भारद्वाजस्ततो द्रोणः सर्वशस्त्रभृतांवरः ।
राजानं चाह संप्रेक्ष्य दुर्योधनमरिंदमः
bhāradvājastato droṇaḥ sarvaśastrabhṛtāṃvaraḥ |
rājānaṃ cāha saṃprekṣya duryodhanamariṃdamaḥ
इति श्रीमन्महाभारते विराटपर्वणि गोग्रहणपर्वणि षट्चत्वारिंशोऽध्यायः ॥
18 verses · 46 of 78
Drona, foremost of weapon bearers, turns to Duryodhana. The thunder of the chariot, the conch and the trembling earth can belong to none but Savyasachin. He reads the omens: dull weapons, dim fires, a jackal crying through the ranks, weeping horses, blood-wet earth and crows on the banners. The soldiers' hair stands on end and they keep glancing southward. The rumble like a deep cloud, the neighing of the horses and the cry of the monkey on the banner all announce Dhananjaya. He advises sending the cattle ahead, dividing the army in three with the king guarded in front, and posting troops in every direction, for Arjuna cannot be conquered even by devas and asuras.
वैशंपायन उवाच
भारद्वाजस्ततो द्रोणः सर्वशस्त्रभृतांवरः ।
राजानं चाह संप्रेक्ष्य दुर्योधनमरिंदमः
bhāradvājastato droṇaḥ sarvaśastrabhṛtāṃvaraḥ |
rājānaṃ cāha saṃprekṣya duryodhanamariṃdamaḥ
यथा रथस्य निर्घोषो यथा शङ्ख उदीर्यते ।
कम्पते च यथा भूमिर्नैषोन्यः सव्यसाचिनः
yathā rathasya nirghoṣo yathā śaṅkha udīryate |
kampate ca yathā bhūmirnaiṣonyaḥ savyasācinaḥ
औत्पातिकमिदं राजन्निमित्तं भवतीह नः ।
न हि पश्यामि विजयं सैन्येऽस्माकं परन्तप
autpātikamidaṃ rājannimittaṃ bhavatīha naḥ |
na hi paśyāmi vijayaṃ sainye'smākaṃ parantapa
शस्त्राणि न प्रकाशन्ते न प्रहृष्यन्ति वाहनाः ।
अग्नयश्च न भासन्ते सुसमिद्धा न शोभनाः
śastrāṇi na prakāśante na prahṛṣyanti vāhanāḥ |
agnayaśca na bhāsante susamiddhā na śobhanāḥ
प्रत्यादित्यं च नः सर्वे मृगा घोरा नदन्ति च ।
शकुनाश्चापसव्याश्च वेदयन्ति महाभयम्
pratyādityaṃ ca naḥ sarve mṛgā ghorā nadanti ca |
śakunāścāpasavyāśca vedayanti mahābhayam
गोमायुरेष सैन्यानां रुदन्मध्येन धावति ।
चाषा नदन्ति चाकाशे वेदयन्तो महद्भयम्
gomāyureṣa sainyānāṃ rudanmadhyena dhāvati |
cāṣā nadanti cākāśe vedayanto mahadbhayam
भवतां चैव रोमाणि प्रहृष्टानीव लक्षये
bhavatāṃ caiva romāṇi prahṛṣṭānīva lakṣaye
अनुष्णाङ्गाश्च संस्विन्ना जृम्भन्ते चाप्यभीक्ष्णशः ।
विष्कम्भन्ति च मातङ्गा मुञ्चन्त्यश्रूणि वाजिनः ।
सदा मूत्रं पुरीषं च उत्सृजन्ति पुनः पुनः
