ततः प्रागुत्तरां गत्वा रामः सौमित्रिणा सह ।
विश्वामित्रं पुरस्कृत्य यज्ञवाटमुपागमत्
tataḥ prāguttarāṃ gatvā rāmaḥ saumitriṇā saha |
viśvāmitraṃ puraskṛtya yajñavāṭamupāgamat
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे पञ्चाशः सर्गः ॥१-५०॥
25 verses · 50 of 77
Going north-east, they reach Janaka's yajna ground. Rama admires its crowds of learned brahmanas. Vishvamitra camps in a quiet spot. Hearing of his arrival, Janaka hurries out with his purohita Shatananda and the ritviks, offers arghya, and asks after the sage's welfare and the success of his tapas. He says the devas have made his yajna fruitful, since Vishvamitra has come, and that twelve days of diksha remain. Then, with folded hands, Janaka asks about the two princes: who are these youths, valiant as devas, walking like elephants and lions, bearing bows and swords? Vishvamitra tells him they are sons of Dasharatha, and relates their stay at Siddhashrama, the killing of the rakshasas, the meeting with Ahalya and Gautama, and their wish to see the great bow.
ततः प्रागुत्तरां गत्वा रामः सौमित्रिणा सह ।
विश्वामित्रं पुरस्कृत्य यज्ञवाटमुपागमत्
tataḥ prāguttarāṃ gatvā rāmaḥ saumitriṇā saha |
viśvāmitraṃ puraskṛtya yajñavāṭamupāgamat
रामस्तु मुनिशार्दूलमुवाच सहलक्ष्मणः ।
साध्वी यज्ञसमृद्धिर्हि जनकस्य महात्मनः
rāmastu muniśārdūlamuvāca sahalakṣmaṇaḥ |
sādhvī yajñasamṛddhirhi janakasya mahātmanaḥ
बहूनीह सहस्राणि नानादेशनिवासिनाम् ।
ब्राह्मणानां महाभाग वेदाध्ययनशालिनाम्
bahūnīha sahasrāṇi nānādeśanivāsinām |
brāhmaṇānāṃ mahābhāga vedādhyayanaśālinām
ऋषिवाटाश्च दृश्यन्ते शकटीशतसंकुलाः ।
देशो विधीयतां ब्रह्मन् यत्र वत्स्यामहे वयम्
ṛṣivāṭāśca dṛśyante śakaṭīśatasaṃkulāḥ |
deśo vidhīyatāṃ brahman yatra vatsyāmahe vayam
रामस्य वचनं श्रुत्वा विश्वामित्रो महामुनिः ।
निवासमकरोद् देशे विविक्ते सलिलान्विते
rāmasya vacanaṃ śrutvā viśvāmitro mahāmuniḥ |
nivāsamakarod deśe vivikte salilānvite
विश्वामित्रमनुप्राप्तं श्रुत्वा नृपवरस्तदा ।
शतानन्दं पुरस्कृत्य पुरोहितमनिन्दितः
viśvāmitramanuprāptaṃ śrutvā nṛpavarastadā |
śatānandaṃ puraskṛtya purohitamaninditaḥ
ऋत्विजोऽपि महात्मानस्त्वर्घ्यमादाय सत्वरम् ।
प्रत्युज्जगाम सहसा विनयेन समन्वितः
ṛtvijo'pi mahātmānastvarghyamādāya satvaram |
pratyujjagāma sahasā vinayena samanvitaḥ
विश्वामित्राय धर्मेण ददौ धर्मपुरस्कृतम् ।
प्रतिगृह्य तु तां पूजां जनकस्य महात्मनः
viśvāmitrāya dharmeṇa dadau dharmapuraskṛtam |
pratigṛhya tu tāṃ pūjāṃ janakasya mahātmanaḥ
पप्रच्छ कुशलं राज्ञो यज्ञस्य च निरामयम् ।
स तांश्चाथ मुनीन् पृष्ट्वा सोपाध्यायपुरोधसः
papraccha kuśalaṃ rājño yajñasya ca nirāmayam |
sa tāṃścātha munīn pṛṣṭvā sopādhyāyapurodhasaḥ
यथार्हमृषिभिः सर्वैः समागच्छत् प्रहृष्टवत् ।
अथ राजा मुनिश्रेष्ठं कृताञ्जलिरभाषत
yathārhamṛṣibhiḥ sarvaiḥ samāgacchat prahṛṣṭavat |
atha rājā muniśreṣṭhaṃ kṛtāñjalirabhāṣata
