एवम् उक्तः तु भरतः निषाद
अधिपतिम् गुहम् ।
प्रत्युवाच महा प्राज्ञो वाक्यम् हेतु अर्थ सम्हितम्
evam uktaḥ tu bharataḥ niṣāda
adhipatim guham |
pratyuvāca mahā prājño vākyam hetu artha samhitam
इति वाल्मीकि रामायणे आदि काव्ये अयोध्याकाण्डे पञ्चाशीतितमः सर्गः ॥२-८५॥
22 verses · 85 of 119
Bharata thanks Guha warmly: you, my brother's friend, wish to feed this whole army alone. He asks the way to Bharadvaja's ashram. Guha promises his boatmen will carry them across, but asks openly whether Bharata goes with ill intent toward Rama, for his great army raises doubt. Bharata, clear as the autumn sky, answers gently: may such a time never come. Rama is my elder, like a father to me; I go to bring him back. Guha is overjoyed. None on earth equals you, he says, who would give up a kingdom that came unsought. Bharata lies down with Shatrughna, but grief for Rama burns him like a fire within a tree, and he finds no peace all night.
एवम् उक्तः तु भरतः निषाद
अधिपतिम् गुहम् ।
प्रत्युवाच महा प्राज्ञो वाक्यम् हेतु अर्थ सम्हितम्
evam uktaḥ tu bharataḥ niṣāda
adhipatim guham |
pratyuvāca mahā prājño vākyam hetu artha samhitam
ऊर्जितः खलु ते कामः कृतः
मम गुरोह् सखे ।
यो मे त्वम् ईदृशीम् सेनाम् एको अभ्यर्चितुम् इच्चसि
ūrjitaḥ khalu te kāmaḥ kṛtaḥ
mama guroh sakhe |
yo me tvam īdṛśīm senām eko abhyarcitum iccasi
इति उक्त्वा तु महा तेजा गुहम्
वचनम् उत्तमम् ।
अब्रवीद् भरतः श्रीमान् निषाद अधिपतिम् पुनः
iti uktvā tu mahā tejā guham
vacanam uttamam |
abravīd bharataḥ śrīmān niṣāda adhipatim punaḥ
कतरेण गमिष्यामि भरद्वाज
आश्रमम् गुह ।
गहनो अयम् भृशम् देशो गन्गा अनूपो दुरत्ययः
katareṇa gamiṣyāmi bharadvāja
āśramam guha |
gahano ayam bhṛśam deśo gangā anūpo duratyayaḥ
तस्य तत् वचनम् श्रुत्वा राज
पुत्रस्य धीमतः ।
अब्रवीत् प्रान्जलिर् वाक्यम् गुहो गहन गोचरः
tasya tat vacanam śrutvā rāja
putrasya dhīmataḥ |
abravīt prānjalir vākyam guho gahana gocaraḥ
दाशाः तु अनुगमिष्यन्ति
धन्विनः सुसमाहिताः ।
अहम् च अनुगमिष्यामि राज पुत्र महा यशः
dāśāḥ tu anugamiṣyanti
dhanvinaḥ susamāhitāḥ |
aham ca anugamiṣyāmi rāja putra mahā yaśaḥ
कच्चिन् न दुष्टः व्रजसि रामस्य
अक्लिष्ट कर्मणः ।
इयम् ते महती सेना शन्काम् जनयति इव मे
kaccin na duṣṭaḥ vrajasi rāmasya
akliṣṭa karmaṇaḥ |
iyam te mahatī senā śankām janayati iva me
तम् एवम् अभिभाषन्तम्
आकाशैव निर्मलः ।
भरतः श्लक्ष्णया वाचा गुहम् वचनम् अब्रवीत्
tam evam abhibhāṣantam
ākāśaiva nirmalaḥ |
bharataḥ ślakṣṇayā vācā guham vacanam abravīt
मा भूत् स कालो यत् कष्टम् न
माम् शन्कितुम् अर्हसि ।
राघवः स हि मे भ्राता ज्येष्ठः पितृ समः मम
mā bhūt sa kālo yat kaṣṭam na
mām śankitum arhasi |
rāghavaḥ sa hi me bhrātā jyeṣṭhaḥ pitṛ samaḥ mama
