ततः कृष्णस्य तद्वाक्यं धर्मार्थसहितं हितम् ।
श्रुत्वा शान्तनवः कृष्णं प्रत्युवाच कृताञ्जलिः
tataḥ kṛṣṇasya tadvākyaṃ dharmārthasahitaṃ hitam |
śrutvā śāntanavaḥ kṛṣṇaṃ pratyuvāca kṛtāñjaliḥ
इति श्रीमन्महाभारते शान्तिपर्वणि राजधर्मपर्वणि एकपञ्चाशोऽध्यायः ॥
34 verses · 51 of 372
Bhishma, overjoyed, says it is not fit for him to speak in the presence of the lord of speech, from whom all that is done in the world has come. Besides, the arrows burn him like poison fire. His limbs sink, his mind is not clear, his voice falters. Krishna himself should teach Yudhishthira. Shri Krishna praises his humility and grants a boon: no faintness, fatigue, pain, hunger or thirst will touch him, all knowledge will shine in his mind, his mind will stay in sattva like the moon freed from clouds, and with divine sight he will see all beings like fish in clear water. Flowers fall from the sky, and at sunset all return to the city, promising to come again tomorrow.
वैशंपायन उवाच
ततः कृष्णस्य तद्वाक्यं धर्मार्थसहितं हितम् ।
श्रुत्वा शान्तनवः कृष्णं प्रत्युवाच कृताञ्जलिः
tataḥ kṛṣṇasya tadvākyaṃ dharmārthasahitaṃ hitam |
śrutvā śāntanavaḥ kṛṣṇaṃ pratyuvāca kṛtāñjaliḥ
लोकनाथ महाबाहो शिव नारायणाच्युत ।
तव वाक्यमुपश्रुत्य हर्षेणास्मि परिप्लुतः
lokanātha mahābāho śiva nārāyaṇācyuta |
tava vākyamupaśrutya harṣeṇāsmi pariplutaḥ
किंचाहमभिधास्यामि वाक्पते तव सन्निधौ ।
यदा वाचोगतं सर्वं तव वाचि समाहितम्
kiṃcāhamabhidhāsyāmi vākpate tava sannidhau |
yadā vācogataṃ sarvaṃ tava vāci samāhitam
यच्च किंचित्कृतं लोके कर्तव्यं क्रियते च यत् ।
त्वत्तस्तन्निः सृतं देव लोके बुद्धिमतो हिते
yacca kiṃcitkṛtaṃ loke kartavyaṃ kriyate ca yat |
tvattastanniḥ sṛtaṃ deva loke buddhimato hite
कथयेद्देवलोकं यो देवराजसमीपतः ।
धर्मकामार्थमोक्षाणां सोऽर्थं ब्रूयात्तवाग्रतः
kathayeddevalokaṃ yo devarājasamīpataḥ |
dharmakāmārthamokṣāṇāṃ so'rthaṃ brūyāttavāgrataḥ
शराभितापाद्व्यथितं मनो मे मधुसूदन ।
गात्राणि चावसीदन्ति न च बुद्धिः प्रसीदति
śarābhitāpādvyathitaṃ mano me madhusūdana |
gātrāṇi cāvasīdanti na ca buddhiḥ prasīdati
न च मे प्रतिभा काचिदस्ति किंचित्प्रभाषितुम् ।
पीड्यमानस्य गोविन्द विपानलसमैः शरैः
na ca me pratibhā kācidasti kiṃcitprabhāṣitum |
pīḍyamānasya govinda vipānalasamaiḥ śaraiḥ
बलं मे प्रजहातीव प्राणाः सत्वरयन्ति च ।
मर्माणि परितप्यन्ति भ्रान्तचित्तस्तथा ह्यहम्
balaṃ me prajahātīva prāṇāḥ satvarayanti ca |
marmāṇi paritapyanti bhrāntacittastathā hyaham
दौर्बल्यात्सज्जते वाङ्भे स कथं वक्तुमुत्सहे ।
साधु मे त्वं प्रसीदस्व दाशार्हकुलवर्धन
daurbalyātsajjate vāṅbhe sa kathaṃ vaktumutsahe |
sādhu me tvaṃ prasīdasva dāśārhakulavardhana
तत्क्षमस्व महाबाहो न ब्रूयां किंचिदच्युत ॥
त्वत्सन्निधौ च सीदेद्धि वाचस्पतिरपि ब्रुवन्
tatkṣamasva mahābāho na brūyāṃ kiṃcidacyuta ||
tvatsannidhau ca sīdeddhi vācaspatirapi bruvan
न दिशः संप्रजानामि नाकाशं न च मेदिनीम् ।
केवलं तव वीर्येण तिष्ठामि मधुसूदन
na diśaḥ saṃprajānāmi nākāśaṃ na ca medinīm |
kevalaṃ tava vīryeṇa tiṣṭhāmi madhusūdana
स्वयमेव भवांस्तस्माद्धर्मराजस्य यद्धितम् ।