आसने भगवानास्तां सहैभिर्मुनिपुंगवैः ।
जनकस्य वचः श्रुत्वा निषसाद महामुनिः
āsane bhagavānāstāṃ sahaibhirmunipuṃgavaiḥ |
janakasya vacaḥ śrutvā niṣasāda mahāmuniḥ
पुरोधा ऋत्विजश्चैव राजा च सहमन्त्रिभिः ।
आसनेषु यथान्यायमुपविष्टाः समन्ततः
purodhā ṛtvijaścaiva rājā ca sahamantribhiḥ |
āsaneṣu yathānyāyamupaviṣṭāḥ samantataḥ
दृष्ट्वा स नृपतिस्तत्र विश्वामित्रमथाब्रवीत् ।
अद्य यज्ञसमृद्धिर्मे सफला दैवतैः कृता
dṛṣṭvā sa nṛpatistatra viśvāmitramathābravīt |
adya yajñasamṛddhirme saphalā daivataiḥ kṛtā
अद्य यज्ञफलं प्राप्तं भगवद्दर्शनान्मया ।
धन्योऽस्म्यनुगृहीतोऽस्मि यस्य मे मुनिपुंगवः
adya yajñaphalaṃ prāptaṃ bhagavaddarśanānmayā |
dhanyo'smyanugṛhīto'smi yasya me munipuṃgavaḥ
यज्ञोपसदनं ब्रह्मन् प्राप्तोऽसि मुनिभिः सह ।
द्वादशाहं तु ब्रह्मर्षे दीक्षामाहुर्मनीषिणः
yajñopasadanaṃ brahman prāpto'si munibhiḥ saha |
dvādaśāhaṃ tu brahmarṣe dīkṣāmāhurmanīṣiṇaḥ
ततो भागार्थिनो देवान् द्रष्टुमर्हसि कौशिक ।
इत्युक्त्वा मुनिशार्दूलं प्रहृष्टवदनस्तदा
tato bhāgārthino devān draṣṭumarhasi kauśika |
ityuktvā muniśārdūlaṃ prahṛṣṭavadanastadā
पुनस्तं परिपप्रच्छ प्राञ्जलिः प्रयतो नृपः ।
इमौ कुमारौ भद्रं ते देवतुल्यपराक्रमौ
punastaṃ paripapraccha prāñjaliḥ prayato nṛpaḥ |
imau kumārau bhadraṃ te devatulyaparākramau
गजतुल्यगती वीरौ शार्दूलवृषभोपमौ ।
पद्मपत्रविशालाक्षौ खड्गतूणीधनुर्धरौ ।
अश्विनाविव रूपेण समुपस्थितयौवनौ
gajatulyagatī vīrau śārdūlavṛṣabhopamau |
padmapatraviśālākṣau khaḍgatūṇīdhanurdharau |
aśvināviva rūpeṇa samupasthitayauvanau
यदृच्छयेव गां प्राप्तौ देवलोकादिवामरौ ।
कथं पद्भ्यामिह प्राप्तौ किमर्थं कस्य वा मुने
yadṛcchayeva gāṃ prāptau devalokādivāmarau |
kathaṃ padbhyāmiha prāptau kimarthaṃ kasya vā mune
वरायुधधरौ वीरौ कस्य पुत्रौ महामुने ।
भूषयन्ताविमं देशं चन्द्रसूर्याविवाम्बरम्
varāyudhadharau vīrau kasya putrau mahāmune |
bhūṣayantāvimaṃ deśaṃ candrasūryāvivāmbaram
परस्परस्य सदृशौ प्रमाणेङ्गितचेष्टितैः ।
काकपक्षधरौ वीरौ श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः
parasparasya sadṛśau pramāṇeṅgitaceṣṭitaiḥ |
kākapakṣadharau vīrau śrotumicchāmi tattvataḥ
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा जनकस्य महात्मनः ।
न्यवेदयदमेयात्मा पुत्रौ दशरथस्य तौ
tasya tad vacanaṃ śrutvā janakasya mahātmanaḥ |
nyavedayadameyātmā putrau daśarathasya tau
सिद्धाश्रमनिवासं च राक्षसानां वधं तथा ।
तत्रागमनमव्यग्रं विशालायाश्च दर्शनम्
siddhāśramanivāsaṃ ca rākṣasānāṃ vadhaṃ tathā |
tatrāgamanamavyagraṃ viśālāyāśca darśanam
अहल्यादर्शनं चैव गौतमेन समागमम् ।
महाधनुषि जिज्ञासां कर्तुमागमनं तथा
ahalyādarśanaṃ caiva gautamena samāgamam |
mahādhanuṣi jijñāsāṃ kartumāgamanaṃ tathā
एतत् सर्वं महातेजा जनकाय महात्मने ।
निवेद्य विररामाथ विश्वामित्रो महामुनिः
etat sarvaṃ mahātejā janakāya mahātmane |
nivedya virarāmātha viśvāmitro mahāmuniḥ
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)