃ cāsya vineṣyāmi na ca prāṇairviyokṣyate
अहं ह्याजिस्थितस्यास्य करिष्यामि यदीप्सितम् ।
वृक्षैर्मुष्टिप्रहारैश्च पीडितः प्रतियास्यति
ahaṃ hyājisthitasyāsya kariṣyāmi yadīpsitam |
vṛkṣairmuṣṭiprahāraiśca pīḍitaḥ pratiyāsyati
न मे गर्वितमायस्तं सहिष्यति दुरात्मवान् ।
कृतं तारे सहायत्वं दर्शितं सौहृदं मयि
na me garvitamāyastaṃ sahiṣyati durātmavān |
kṛtaṃ tāre sahāyatvaṃ darśitaṃ sauhṛdaṃ mayi
शापितासि मम प्राणैर्निवर्तस्व जनेन च ।
अलं जित्वा निवर्तिष्ये तमहं भ्रातरं रणे
śāpitāsi mama prāṇairnivartasva janena ca |
alaṃ jitvā nivartiṣye tamahaṃ bhrātaraṃ raṇe
तं तु तारा परिष्वज्य वालिनं प्रियवादिनी ।
चकार रुदती मन्दं दक्षिणा सा प्रदक्षिणम्
taṃ tu tārā pariṣvajya vālinaṃ priyavādinī |
cakāra rudatī mandaṃ dakṣiṇā sā pradakṣiṇam
ततः स्वस्त्ययनं कृत्वा मन्त्रविद् विजयैषिणी ।
अन्तःपुरं सह स्त्रीभिः प्रविष्टा शोकमोहिता
tataḥ svastyayanaṃ kṛtvā mantravid vijayaiṣiṇī |
antaḥpuraṃ saha strībhiḥ praviṣṭā śokamohitā
प्रविष्टायां तु तारायां सह स्त्रीभिः स्वमालयम् ।
नगर्या निर्ययौ क्रुद्धो महासर्प इव श्वसन्
praviṣṭāyāṃ tu tārāyāṃ saha strībhiḥ svamālayam |
nagaryā niryayau kruddho mahāsarpa iva śvasan
स निःश्वस्य महारोषो वाली परमवेगवान् ।
सर्वतश्चारयन् दृष्टिं शत्रुदर्शनकांक्षया
sa niḥśvasya mahāroṣo vālī paramavegavān |
sarvataścārayan dṛṣṭiṃ śatrudarśanakāṃkṣayā
स ददर्श ततः श्रीमान् सुग्रीवं हेमपिङ्गलम् ।
सुसंवीतमवष्टब्धं दीप्यमानमिवानलम्
sa dadarśa tataḥ śrīmān sugrīvaṃ hemapiṅgalam |
susaṃvītamavaṣṭabdhaṃ dīpyamānamivānalam
तं स दृष्ट्वा महाबाहुः सुग्रीवं पर्यवस्थितम् ।
गाढं परिदधे वासो वाली परमकोपनः
taṃ sa dṛṣṭvā mahābāhuḥ sugrīvaṃ paryavasthitam |
gāḍhaṃ paridadhe vāso vālī paramakopanaḥ
स वाली गाढसंवीतो मुष्टिमुद्यम्य वीर्यवान् ।
सुग्रीवमेवाभिमुखो ययौ योद्धुं कृतक्षणः
sa vālī gāḍhasaṃvīto muṣṭimudyamya vīryavān |
sugrīvamevābhimukho yayau yoddhuṃ kṛtakṣaṇaḥ
श्लिष्टं मुष्टिं समुद्यम्य संरब्धतरमागतः ।
सुग्रीवोऽपि समुद्दिश्य वालिनं हेममालिनम्
śliṣṭaṃ muṣṭiṃ samudyamya saṃrabdhataramāgataḥ |
sugrīvo'pi samuddiśya vālinaṃ hemamālinam
तं वाली क्रोधताम्राक्षः सुग्रीवं रणकोविदम् ।
आपतन्तं महावेगमिदं वचनमब्रवीत्
taṃ vālī krodhatāmrākṣaḥ sugrīvaṃ raṇakovidam |
āpatantaṃ mahāvegamidaṃ vacanamabravīt
एष मुष्टिर्महान् बद्धो गाढः सुनियताङ्गुलिः ।
मया वेगविमुक्तस्ते प्राणानादाय यास्यति
eṣa muṣṭirmahān baddho gāḍhaḥ suniyatāṅguliḥ |
mayā vegavimuktaste prāṇānādāya yāsyati
एवमुक्तस्तु सुग्रीवः क्रुद्धो वालिनमब्रवीत् ।
तव चैष हरन् प्राणान् मुष्टिः पततु मूर्धनि
evamuktastu sugrīvaḥ kruddho vālinamabravīt |
tava caiṣa haran prāṇān muṣṭiḥ patatu mūrdhani
ताडितस्तेन तं क्रुद्धः समभिक्रम्य वेगतः ।
अभवच्छोणितोद्गारी सापीड इव पर्वतः
tāḍitastena taṃ kruddhaḥ samabhikramya vegataḥ |
abhavacchoṇitodgārī sāpīḍa iva parvataḥ
सुग्रीवेण तु निःशङ्कं सालमुत्पाट्य तेजसा ।
गात्रेष्वभिहतो वाली वज्रेणेव महागिरिः
sugrīveṇa tu niḥśaṅkaṃ sālamutpāṭya tejasā |
gātreṣvabhihato vālī vajreṇeva mahāgiriḥ
स तु वृक्षेण निर्भग्नः सालताडनविह्वलः ।
गुरुभारभराक्रान्ता नौः ससार्थेव सागरे