anuṣṇāṅgāśca saṃsvinnā jṛmbhante cāpyabhīkṣṇaśaḥ |
viṣkambhanti ca mātaṅgā muñcantyaśrūṇi vājinaḥ |
sadā mūtraṃ purīṣaṃ ca utsṛjanti punaḥ punaḥ
लोहितार्द्रा च पृथिवी दिशः सर्वाः प्रधूमिताः ।
न च सूर्यः प्रतपति महद्वेदयते भयम्
lohitārdrā ca pṛthivī diśaḥ sarvāḥ pradhūmitāḥ |
na ca sūryaḥ pratapati mahadvedayate bhayam
हस्तिनश्चापि वित्रस्ता योधाश्चापि वितत्रसुः ।
पराभूता च वः सेना न कश्चिद्योद्भुमिच्छति
hastinaścāpi vitrastā yodhāścāpi vitatrasuḥ |
parābhūtā ca vaḥ senā na kaścidyodbhumicchati
विषण्णमुखभूयिष्ठाः सर्वे योधा विचेतसः ।
दिशं ते दक्षिणां सर्वे विप्रेक्षन्ते पुनः पुनः
viṣaṇṇamukhabhūyiṣṭhāḥ sarve yodhā vicetasaḥ |
diśaṃ te dakṣiṇāṃ sarve viprekṣante punaḥ punaḥ
मृगाश्च पक्षिणश्चैव सव्यमेव पतन्ति नः ।
वादित्रोद्धृष्टघोषाश्च न च गाढं स्वनन्ति च ।
ध्वजाग्रेषु निलीयन्ते वायसास्तन्न शोभनम्
mṛgāśca pakṣiṇaścaiva savyameva patanti naḥ |
vāditroddhṛṣṭaghoṣāśca na ca gāḍhaṃ svananti ca |
dhvajāgreṣu nilīyante vāyasāstanna śobhanam
यथा मेघस्य निनदो गम्भीरस्तूर्णमायतः ।
श्रूयते रथनिर्घोषो नायमन्यो धनञ्जयात्
yathā meghasya ninado gambhīrastūrṇamāyataḥ |
śrūyate rathanirghoṣo nāyamanyo dhanañjayāt
अश्वानां स्वनतां शब्दो वहतां पाकशासनिम् ।
वानरस्य रथे दिव्यो निस्वनः श्रूयते महान्
aśvānāṃ svanatāṃ śabdo vahatāṃ pākaśāsanim |
vānarasya rathe divyo nisvanaḥ śrūyate mahān
शङ्खशब्देन पार्थस्य कर्णौ मे बधिरीकृतौ ।
सर्वसैन्यं च वित्रस्तं नायमन्यो धनञ्जयात्
śaṅkhaśabdena pārthasya karṇau me badhirīkṛtau |
sarvasainyaṃ ca vitrastaṃ nāyamanyo dhanañjayāt
राजानमग्रतः कृत्वा दुर्योधनमरिन्दमम् ।
गाः प्रस्थाप्य च तिष्ठामो व्यूढानीकाः प्रहारिणः ।
प्रविभज्य त्रिधा सेनां समुच्छ्रित्य ध्वजानपि
rājānamagrataḥ kṛtvā duryodhanamarindamam |
gāḥ prasthāpya ca tiṣṭhāmo vyūḍhānīkāḥ prahāriṇaḥ |
pravibhajya tridhā senāṃ samucchritya dhvajānapi
शितैर्बाणैः प्रताप्येमां चमूमेष धनञ्जयः ।
मूर्ध्नि सर्वनरेन्द्राणां वामपादं करिष्यति
śitairbāṇaiḥ pratāpyemāṃ camūmeṣa dhanañjayaḥ |
mūrdhni sarvanarendrāṇāṃ vāmapādaṃ kariṣyati
न ह्येष शक्यो बीभत्सुर्जेतुं देवासुरैरपि ।
दिक्षु गुल्मा निवेश्यन्तां यत्ता योत्स्यामहेऽर्जुन
na hyeṣa śakyo bībhatsurjetuṃ devāsurairapi |
dikṣu gulmā niveśyantāṃ yattā yotsyāmahe'rjuna
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)