विश्वामित्रो महातेजाः प्रस्थितान् वीक्ष्य तानृषीन् ।
अब्रवीन्नरशार्दूल सर्वांस्तान् वनवासिनः
viśvāmitro mahātejāḥ prasthitān vīkṣya tānṛṣīn |
abravīnnaraśārdūla sarvāṃstān vanavāsinaḥ
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे एकषष्ठितमः सर्गः ॥१-६१॥
24 verses · 61 of 77
Seeing the southern quarter full of obstacles, Vishvamitra moves west to Pushkara and does tapas there. At that time Ambarisha, king of Ayodhya, begins a yajna, and Indra carries off the sacrificial animal. The priest warns that the animal must be found or a man brought in its place. Ambarisha searches the land and reaches Bhrigutunga, where the sage Richika lives with his wife and sons. He offers a hundred thousand cows for one son. Richika will not sell the eldest; his wife will not part with the youngest. Then the middle son, Shunahshepa, says: then I am the one to be sold. Ambarisha pays the cows and gold, seats him in his chariot and hurries away.
विश्वामित्रो महातेजाः प्रस्थितान् वीक्ष्य तानृषीन् ।
अब्रवीन्नरशार्दूल सर्वांस्तान् वनवासिनः
viśvāmitro mahātejāḥ prasthitān vīkṣya tānṛṣīn |
abravīnnaraśārdūla sarvāṃstān vanavāsinaḥ
महाविघ्नः प्रवृत्तोऽयं दक्षिणामास्थितो दिशम् ।
दिशमन्यां प्रपत्स्यामस्तत्र तप्स्यामहे तपः
mahāvighnaḥ pravṛtto'yaṃ dakṣiṇāmāsthito diśam |
diśamanyāṃ prapatsyāmastatra tapsyāmahe tapaḥ
पश्चिमायां विशालायां पुष्करेषु महात्मनः ।
सुखं तपश्चरिष्यामः सुखं तद्धि तपोवनम्
paścimāyāṃ viśālāyāṃ puṣkareṣu mahātmanaḥ |
sukhaṃ tapaścariṣyāmaḥ sukhaṃ taddhi tapovanam
एवमुक्त्वा महातेजाः पुष्करेषु महामुनिः ।
तप उग्रं दुराधर्षं तेपे मूलफलाशनः
evamuktvā mahātejāḥ puṣkareṣu mahāmuniḥ |
tapa ugraṃ durādharṣaṃ tepe mūlaphalāśanaḥ
एतस्मिन्नेव काले तु अयोध्याधिपतिर्महान् ।
अम्बरीष इति ख्यातो यष्टुं समुपचक्रमे
etasminneva kāle tu ayodhyādhipatirmahān |
ambarīṣa iti khyāto yaṣṭuṃ samupacakrame
तस्य वै यजमानस्य पशुमिन्द्रो जहार ह ।
प्रणष्टे तु पशौ विप्रो राजानमिदमब्रवीत्
tasya vai yajamānasya paśumindro jahāra ha |
praṇaṣṭe tu paśau vipro rājānamidamabravīt
पशुरभ्याहृतो राजन् प्रणष्टस्तव दुर्नयात् ।
अरक्षितारं राजानं घ्नन्ति दोषा नरेश्वर
paśurabhyāhṛto rājan praṇaṣṭastava durnayāt |
arakṣitāraṃ rājānaṃ ghnanti doṣā nareśvara
प्रायश्चित्तं महद्ध्येतन्नरं वा पुरुषर्षभ ।
आनयस्व पशुं शीघ्रं यावत् कर्म प्रवर्तते
prāyaścittaṃ mahaddhyetannaraṃ vā puruṣarṣabha |
ānayasva paśuṃ śīghraṃ yāvat karma pravartate
उपाध्यायवचः श्रुत्वा स राजा पुरुषर्षभः ।
अन्वियेष महाबुद्धिः पशुं गोभिः सहस्रशः
upādhyāyavacaḥ śrutvā sa rājā puruṣarṣabhaḥ |
anviyeṣa mahābuddhiḥ paśuṃ gobhiḥ sahasraśaḥ
देशाञ्जनपदांस्तांस्तान् नगराणि वनानि च ।
