Bala Kanda

Sarga 61: Ambarisha buys Shunahshepa for his yajna

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे एकषष्ठितमः सर्गः ॥१-६१॥

24 verses · 61 of 77

What happens in this chapter

Ambarisha buys Shunahshepa for his yajna

Seeing the southern quarter full of obstacles, Vishvamitra moves west to Pushkara and does tapas there. At that time Ambarisha, king of Ayodhya, begins a yajna, and Indra carries off the sacrificial animal. The priest warns that the animal must be found or a man brought in its place. Ambarisha searches the land and reaches Bhrigutunga, where the sage Richika lives with his wife and sons. He offers a hundred thousand cows for one son. Richika will not sell the eldest; his wife will not part with the youngest. Then the middle son, Shunahshepa, says: then I am the one to be sold. Ambarisha pays the cows and gold, seats him in his chariot and hurries away.

61.1

विश्वामित्रो महातेजाः प्रस्थितान् वीक्ष्य तानृषीन् ।
अब्रवीन्नरशार्दूल सर्वांस्तान् वनवासिनः

viśvāmitro mahātejāḥ prasthitān vīkṣya tānṛṣīn |
abravīnnaraśārdūla sarvāṃstān vanavāsinaḥ

61.2

महाविघ्नः प्रवृत्तोऽयं दक्षिणामास्थितो दिशम् ।
दिशमन्यां प्रपत्स्यामस्तत्र तप्स्यामहे तपः

mahāvighnaḥ pravṛtto'yaṃ dakṣiṇāmāsthito diśam |
diśamanyāṃ prapatsyāmastatra tapsyāmahe tapaḥ

61.3

पश्चिमायां विशालायां पुष्करेषु महात्मनः ।
सुखं तपश्चरिष्यामः सुखं तद्धि तपोवनम्

paścimāyāṃ viśālāyāṃ puṣkareṣu mahātmanaḥ |
sukhaṃ tapaścariṣyāmaḥ sukhaṃ taddhi tapovanam

61.4

एवमुक्त्वा महातेजाः पुष्करेषु महामुनिः ।
तप उग्रं दुराधर्षं तेपे मूलफलाशनः

evamuktvā mahātejāḥ puṣkareṣu mahāmuniḥ |
tapa ugraṃ durādharṣaṃ tepe mūlaphalāśanaḥ

61.5

एतस्मिन्नेव काले तु अयोध्याधिपतिर्महान् ।
अम्बरीष इति ख्यातो यष्टुं समुपचक्रमे

etasminneva kāle tu ayodhyādhipatirmahān |
ambarīṣa iti khyāto yaṣṭuṃ samupacakrame

61.6

तस्य वै यजमानस्य पशुमिन्द्रो जहार ह ।
प्रणष्टे तु पशौ विप्रो राजानमिदमब्रवीत्

tasya vai yajamānasya paśumindro jahāra ha |
praṇaṣṭe tu paśau vipro rājānamidamabravīt

61.7

पशुरभ्याहृतो राजन् प्रणष्टस्तव दुर्नयात् ।
अरक्षितारं राजानं घ्नन्ति दोषा नरेश्वर

paśurabhyāhṛto rājan praṇaṣṭastava durnayāt |
arakṣitāraṃ rājānaṃ ghnanti doṣā nareśvara

61.8

प्रायश्चित्तं महद्ध्येतन्नरं वा पुरुषर्षभ ।
आनयस्व पशुं शीघ्रं यावत् कर्म प्रवर्तते

prāyaścittaṃ mahaddhyetannaraṃ vā puruṣarṣabha |
ānayasva paśuṃ śīghraṃ yāvat karma pravartate

61.9

उपाध्यायवचः श्रुत्वा स राजा पुरुषर्षभः ।
अन्वियेष महाबुद्धिः पशुं गोभिः सहस्रशः

upādhyāyavacaḥ śrutvā sa rājā puruṣarṣabhaḥ |
anviyeṣa mahābuddhiḥ paśuṃ gobhiḥ sahasraśaḥ

61.10

देशाञ्जनपदांस्तांस्तान् नगराणि वनानि च ।
आश्रमाणि च पुण्यानि मार्गमाणो महीपतिः

deśāñjanapadāṃstāṃstān nagarāṇi vanāni ca |
āśramāṇi ca puṇyāni mārgamāṇo mahīpatiḥ

61.11

स पुत्रसहितं तात सभार्यं रघुनन्दन ।
भृगुतुंगे समासीनमृचीकं संददर्श ह

sa putrasahitaṃ tāta sabhāryaṃ raghunandana |
bhṛgutuṃge samāsīnamṛcīkaṃ saṃdadarśa ha

