तं दृष्ट्वा परमप्रीतो विश्वामित्रो महाबलः ।
प्रणतो विनयाद् वीरो वसिष्ठं जपतां वरम्
taṃ dṛṣṭvā paramaprīto viśvāmitro mahābalaḥ |
praṇato vinayād vīro vasiṣṭhaṃ japatāṃ varam
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे द्विपञ्चाशः सर्गः ॥१-५२॥
23 verses · 52 of 77
Vishvamitra bows to Vasishtha, best of those who chant. Vasishtha welcomes him, offers a seat, fruit and roots, and asks about his kingdom: are his treasury, army, servants and allies well, are his enemies subdued? Vishvamitra answers that all is well and asks in turn after the ashrama. After long, pleasant talk, Vasishtha smiles and says he wishes to host the king and his whole army. Vishvamitra declines politely; the water, fruit and the sight of the sage are honour enough. Vasishtha insists again and again until the king agrees. Then Vasishtha calls Shabala, his speckled kamadhenu, and asks her to bring forth food of all six tastes for everyone, in whatever form each one desires.
तं दृष्ट्वा परमप्रीतो विश्वामित्रो महाबलः ।
प्रणतो विनयाद् वीरो वसिष्ठं जपतां वरम्
taṃ dṛṣṭvā paramaprīto viśvāmitro mahābalaḥ |
praṇato vinayād vīro vasiṣṭhaṃ japatāṃ varam
स्वागतं तव चेत्युक्तो वसिष्ठेन महात्मना ।
आसनं चास्य भगवान् वसिष्ठो व्यादिदेश ह
svāgataṃ tava cetyukto vasiṣṭhena mahātmanā |
āsanaṃ cāsya bhagavān vasiṣṭho vyādideśa ha
उपविष्टाय च तदा विश्वामित्राय धीमते ।
यथान्यायं मुनिवरः फलमूलमुपाहरत्
upaviṣṭāya ca tadā viśvāmitrāya dhīmate |
yathānyāyaṃ munivaraḥ phalamūlamupāharat
प्रतिगृह्य तु तां पूजां वसिष्ठाद् राजसत्तमः ।
तपोऽग्निहोत्रशिष्येषु कुशलं पर्यपृच्छत
pratigṛhya tu tāṃ pūjāṃ vasiṣṭhād rājasattamaḥ |
tapo'gnihotraśiṣyeṣu kuśalaṃ paryapṛcchata
विश्वामित्रो महातेजा वनस्पतिगणे तदा ।
सर्वत्र कुशलं प्राह वसिष्ठो राजसत्तमम्
viśvāmitro mahātejā vanaspatigaṇe tadā |
sarvatra kuśalaṃ prāha vasiṣṭho rājasattamam
सुखोपविष्टं राजानं विश्वामित्रं महातपाः ।
पप्रच्छ जपतां श्रेष्ठो वसिष्ठो ब्रह्मणः सुतः
sukhopaviṣṭaṃ rājānaṃ viśvāmitraṃ mahātapāḥ |
papraccha japatāṃ śreṣṭho vasiṣṭho brahmaṇaḥ sutaḥ
कच्चित्ते कुशलं राजन् कच्चिद् धर्मेण रञ्जयन् ।
प्रजाः पालयसे राजन् राजवृत्तेन धार्मिक
kaccitte kuśalaṃ rājan kaccid dharmeṇa rañjayan |
prajāḥ pālayase rājan rājavṛttena dhārmika
कच्चित्ते सम्भृता भृत्याः कच्चित् तिष्ठन्ति शासने ।
कच्चित्ते विजिताः सर्वे रिपवो रिपुसूदन
kaccitte sambhṛtā bhṛtyāḥ kaccit tiṣṭhanti śāsane |
kaccitte vijitāḥ sarve ripavo ripusūdana
कच्चिद् बलेषु कोशेषु मित्रेषु च परंतप ।
कुशलं ते नरव्याघ्र पुत्रपौत्रे तथानघ
kaccid baleṣu kośeṣu mitreṣu ca paraṃtapa |
kuśalaṃ te naravyāghra putrapautre tathānagha