sa tu vṛkṣeṇa nirbhagnaḥ sālatāḍanavihvalaḥ |
gurubhārabharākrāntā nauḥ sasārtheva sāgare
तौ भीमबलविक्रान्तौ सुपर्णसमवेगितौ ।
प्रवृद्धौ घोरवपुषौ चन्द्रसूर्याविवाम्बरे
tau bhīmabalavikrāntau suparṇasamavegitau |
pravṛddhau ghoravapuṣau candrasūryāvivāmbare
परस्परममित्रघ्नौ छिद्रान्वेषणतत्परौ ।
ततोऽवर्धत वाली तु बलवीर्यसमन्वितः
parasparamamitraghnau chidrānveṣaṇatatparau |
tato'vardhata vālī tu balavīryasamanvitaḥ
सूर्यपुत्रो महावीर्यः सुग्रीवः परिहीयत ।
वालिना भग्नदर्पस्तु सुग्रीवो मन्दविक्रमः
sūryaputro mahāvīryaḥ sugrīvaḥ parihīyata |
vālinā bhagnadarpastu sugrīvo mandavikramaḥ
वालिनं प्रति सामर्षो दर्शयामास राघवम् ।
वृक्षैः सशाखैः शिखरैर्वज्रकोटिनिभैर्नखैः
vālinaṃ prati sāmarṣo darśayāmāsa rāghavam |
vṛkṣaiḥ saśākhaiḥ śikharairvajrakoṭinibhairnakhaiḥ
मुष्टिभिर्जानुभिः पद्भिर्बाहुभिश्च पुनः पुनः ।
तयोर्युद्धमभूद्घोरं वृत्रवासवयोरिव
muṣṭibhirjānubhiḥ padbhirbāhubhiśca punaḥ punaḥ |
tayoryuddhamabhūdghoraṃ vṛtravāsavayoriva
तौ शोणिताक्तौ युध्येतां वानरौ वनचारिणौ ।
मेघाविव महाशब्दैस्तर्जमानौ परस्परम्
tau śoṇitāktau yudhyetāṃ vānarau vanacāriṇau |
meghāviva mahāśabdaistarjamānau parasparam
हीयमानमथापश्यत् सुग्रीवं वानरेश्वरम् ।
प्रेक्षमाणं दिशश्चैव राघवः स मुहुर्मुहुः
hīyamānamathāpaśyat sugrīvaṃ vānareśvaram |
prekṣamāṇaṃ diśaścaiva rāghavaḥ sa muhurmuhuḥ
ततो रामो महातेजा आर्तं दृष्ट्वा हरीश्वरम् ।
स शरं वीक्षते वीरो वालिनो वधकांक्षया
tato rāmo mahātejā ārtaṃ dṛṣṭvā harīśvaram |
sa śaraṃ vīkṣate vīro vālino vadhakāṃkṣayā
ततो धनुषि संधाय शरमाशीविषोपमम् ।
पूरयामास तच्चापं कालचक्रमिवान्तकः
tato dhanuṣi saṃdhāya śaramāśīviṣopamam |
pūrayāmāsa taccāpaṃ kālacakramivāntakaḥ
तस्य ज्यातलघोषेण त्रस्ताः पत्ररथेश्वराः ।
प्रदुद्रुवुर्मृगाश्चैव युगान्त इव मोहिताः
tasya jyātalaghoṣeṇa trastāḥ patraratheśvarāḥ |
pradudruvurmṛgāścaiva yugānta iva mohitāḥ
मुक्तस्तु वज्रनिर्घोषः प्रदीप्ताशनिसंनिभः ।
राघवेण महाबाणो वालिवक्षसि पातितः
muktastu vajranirghoṣaḥ pradīptāśanisaṃnibhaḥ |
rāghaveṇa mahābāṇo vālivakṣasi pātitaḥ
ततस्तेन महातेजा वीर्ययुक्तः कपीश्वरः ।
वेगेनाभिहतो वाली निपपात महीतले
tatastena mahātejā vīryayuktaḥ kapīśvaraḥ |
vegenābhihato vālī nipapāta mahītale
इन्द्रध्वज इवोद्धूतः पौर्णमास्यां महीतले ।
आश्वयुक्समये मासि गतश्रीको विचेतनः ।
बाष्पसंरुद्धकण्ठस्तु वाली चार्तस्वरः शनैः
indradhvaja ivoddhūtaḥ paurṇamāsyāṃ mahītale |
āśvayuksamaye māsi gataśrīko vicetanaḥ |
bāṣpasaṃruddhakaṇṭhastu vālī cārtasvaraḥ śanaiḥ
नरोत्तमः कालयुगान्तकोपमं
शरोत्तमं काञ्चनरूप्यभूषितम् ।
ससर्ज दीप्तं तममित्रमर्दनं
सधूममग्निं मुखतो यथा हरः
narottamaḥ kālayugāntakopamaṃ
śarottamaṃ kāñcanarūpyabhūṣitam |
sasarja dīptaṃ tamamitramardanaṃ
sadhūmamagniṃ mukhato yathā haraḥ
अथोक्षितः शोणिततोयविस्रवैः
सुपुष्पिताशोक इवानिलोद्धतः ।
विचेतनो वासवसूनुराहवे
प्रभ्रंशितेन्द्रध्वजवत् क्षितिं गतः
athokṣitaḥ śoṇitatoyavisravaiḥ
supuṣpitāśoka ivāniloddhataḥ |
vicetano vāsavasūnurāhave
prabhraṃśitendradhvajavat kṣitiṃ gataḥ
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)