ततस्तु तमसातीरं रम्यमाश्रित्य राघवः ।
सीतामुद्वीक्ष्य सौमित्रिमिदं वचनमब्रवीत्
tatastu tamasātīraṃ ramyamāśritya rāghavaḥ |
sītāmudvīkṣya saumitrimidaṃ vacanamabravīt
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये अयोध्याकाण्डे षड्चत्वारिंशः सर्गः ॥२-४६॥
34 verses · 46 of 119
On the lovely bank of the Tamasa, Rama tells Lakshmana that this is the first night of their forest life; do not pine. Taking only water, he lies down with Sita on leaves Lakshmana has spread; Lakshmana and Sumantra sit up talking of Rama's virtues. The citizens sleep around them. Rising before dawn, Rama tells Lakshmana that these people would give up their homes for him; the princes must free them from sorrow, not burden them with it. While they sleep, let us go. To mislead the citizens, Rama has him drive north a little and then return, so the tracks will not show their way. Then they cross the river and go on towards the forest.
ततस्तु तमसातीरं रम्यमाश्रित्य राघवः ।
सीतामुद्वीक्ष्य सौमित्रिमिदं वचनमब्रवीत्
tatastu tamasātīraṃ ramyamāśritya rāghavaḥ |
sītāmudvīkṣya saumitrimidaṃ vacanamabravīt
इयमद्य निशा पूर्वा सौमित्रे प्रहिता वनम् ।
वनवासस्य भद्रं ते न चोत्कण्ठितुमर्हसि
iyamadya niśā pūrvā saumitre prahitā vanam |
vanavāsasya bhadraṃ te na cotkaṇṭhitumarhasi
पश्य शून्यान्यरण्यानि रुदन्तीव समन्ततः ।
यथानिलयमायद्भिर्निलीनानि मृगद्विजैः
paśya śūnyānyaraṇyāni rudantīva samantataḥ |
yathānilayamāyadbhirnilīnāni mṛgadvijaiḥ
अद्यायोध्या तु नगरी राजधानी पितुर्मम ।
सस्त्रीपुंसा गतानस्मान् शोचिष्यति न संशयः
adyāyodhyā tu nagarī rājadhānī piturmama |
sastrīpuṃsā gatānasmān śociṣyati na saṃśayaḥ
अनुरक्ता हि मनुजा राजानं बहुभिर्गुणैः ।
त्वां च मां च नरव्याघ्र शत्रुघ्नभरतौ तथा
anuraktā hi manujā rājānaṃ bahubhirguṇaiḥ |
tvāṃ ca māṃ ca naravyāghra śatrughnabharatau tathā
पितरं चानुशोचामि मातरं च यशस्विनीम् ।
अपि नान्धौ भवेतां नौ रुदन्तौ तावभीक्ष्णशः
pitaraṃ cānuśocāmi mātaraṃ ca yaśasvinīm |
api nāndhau bhavetāṃ nau rudantau tāvabhīkṣṇaśaḥ
भरतः खलु धर्मात्मा पितरं मातरं च मे ।
धर्मार्थकामसहितैर्वाक्यैराश्वासयिष्यति
bharataḥ khalu dharmātmā pitaraṃ mātaraṃ ca me |
dharmārthakāmasahitairvākyairāśvāsayiṣyati
भरतस्यानृशंसत्वं संचिन्त्याहं पुनः पुनः ।
नानुशोचामि पितरं मातरं च महाभुज
bharatasyānṛśaṃsatvaṃ saṃcintyāhaṃ punaḥ punaḥ |
nānuśocāmi pitaraṃ mātaraṃ ca mahābhuja
त्वया कार्यं नरव्याघ्र मामनुव्रजता कृतम् ।
अन्वेष्टव्या हि वैदेह्या रक्षणार्थं सहायता
