ततः क्रोधसमाविष्टं संरब्धं तमुपागतम् ।
अहं प्रसादयांचक्रे भ्रातरं हितकाम्यया
tataḥ krodhasamāviṣṭaṃ saṃrabdhaṃ tamupāgatam |
ahaṃ prasādayāṃcakre bhrātaraṃ hitakāmyayā
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे दशमः सर्गः ॥४-१०॥
35 verses · 10 of 67
Sugriva continues. Vali returned, having killed the asura, and found Sugriva enthroned. Sugriva tried to appease him, offering the royal parasol and whisk and returning the kingdom as a trust, explaining that he had waited a year, seen the blood, and closed the cave thinking his brother dead. But Vali, in fury, told the citizens that Sugriva had shut him in to seize the throne. He drove Sugriva out with only a single cloth, took his wife, and Sugriva wandered the whole earth in fear before taking refuge on Rishyamuka, where Vali cannot come because of a curse. Rama, smiling, promises that Vali, the stealer of Sugriva's wife, will live only until he sees him.
ततः क्रोधसमाविष्टं संरब्धं तमुपागतम् ।
अहं प्रसादयांचक्रे भ्रातरं हितकाम्यया
tataḥ krodhasamāviṣṭaṃ saṃrabdhaṃ tamupāgatam |
ahaṃ prasādayāṃcakre bhrātaraṃ hitakāmyayā
दिष्ट्यासि कुशली प्राप्तो निहतश्च त्वया रिपुः ।
अनाथस्य हि मे नाथस्त्वमेकोऽनाथनन्दन
diṣṭyāsi kuśalī prāpto nihataśca tvayā ripuḥ |
anāthasya hi me nāthastvameko'nāthanandana
इदं बहुशलाकं ते पूर्णचन्द्रमिवोदितम् ।
छत्रं सवालव्यजनं प्रतीच्छस्व मया धृतम्
idaṃ bahuśalākaṃ te pūrṇacandramivoditam |
chatraṃ savālavyajanaṃ pratīcchasva mayā dhṛtam
आर्तस्तत्र बिलद्वारि स्थितः संवत्सरं नृप ।
दृष्ट्वा च शोणितं द्वारि बिलाच्चापि समुत्थितम्
ārtastatra biladvāri sthitaḥ saṃvatsaraṃ nṛpa |
dṛṣṭvā ca śoṇitaṃ dvāri bilāccāpi samutthitam
शोकसंविग्नहृदयो भृशं व्याकुलितेन्द्रियः ।
अपिधाय बिलद्वारं शैलशृङ्गेण तत् तदा
śokasaṃvignahṛdayo bhṛśaṃ vyākulitendriyaḥ |
apidhāya biladvāraṃ śailaśṛṅgeṇa tat tadā
तस्माद् देशादपाक्रम्य किष्किन्धां प्राविशं पुनः ।
विषादात्त्विह मां दृष्ट्वा पौरैर्मन्त्रिभिरेव च
tasmād deśādapākramya kiṣkindhāṃ prāviśaṃ punaḥ |
viṣādāttviha māṃ dṛṣṭvā paurairmantribhireva ca
अभिषिक्तो न कामेन तन्मे क्षन्तुं त्वमर्हसि ।
त्वमेव राजा मानार्हः सदा चाहं यथा पुरा
abhiṣikto na kāmena tanme kṣantuṃ tvamarhasi |
tvameva rājā mānārhaḥ sadā cāhaṃ yathā purā
राजभावे नियोगोऽयं मम त्वद्विरहात् कृतः ।
सामात्यपौरनगरं स्थितं निहतकण्टकम्
rājabhāve niyogo'yaṃ mama tvadvirahāt kṛtaḥ |
sāmātyapauranagaraṃ sthitaṃ nihatakaṇṭakam
न्यासभूतमिदं राज्यं तव निर्यातयाम्यहम् ।