तम् निवर्तयितुम् यामि काकुत्स्थम्
वन वासिनम् ।
बुद्धिर् अन्या न ते कार्या गुह सत्यम् ब्रवीमि ते
tam nivartayitum yāmi kākutstham
vana vāsinam |
buddhir anyā na te kāryā guha satyam bravīmi te
स तु सम्हृष्ट वदनः श्रुत्वा
भरत भाषितम् ।
पुनर् एव अब्रवीद् वाक्यम् भरतम् प्रति हर्षितः
sa tu samhṛṣṭa vadanaḥ śrutvā
bharata bhāṣitam |
punar eva abravīd vākyam bharatam prati harṣitaḥ
धन्यः त्वम् न त्वया तुल्यम्
पश्यामि जगती तले ।
अयत्नात् आगतम् राज्यम् यः त्वम् त्यक्तुम् इह इच्चसि
dhanyaḥ tvam na tvayā tulyam
paśyāmi jagatī tale |
ayatnāt āgatam rājyam yaḥ tvam tyaktum iha iccasi
शाश्वती खलु ते कीर्तिर्
लोकान् अनुचरिष्यति ।
यः त्वम् कृच्च्र गतम् रामम् प्रत्यानयितुम् इच्चसि
śāśvatī khalu te kīrtir
lokān anucariṣyati |
yaḥ tvam kṛccra gatam rāmam pratyānayitum iccasi
एवम् सम्भाषमाणस्य गुहस्य
भरतम् तदा ।
बभौ नष्ट प्रभः सूर्यो रजनी च अभ्यवर्तत
evam sambhāṣamāṇasya guhasya
bharatam tadā |
babhau naṣṭa prabhaḥ sūryo rajanī ca abhyavartata
सम्निवेश्य स ताम् सेनाम् गुहेन
परितोषितः ।
शत्रुघ्नेन सह श्रीमान् शयनम् पुनर् आगमत्
samniveśya sa tām senām guhena
paritoṣitaḥ |
śatrughnena saha śrīmān śayanam punar āgamat
राम चिन्तामयः शोको भरतस्य
महात्मनः ।
उपस्थितः हि अनर्हस्य धर्म प्रेक्षस्य तादृशः
rāma cintāmayaḥ śoko bharatasya
mahātmanaḥ |
upasthitaḥ hi anarhasya dharma prekṣasya tādṛśaḥ
अन्तर् दाहेन दहनः सम्तापयति
राघवम् ।
वन दाह अभिसम्तप्तम् गूढो अग्निर् इव पादपम्
antar dāhena dahanaḥ samtāpayati
rāghavam |
vana dāha abhisamtaptam gūḍho agnir iva pādapam
प्रस्रुतः सर्व गात्रेभ्यः स्वेदः
शोक अग्नि सम्भवः ।
यथा सूर्य अम्शु सम्तप्तः हिमवान् प्रस्रुतः हिमम्
prasrutaḥ sarva gātrebhyaḥ svedaḥ
śoka agni sambhavaḥ |
yathā sūrya amśu samtaptaḥ himavān prasrutaḥ himam
ध्यान निर्दर शैलेन
विनिह्श्वसित धातुना ।
दैन्य पादप सम्घेन शोक आयास अधिशृन्गिणा
dhyāna nirdara śailena
vinihśvasita dhātunā |
dainya pādapa samghena śoka āyāsa adhiśṛngiṇā
प्रमोह अनन्त सत्त्वेन सम्ताप ओषधि वेणुना ।
आक्रान्तः दुह्ख शैलेन महता कैकयी सुतः
pramoha ananta sattvena samtāpa oṣadhi veṇunā |
ākrāntaḥ duhkha śailena mahatā kaikayī sutaḥ
विनिश्श्वसन्वै
भृशदुर्मनास्ततः ।
प्रमूढसम्ज्ञः परमापदम् गतः ।
शमम् न लेभे हृदयज्वरार्दितो ।
नरर्षभो यूथहतो यथर्षभः
viniśśvasanvai
bhṛśadurmanāstataḥ |
pramūḍhasamjñaḥ paramāpadam gataḥ |
śamam na lebhe hṛdayajvarārdito |
nararṣabho yūthahato yatharṣabhaḥ
गुहेन सार्धम् भरतः
समागतः ।
महा अनुभावः सजनः समाहितः ।
सुदुर्मनाः तम् भरतम् तदा पुनर् ।
गुहः समाश्वासयद् अग्रजम् प्रति
guhena sārdham bharataḥ
samāgataḥ |
mahā anubhāvaḥ sajanaḥ samāhitaḥ |
sudurmanāḥ tam bharatam tadā punar |
guhaḥ samāśvāsayad agrajam prati
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)