tvayā kāryaṃ naravyāghra māmanuvrajatā kṛtam |
anveṣṭavyā hi vaidehyā rakṣaṇārthaṃ sahāyatā
अद्भिरेव हि सौमित्रे वत्स्याम्यद्य निशामिमाम् ।
एतद्धि रोचते मह्यं वन्येऽपि विविधे सति
adbhireva hi saumitre vatsyāmyadya niśāmimām |
etaddhi rocate mahyaṃ vanye'pi vividhe sati
एवमुक्त्वा तु सौमित्रिं सुमन्त्रमपि राघवः ।
अप्रमत्तस्त्वमश्वेषु भव सौम्येत्युवाच ह
evamuktvā tu saumitriṃ sumantramapi rāghavaḥ |
apramattastvamaśveṣu bhava saumyetyuvāca ha
सोऽश्वान् सुमन्त्रः संयम्य सूर्येऽस्तं समुपागते ।
प्रभूतयवसान् कृत्वा बभूव प्रत्यनन्तरः
so'śvān sumantraḥ saṃyamya sūrye'staṃ samupāgate |
prabhūtayavasān kṛtvā babhūva pratyanantaraḥ
उपास्य तु शिवां संध्यां दृष्ट्वा रात्रिमुपागताम् ।
रामस्य शयनं चक्रे सूतः सौमित्रिणा सह
upāsya tu śivāṃ saṃdhyāṃ dṛṣṭvā rātrimupāgatām |
rāmasya śayanaṃ cakre sūtaḥ saumitriṇā saha
तां शय्यां तमसातीरे वीक्ष्य वृक्षदलैर्वृताम् ।
रामः सौमित्रिणा सार्धं सभार्यः संविवेश ह
tāṃ śayyāṃ tamasātīre vīkṣya vṛkṣadalairvṛtām |
rāmaḥ saumitriṇā sārdhaṃ sabhāryaḥ saṃviveśa ha
सभार्यं सम्प्रसुप्तं तु श्रान्तं सम्प्रेक्ष्य लक्ष्मणः ।
कथयामास सूताय रामस्य विविधान् गुणान्
sabhāryaṃ samprasuptaṃ tu śrāntaṃ samprekṣya lakṣmaṇaḥ |
kathayāmāsa sūtāya rāmasya vividhān guṇān
जाग्रतोरेव तां रात्रिं सौमित्रेरुदितो रविः ।
सूतस्य तमसातीरे रामस्य ब्रुवतो गुणान्
jāgratoreva tāṃ rātriṃ saumitrerudito raviḥ |
sūtasya tamasātīre rāmasya bruvato guṇān
गोकुलाकुलतीरायास्तमसाया विदूरतः ।
अवसत् तत्र तां रात्रिं रामः प्रकृतिभिः सह
gokulākulatīrāyāstamasāyā vidūrataḥ |
avasat tatra tāṃ rātriṃ rāmaḥ prakṛtibhiḥ saha
उत्थाय च महातेजाः प्रकृतीस्ता निशाम्य च ।
अब्रवीद् भ्रातरं रामो लक्ष्मणं पुण्यलक्षणम्
utthāya ca mahātejāḥ prakṛtīstā niśāmya ca |
abravīd bhrātaraṃ rāmo lakṣmaṇaṃ puṇyalakṣaṇam
अस्मद्व्यपेक्षान् सौमित्रे निर्व्यपेक्षान् गृहेष्वपि ।
वृक्षमूलेषु संसक्तान् पश्य लक्ष्मण साम्प्रतम्
asmadvyapekṣān saumitre nirvyapekṣān gṛheṣvapi |
vṛkṣamūleṣu saṃsaktān paśya lakṣmaṇa sāmpratam
यथैते नियमं पौराः कुर्वन्त्यस्मन्निवर्तने ।
अपि प्राणान् न्यसिष्यन्ति न तु त्यक्ष्यन्ति निश्चयम्
yathaite niyamaṃ paurāḥ kurvantyasmannivartane |
api prāṇān nyasiṣyanti na tu tyakṣyanti niścayam
यावदेव तु संसुप्तास्तावदेव वयं लघु ।
रथमारुह्य गच्छामः पन्थानमकुतोभयम्
yāvadeva tu saṃsuptāstāvadeva vayaṃ laghu |
rathamāruhya gacchāmaḥ panthānamakutobhayam
अतो भूयोऽपि नेदानीमिक्ष्वाकुपुरवासिनः ।
स्वपेयुरनुरक्ता मा वृक्षमूलेषु संश्रिताः
ato bhūyo'pi nedānīmikṣvākupuravāsinaḥ |