सर्वत्र कुशलं राजा वसिष्ठं प्रत्युदाहरत् ।
विश्वामित्रो महातेजा वसिष्ठं विनयान्वितम्
sarvatra kuśalaṃ rājā vasiṣṭhaṃ pratyudāharat |
viśvāmitro mahātejā vasiṣṭhaṃ vinayānvitam
कृत्वा तौ सुचिरं कालं धर्मिष्ठौ ताः कथास्तदा ।
मुदा परमया युक्तौ प्रीयेतां तौ परस्परम्
kṛtvā tau suciraṃ kālaṃ dharmiṣṭhau tāḥ kathāstadā |
mudā paramayā yuktau prīyetāṃ tau parasparam
ततो वसिष्ठो भगवान् कथान्ते रघुनन्दन ।
विश्वामित्रमिदं वाक्यमुवाच प्रहसन्निव
tato vasiṣṭho bhagavān kathānte raghunandana |
viśvāmitramidaṃ vākyamuvāca prahasanniva
आतिथ्यं कर्तुमिच्छामि बलस्यास्य महाबल ।
तव चैवाप्रमेयस्य यथार्हं सम्प्रतीच्छ मे
ātithyaṃ kartumicchāmi balasyāsya mahābala |
tava caivāprameyasya yathārhaṃ sampratīccha me
सत्क्रियां हि भवानेतां प्रतीच्छतु मया कृताम् ।
राजंस्त्वमतिथिश्रेष्ठः पूजनीयः प्रयत्नतः
satkriyāṃ hi bhavānetāṃ pratīcchatu mayā kṛtām |
rājaṃstvamatithiśreṣṭhaḥ pūjanīyaḥ prayatnataḥ
एवमुक्तो वसिष्ठेन विश्वामित्रो महामतिः ।
कृतमित्यब्रवीद् राजा पूजावाक्येन मे त्वया
evamukto vasiṣṭhena viśvāmitro mahāmatiḥ |
kṛtamityabravīd rājā pūjāvākyena me tvayā
फलमूलेन भगवन् विद्यते यत् तवाश्रमे ।
पाद्येनाचमनीयेन भगवद्दर्शनेन च
phalamūlena bhagavan vidyate yat tavāśrame |
pādyenācamanīyena bhagavaddarśanena ca
सर्वथा च महाप्राज्ञ पूजार्हेण सुपूजितः ।
नमस्तेऽस्तु गमिष्यामि मैत्रेणेक्षस्व चक्षुषा
sarvathā ca mahāprājña pūjārheṇa supūjitaḥ |
namaste'stu gamiṣyāmi maitreṇekṣasva cakṣuṣā
एवं ब्रुवन्तं राजानं वसिष्ठं पुनरेव हि ।
न्यमन्त्रयत धर्मात्मा पुनः पुनरुदारधीः
evaṃ bruvantaṃ rājānaṃ vasiṣṭhaṃ punareva hi |
nyamantrayata dharmātmā punaḥ punarudāradhīḥ
बाढमित्येव गाधेयो वसिष्ठं प्रत्युवाच ह ।
यथाप्रियं भगवतस्तथास्तु मुनिपुंगव
bāḍhamityeva gādheyo vasiṣṭhaṃ pratyuvāca ha |
yathāpriyaṃ bhagavatastathāstu munipuṃgava
एवमुक्तस्तथा तेन वसिष्ठो जपतां वरः ।
आजुहाव ततः प्रीतः कल्माषीं धूतकल्मषाम्
evamuktastathā tena vasiṣṭho japatāṃ varaḥ |
ājuhāva tataḥ prītaḥ kalmāṣīṃ dhūtakalmaṣām
एह्येहि शबले क्षिप्रं शृणु चापि वचो मम ।
सबलस्यास्य राजर्षेः कर्तुं व्यवसितोऽस्म्यहम् ।
भोजनेन महार्हेण सत्कारं संविधत्स्व मे
ehyehi śabale kṣipraṃ śṛṇu cāpi vaco mama |
sabalasyāsya rājarṣeḥ kartuṃ vyavasito'smyaham |
bhojanena mahārheṇa satkāraṃ saṃvidhatsva me
यस्य यस्य यथाकामं षड्रसेष्वभिपूजितम् ।
तत् सर्वं कामधुग् दिव्ये अभिवर्ष कृते मम
yasya yasya yathākāmaṃ ṣaḍraseṣvabhipūjitam |
tat sarvaṃ kāmadhug divye abhivarṣa kṛte mama
रसेनान्नेन पानेन लेह्यचोष्येण संयुतम् ।
अन्नानां निचयं सर्वं सृजस्व शबले त्वर
rasenānnena pānena lehyacoṣyeṇa saṃyutam |
annānāṃ nicayaṃ sarvaṃ sṛjasva śabale tvara
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)