मा च रोषं कृथाः सौम्य मम शत्रुनिषूदन
nyāsabhūtamidaṃ rājyaṃ tava niryātayāmyaham |
mā ca roṣaṃ kṛthāḥ saumya mama śatruniṣūdana
याचे त्वां शिरसा राजन् मया बद्धोऽयमञ्जलिः ।
बलादस्मिन् समागम्य मन्त्रिभिः पुरवासिभिः
yāce tvāṃ śirasā rājan mayā baddho'yamañjaliḥ |
balādasmin samāgamya mantribhiḥ puravāsibhiḥ
राजभावे नियुक्तोऽहं शून्यदेशजिगीषया ।
स्निग्धमेवं ब्रुवाणं मां स विनिर्भर्त्स्य वानरः
rājabhāve niyukto'haṃ śūnyadeśajigīṣayā |
snigdhamevaṃ bruvāṇaṃ māṃ sa vinirbhartsya vānaraḥ
धिक्त्वामिति च मामुक्त्वा बहु तत्तदुवाच ह ।
प्रकृतीश्च समानीय मन्त्रिणश्चैव सम्मतान्
dhiktvāmiti ca māmuktvā bahu tattaduvāca ha |
prakṛtīśca samānīya mantriṇaścaiva sammatān
मामाह सुहृदां मध्ये वाक्यं परमगर्हितम् ।
विदितं वो मया रात्रौ मायावी स महासुरः
māmāha suhṛdāṃ madhye vākyaṃ paramagarhitam |
viditaṃ vo mayā rātrau māyāvī sa mahāsuraḥ
मां समाह्वयत क्रुद्धो युद्धाकांक्षी तदा पुरा ।
तस्य तद् भाषितं श्रुत्वा निःसृतोऽहं नृपालयात्
māṃ samāhvayata kruddho yuddhākāṃkṣī tadā purā |
tasya tad bhāṣitaṃ śrutvā niḥsṛto'haṃ nṛpālayāt
अनुयातश्च मां तूर्णमयं भ्राता सुदारुणः ।
स तु दृष्ट्वैव मां रात्रौ सद्वितीयं महाबलः
anuyātaśca māṃ tūrṇamayaṃ bhrātā sudāruṇaḥ |
sa tu dṛṣṭvaiva māṃ rātrau sadvitīyaṃ mahābalaḥ
प्राद्रवद् भयसंत्रस्तो वीक्ष्यावां समुपागतौ ।
अभिद्रुतस्तु वेगेन विवेश स महाबिलम्
prādravad bhayasaṃtrasto vīkṣyāvāṃ samupāgatau |
abhidrutastu vegena viveśa sa mahābilam
तं प्रविष्टं विदित्वा तु सुघोरं सुमहद्बिलम् ।
अयमुक्तोऽथ मे भ्राता मया तु क्रूरदर्शनः
taṃ praviṣṭaṃ viditvā tu sughoraṃ sumahadbilam |
ayamukto'tha me bhrātā mayā tu krūradarśanaḥ
अहत्वा नास्ति मे शक्तिः प्रतिगन्तुमितः पुरीम् ।
बिलद्वारि प्रतीक्ष त्वं यावदेनं निहन्म्यहम्
ahatvā nāsti me śaktiḥ pratigantumitaḥ purīm |
biladvāri pratīkṣa tvaṃ yāvadenaṃ nihanmyaham
स्थितोऽयमिति मत्वाहं प्रविष्टस्तु दुरासदम् ।
तं मे मार्गयतस्तत्र गतः संवत्सरस्तदा
sthito'yamiti matvāhaṃ praviṣṭastu durāsadam |
taṃ me mārgayatastatra gataḥ saṃvatsarastadā
स तु दृष्टो मया शत्रुरनिर्वेदाद् भयावहः ।
निहतश्च मया सद्यः स सर्वैः सह बन्धुभिः
sa tu dṛṣṭo mayā śatruranirvedād bhayāvahaḥ |
nihataśca mayā sadyaḥ sa sarvaiḥ saha bandhubhiḥ
तस्यास्यात्तु प्रवृत्तेन रुधिरौघेण तद्बिलम् ।
पूर्णमासीद् दुराक्रामं स्तनतस्तस्य भूतले
tasyāsyāttu pravṛttena rudhiraugheṇa tadbilam |
pūrṇamāsīd durākrāmaṃ stanatastasya bhūtale
सूदयित्वा तु तं शत्रुं विक्रान्तं तमहं सुखम् ।
निष्क्रामं नैव पश्यामि बिलस्य पिहितं मुखम्
sūdayitvā tu taṃ śatruṃ vikrāntaṃ tamahaṃ sukham |