आश्रमाणि च पुण्यानि मार्गमाणो महीपतिः
deśāñjanapadāṃstāṃstān nagarāṇi vanāni ca |
āśramāṇi ca puṇyāni mārgamāṇo mahīpatiḥ
स पुत्रसहितं तात सभार्यं रघुनन्दन ।
भृगुतुंगे समासीनमृचीकं संददर्श ह
sa putrasahitaṃ tāta sabhāryaṃ raghunandana |
bhṛgutuṃge samāsīnamṛcīkaṃ saṃdadarśa ha
तमुवाच महातेजाः प्रणम्याभिप्रसाद्य च ।
महर्षिं तपसा दीप्तं राजर्षिरमितप्रभः
tamuvāca mahātejāḥ praṇamyābhiprasādya ca |
maharṣiṃ tapasā dīptaṃ rājarṣiramitaprabhaḥ
पृष्ट्वा सर्वत्र कुशलमृचीकं तमिदं वचः ।
गवां शतसहस्रेण विक्रीणीषे सुतं यदि
pṛṣṭvā sarvatra kuśalamṛcīkaṃ tamidaṃ vacaḥ |
gavāṃ śatasahasreṇa vikrīṇīṣe sutaṃ yadi
पशोरर्थे महाभाग कृतकृत्योऽस्मि भार्गव ।
सर्वे परिगता देशा यज्ञियं न लभे पशुम्
paśorarthe mahābhāga kṛtakṛtyo'smi bhārgava |
sarve parigatā deśā yajñiyaṃ na labhe paśum
दातुमर्हसि मूल्येन सुतमेकमितो मम ।
एवमुक्तो महातेजा ऋचीकस्त्वब्रवीद् वचः
dātumarhasi mūlyena sutamekamito mama |
evamukto mahātejā ṛcīkastvabravīd vacaḥ
नाहं ज्येष्ठं नरश्रेष्ठ विक्रीणीयां कथंचन ।
ऋचीकस्य वचः श्रुत्वा तेषां माता महात्मनाम्
nāhaṃ jyeṣṭhaṃ naraśreṣṭha vikrīṇīyāṃ kathaṃcana |
ṛcīkasya vacaḥ śrutvā teṣāṃ mātā mahātmanām
उवाच नरशार्दूलमम्बरीषमिदं वचः ।
अविक्रेयं सुतं ज्येष्ठं भगवानाह भार्गवः
uvāca naraśārdūlamambarīṣamidaṃ vacaḥ |
avikreyaṃ sutaṃ jyeṣṭhaṃ bhagavānāha bhārgavaḥ
ममापि दयितं विद्धि कनिष्ठं शुनकं प्रभो ।
तस्मात् कनीयसं पुत्रं न दास्ये तव पार्थिव
mamāpi dayitaṃ viddhi kaniṣṭhaṃ śunakaṃ prabho |
tasmāt kanīyasaṃ putraṃ na dāsye tava pārthiva
प्रायेण हि नरश्रेष्ठ ज्येष्ठाः पितृषु वल्लभाः ।
मातॄणां च कनीयांसस्तस्माद् रक्ष्ये कनीयसम्
prāyeṇa hi naraśreṣṭha jyeṣṭhāḥ pitṛṣu vallabhāḥ |
mātṝṇāṃ ca kanīyāṃsastasmād rakṣye kanīyasam
उक्तवाक्ये मुनौ तस्मिन् मुनिपत्न्यां तथैव च ।
शुनःशेपः स्वयं राम मध्यमो वाक्यमब्रवीत्
uktavākye munau tasmin munipatnyāṃ tathaiva ca |
śunaḥśepaḥ svayaṃ rāma madhyamo vākyamabravīt
पिता ज्येष्ठमविक्रेयं माता चाह कनीयसम् ।
विक्रेयं मध्यमं मन्ये राजपुत्र नयस्व माम्
pitā jyeṣṭhamavikreyaṃ mātā cāha kanīyasam |
vikreyaṃ madhyamaṃ manye rājaputra nayasva mām
अथ राजा महाबाहो वाक्यान्ते ब्रह्मवादिनः ।
हिरण्यस्य सुवर्णस्य कोटिभी रत्नराशिभिः
atha rājā mahābāho vākyānte brahmavādinaḥ |
hiraṇyasya suvarṇasya koṭibhī ratnarāśibhiḥ
गवां शतसहस्रेण शुनःशेपं नरेश्वरः ।
गृहीत्वा परमप्रीतो जगाम रघुनन्दन
gavāṃ śatasahasreṇa śunaḥśepaṃ nareśvaraḥ |
gṛhītvā paramaprīto jagāma raghunandana
अम्बरीषस्तु राजर्षी रथमारोप्य सत्वरः ।
शुनःशेपं महातेजा जगामाशु महायशाः
ambarīṣastu rājarṣī rathamāropya satvaraḥ |
śunaḥśepaṃ mahātejā jagāmāśu mahāyaśāḥ
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)