svapeyuranuraktā mā vṛkṣamūleṣu saṃśritāḥ
पौरा ह्यात्मकृताद् दुःखाद् विप्रमोच्या नृपात्मजैः ।
न तु खल्वात्मना योज्या दुःखेन पुरवासिनः
paurā hyātmakṛtād duḥkhād vipramocyā nṛpātmajaiḥ |
na tu khalvātmanā yojyā duḥkhena puravāsinaḥ
अब्रवील्लक्ष्मणो रामं साक्षाद् धर्ममिव स्थितम् ।
रोचते मे तथा प्राज्ञ क्षिप्रमारुह्यतामिति
abravīllakṣmaṇo rāmaṃ sākṣād dharmamiva sthitam |
rocate me tathā prājña kṣipramāruhyatāmiti
अथ रामोऽब्रवीत् सूतं शीघ्रं संयुज्यतां रथः ।
गमिष्यामि ततोऽरण्यं गच्छ शीघ्रमितः प्रभो
atha rāmo'bravīt sūtaṃ śīghraṃ saṃyujyatāṃ rathaḥ |
gamiṣyāmi tato'raṇyaṃ gaccha śīghramitaḥ prabho
सूतस्ततः संत्वरितः स्यन्दनं तैर्हयोत्तमैः ।
योजयित्वा तु रामस्य प्राञ्जलिः प्रत्यवेदयत्
sūtastataḥ saṃtvaritaḥ syandanaṃ tairhayottamaiḥ |
yojayitvā tu rāmasya prāñjaliḥ pratyavedayat
अयं युक्तो महाबाहो रथस्ते रथिनां वर ।
त्वरयाऽऽरोह भद्रं ते ससीतः सहलक्ष्मणः
ayaṃ yukto mahābāho rathaste rathināṃ vara |
tvarayā''roha bhadraṃ te sasītaḥ sahalakṣmaṇaḥ
तं स्यन्दनमधिष्ठाय राघवः सपरिच्छदः ।
शीघ्रगामाकुलावर्तां तमसामतरन्नदीम्
taṃ syandanamadhiṣṭhāya rāghavaḥ saparicchadaḥ |
śīghragāmākulāvartāṃ tamasāmatarannadīm
स संतीर्य महाबाहुः श्रीमान् शिवमकण्टकम् ।
प्रापद्यत महामार्गमभयं भयदर्शिनाम्
sa saṃtīrya mahābāhuḥ śrīmān śivamakaṇṭakam |
prāpadyata mahāmārgamabhayaṃ bhayadarśinām
मोहनार्थं तु पौराणां सूतं रामोऽब्रवीद् वचः ।
उदङ्मुखः प्रयाहि त्वं रथमारुह्य सारथे
mohanārthaṃ tu paurāṇāṃ sūtaṃ rāmo'bravīd vacaḥ |
udaṅmukhaḥ prayāhi tvaṃ rathamāruhya sārathe
मुहूर्तं त्वरितं गत्वा निवर्तय रथं पुनः ।
यथा न विद्युः पौरा मां तथा कुरु समाहितः
muhūrtaṃ tvaritaṃ gatvā nivartaya rathaṃ punaḥ |
yathā na vidyuḥ paurā māṃ tathā kuru samāhitaḥ
रामस्य तु वचः श्रुत्वा तथा चक्रे च सारथिः ।
प्रत्यागम्य च रामस्य स्यन्दनं प्रत्यवेदयत्
rāmasya tu vacaḥ śrutvā tathā cakre ca sārathiḥ |
pratyāgamya ca rāmasya syandanaṃ pratyavedayat
तौ सम्प्रयुक्तं तु रथं समास्थितौ
तदा ससीतौ रघुवंशवर्धनौ ।
प्रचोदयामास ततस्तुरंगमान्
स सारथिर्येन पथा तपोवनम्
tau samprayuktaṃ tu rathaṃ samāsthitau
tadā sasītau raghuvaṃśavardhanau |
pracodayāmāsa tatasturaṃgamān
sa sārathiryena pathā tapovanam
ततः समास्थाय रथं महारथः
ससारथिर्दाशरथिर्वनं ययौ ।
उदङ्मुखं तं तु रथं चकार
प्रयाणमाङ्गल्यनिमित्तदर्शनात्
tataḥ samāsthāya rathaṃ mahārathaḥ
sasārathirdāśarathirvanaṃ yayau |
udaṅmukhaṃ taṃ tu rathaṃ cakāra
prayāṇamāṅgalyanimittadarśanāt
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)