niṣkrāmaṃ naiva paśyāmi bilasya pihitaṃ mukham
विक्रोशमानस्य तु मे सुग्रीवेति पुनः पुनः ।
यतः प्रतिवचो नास्ति ततोऽहं भृशदुःखितः
vikrośamānasya tu me sugrīveti punaḥ punaḥ |
yataḥ prativaco nāsti tato'haṃ bhṛśaduḥkhitaḥ
पादप्रहारैस्तु मया बहुभिः परिपातितम् ।
ततोऽहं तेन निष्क्रम्य पथा पुरमुपागतः
pādaprahāraistu mayā bahubhiḥ paripātitam |
tato'haṃ tena niṣkramya pathā puramupāgataḥ
तत्रानेनास्मि संरुद्धो राज्यं मृगयताऽऽत्मनः ।
सुग्रीवेण नृशंसेन विस्मृत्य भ्रातृसौहृदम्
tatrānenāsmi saṃruddho rājyaṃ mṛgayatā''tmanaḥ |
sugrīveṇa nṛśaṃsena vismṛtya bhrātṛsauhṛdam
एवमुक्त्वा तु मां तत्र वस्त्रेणैकेन वानरः ।
तदा निर्वासयामास वाली विगतसाध्वसः
evamuktvā tu māṃ tatra vastreṇaikena vānaraḥ |
tadā nirvāsayāmāsa vālī vigatasādhvasaḥ
तेनाहमपविद्धश्च हृतदारश्च राघव ।
तद्भयाच्च महीं सर्वां क्रान्तवान् सवनार्णवाम्
tenāhamapaviddhaśca hṛtadāraśca rāghava |
tadbhayācca mahīṃ sarvāṃ krāntavān savanārṇavām
ऋष्यमूकं गिरिवरं भार्याहरणदुःखितः ।
प्रविष्टोऽस्मि दुराधर्षं वालिनः कारणान्तरे
ṛṣyamūkaṃ girivaraṃ bhāryāharaṇaduḥkhitaḥ |
praviṣṭo'smi durādharṣaṃ vālinaḥ kāraṇāntare
एतत्ते सर्वमाख्यातं वैरानुकथनं महत् ।
अनागसा मया प्राप्तं व्यसनं पश्य राघव
etatte sarvamākhyātaṃ vairānukathanaṃ mahat |
anāgasā mayā prāptaṃ vyasanaṃ paśya rāghava
वालिनश्च भयात् तस्य सर्वलोकभयापह ।
कर्तुमर्हसि मे वीर प्रसादं तस्य निग्रहात्
vālinaśca bhayāt tasya sarvalokabhayāpaha |
kartumarhasi me vīra prasādaṃ tasya nigrahāt
एवमुक्तः स तेजस्वी धर्मज्ञो धर्मसंहितम् ।
वचनं वक्तुमारेभे सुग्रीवं प्रहसन्निव
evamuktaḥ sa tejasvī dharmajño dharmasaṃhitam |
vacanaṃ vaktumārebhe sugrīvaṃ prahasanniva
अमोघाः सूर्यसंकाशा निशिता मे शरा इमे ।
तस्मिन् वालिनि दुर्वृत्ते पतिष्यन्ति रुषान्विताः
amoghāḥ sūryasaṃkāśā niśitā me śarā ime |
tasmin vālini durvṛtte patiṣyanti ruṣānvitāḥ
यावत् तं नहि पश्येयं तव भार्यापहारिणम् ।
तावत् स जीवेत् पापात्मा वाली चारित्रदूषकः
yāvat taṃ nahi paśyeyaṃ tava bhāryāpahāriṇam |
tāvat sa jīvet pāpātmā vālī cāritradūṣakaḥ
आत्मानुमानात् पश्यामि मग्नस्त्वं शोकसागरे ।
त्वामहं तारयिष्यामि बाढं प्राप्स्यसि पुष्कलम्
ātmānumānāt paśyāmi magnastvaṃ śokasāgare |
tvāmahaṃ tārayiṣyāmi bāḍhaṃ prāpsyasi puṣkalam
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा हर्षपौरुषवर्धनम् ।
सुग्रीवः परमप्रीतः सुमहद्वाक्यमब्रवीत्
tasya tad vacanaṃ śrutvā harṣapauruṣavardhanam |
sugrīvaḥ paramaprītaḥ sumahadvākyamabravīt
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)