61.12

तमुवाच महातेजाः प्रणम्याभिप्रसाद्य च ।
महर्षिं तपसा दीप्तं राजर्षिरमितप्रभः

tamuvāca mahātejāḥ praṇamyābhiprasādya ca |
maharṣiṃ tapasā dīptaṃ rājarṣiramitaprabhaḥ

61.13

पृष्ट्वा सर्वत्र कुशलमृचीकं तमिदं वचः ।
गवां शतसहस्रेण विक्रीणीषे सुतं यदि

pṛṣṭvā sarvatra kuśalamṛcīkaṃ tamidaṃ vacaḥ |
gavāṃ śatasahasreṇa vikrīṇīṣe sutaṃ yadi

61.14

पशोरर्थे महाभाग कृतकृत्योऽस्मि भार्गव ।
सर्वे परिगता देशा यज्ञियं न लभे पशुम्

paśorarthe mahābhāga kṛtakṛtyo'smi bhārgava |
sarve parigatā deśā yajñiyaṃ na labhe paśum

61.15

दातुमर्हसि मूल्येन सुतमेकमितो मम ।
एवमुक्तो महातेजा ऋचीकस्त्वब्रवीद् वचः

dātumarhasi mūlyena sutamekamito mama |
evamukto mahātejā ṛcīkastvabravīd vacaḥ

61.16

नाहं ज्येष्ठं नरश्रेष्ठ विक्रीणीयां कथंचन ।
ऋचीकस्य वचः श्रुत्वा तेषां माता महात्मनाम्

nāhaṃ jyeṣṭhaṃ naraśreṣṭha vikrīṇīyāṃ kathaṃcana |
ṛcīkasya vacaḥ śrutvā teṣāṃ mātā mahātmanām

61.17

उवाच नरशार्दूलमम्बरीषमिदं वचः ।
अविक्रेयं सुतं ज्येष्ठं भगवानाह भार्गवः

uvāca naraśārdūlamambarīṣamidaṃ vacaḥ |
avikreyaṃ sutaṃ jyeṣṭhaṃ bhagavānāha bhārgavaḥ

61.18

ममापि दयितं विद्धि कनिष्ठं शुनकं प्रभो ।
तस्मात् कनीयसं पुत्रं न दास्ये तव पार्थिव

mamāpi dayitaṃ viddhi kaniṣṭhaṃ śunakaṃ prabho |
tasmāt kanīyasaṃ putraṃ na dāsye tava pārthiva

61.19

प्रायेण हि नरश्रेष्ठ ज्येष्ठाः पितृषु वल्लभाः ।
मातॄणां च कनीयांसस्तस्माद् रक्ष्ये कनीयसम्

prāyeṇa hi naraśreṣṭha jyeṣṭhāḥ pitṛṣu vallabhāḥ |
mātṝṇāṃ ca kanīyāṃsastasmād rakṣye kanīyasam

61.20

उक्तवाक्ये मुनौ तस्मिन् मुनिपत्न्यां तथैव च ।
शुनःशेपः स्वयं राम मध्यमो वाक्यमब्रवीत्

uktavākye munau tasmin munipatnyāṃ tathaiva ca |
śunaḥśepaḥ svayaṃ rāma madhyamo vākyamabravīt

61.21

पिता ज्येष्ठमविक्रेयं माता चाह कनीयसम् ।
विक्रेयं मध्यमं मन्ये राजपुत्र नयस्व माम्

pitā jyeṣṭhamavikreyaṃ mātā cāha kanīyasam |
vikreyaṃ madhyamaṃ manye rājaputra nayasva mām

61.22

अथ राजा महाबाहो वाक्यान्ते ब्रह्मवादिनः ।
हिरण्यस्य सुवर्णस्य कोटिभी रत्नराशिभिः

atha rājā mahābāho vākyānte brahmavādinaḥ |
hiraṇyasya suvarṇasya koṭibhī ratnarāśibhiḥ

61.23

गवां शतसहस्रेण शुनःशेपं नरेश्वरः ।
गृहीत्वा परमप्रीतो जगाम रघुनन्दन

gavāṃ śatasahasreṇa śunaḥśepaṃ nareśvaraḥ |
gṛhītvā paramaprīto jagāma raghunandana

61.24

अम्बरीषस्तु राजर्षी रथमारोप्य सत्वरः ।
शुनःशेपं महातेजा जगामाशु महायशाः

ambarīṣastu rājarṣī rathamāropya satvaraḥ |
śunaḥśepaṃ mahātejā jagāmāśu mahāyaśāḥ

Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)