तद्ब्रवीत्वाशु सर्वेषामागमानां त्वमागमः
svayameva bhavāṃstasmāddharmarājasya yaddhitam |
tadbravītvāśu sarveṣāmāgamānāṃ tvamāgamaḥ
कथं त्वयि स्थिते कृष्णे शाश्वते लोककर्तरि ।
प्रब्रूयान्मद्विधः कश्चिद्गुरौ शिष्य इव स्थिते
kathaṃ tvayi sthite kṛṣṇe śāśvate lokakartari |
prabrūyānmadvidhaḥ kaścidgurau śiṣya iva sthite
वासुदेव उवाच
उपपन्नमिदं वाक्यं कौरवाणां धुरन्धरे ।
महावीर्ये महासत्वे स्थिरे सर्वार्थदर्शिनि
upapannamidaṃ vākyaṃ kauravāṇāṃ dhurandhare |
mahāvīrye mahāsatve sthire sarvārthadarśini
यच्च मामात्थ गाङ्गेय बाणघातरुजं प्रति ।
गृहाणात्र वरं भीष्म मत्प्रसादकृतं प्रभो
yacca māmāttha gāṅgeya bāṇaghātarujaṃ prati |
gṛhāṇātra varaṃ bhīṣma matprasādakṛtaṃ prabho
न ते ग्लानिर्न ते मूर्च्छा न तापो न च ते रुजा ।
प्रभविष्यन्ति गाङ्गेय क्षुत्पिपासे न चाप्युत
na te glānirna te mūrcchā na tāpo na ca te rujā |
prabhaviṣyanti gāṅgeya kṣutpipāse na cāpyuta
ज्ञानानि च समग्राणि प्रतिभास्यन्ति तेऽनघ ।
न च ते क्वचिदासत्तिर्बुद्धेः प्रादुर्भविष्यति
jñānāni ca samagrāṇi pratibhāsyanti te'nagha |
na ca te kvacidāsattirbuddheḥ prādurbhaviṣyati
सत्वस्थं च मनो नित्यं तव भीष्म भविष्यति ।
रजस्तमोभ्यां निर्मुक्तं घनैर्मुक्त इवोडुराट्
satvasthaṃ ca mano nityaṃ tava bhīṣma bhaviṣyati |
rajastamobhyāṃ nirmuktaṃ ghanairmukta ivoḍurāṭ
यद्यच्च धर्मसंयुक्तमर्थयुक्तमथापि च ।
चिन्तयिष्यसि तत्राग्र्या बुद्धिस्तव भविष्यति
yadyacca dharmasaṃyuktamarthayuktamathāpi ca |
cintayiṣyasi tatrāgryā buddhistava bhaviṣyati
इमं च राजशार्दूल भूतग्रामं चतुर्विधम् ।
चक्षुर्दिव्यं समाश्रित्य द्रक्ष्यस्यमितविक्रम
imaṃ ca rājaśārdūla bhūtagrāmaṃ caturvidham |
cakṣurdivyaṃ samāśritya drakṣyasyamitavikrama
चतुर्विधं प्रजाजालं संयुक्तो ज्ञानचक्षुषा ।
भीष्म द्रक्ष्यसि तत्त्वेन जले मीन इवामले
caturvidhaṃ prajājālaṃ saṃyukto jñānacakṣuṣā |
bhīṣma drakṣyasi tattvena jale mīna ivāmale
वैशंपायन उवाच
ततस्ते व्याससहिताः सर्व एव महर्षयः ।
ऋग्यजुःसामसहितैर्वचोभिः कृष्णमार्चयन्
tataste vyāsasahitāḥ sarva eva maharṣayaḥ |
ṛgyajuḥsāmasahitairvacobhiḥ kṛṣṇamārcayan
ततः सर्वार्तवं दिव्यं पुष्पवर्षं न भस्तलात् ।
पपात यत्र वार्ष्णेयः सगाङ्गेयः सपाण्डवः
tataḥ sarvārtavaṃ divyaṃ puṣpavarṣaṃ na bhastalāt |
papāta yatra vārṣṇeyaḥ sagāṅgeyaḥ sapāṇḍavaḥ
वादित्राणि च सर्वाणि जगुश्चाप्सरसां गणाः ।
न चाहितमनिष्टं च किंचित्तत्र व्यदृश्यत
vāditrāṇi ca sarvāṇi jaguścāpsarasāṃ gaṇāḥ |
na cāhitamaniṣṭaṃ ca kiṃcittatra vyadṛśyata
ववौ शिवः सुखो वायुः सर्वगन्धवहः शुचिः ।
शान्तायां दिशिशन्ताश्च प्रावदन्मृगपक्षिणः
vavau śivaḥ sukho vāyuḥ sarvagandhavahaḥ śuciḥ |
śāntāyāṃ diśiśantāśca prāvadanmṛgapakṣiṇaḥ
ततो मुहूर्ताद्भगवान्सहस्रांशुर्दिवाकरः ।
दहन्वनमिवैकान्ते प्रतीच्यां प्रत्यदृश्यत
tato muhūrtādbhagavānsahasrāṃśurdivākaraḥ |
dahanvanamivaikānte pratīcyāṃ pratyadṛśyata
ततो महर्षयः सर्वे समुत्थाय जनार्दनम् ।
भीष्ममामन्त्रयांचक्रू राजानं च युधिष्ठिरम्
tato maharṣayaḥ sarve samutthāya janārdanam |
bhīṣmamāmantrayāṃcakrū rājānaṃ ca yudhiṣṭhiram
ततः प्रणाममकरोत्केशवः सहपाण्डवः ।
सात्यकिः स़ञ्जयश्चैव स च शारद्वतः कृपः
tataḥ praṇāmamakarotkeśavaḥ sahapāṇḍavaḥ |
sātyakiḥ sa़ñjayaścaiva sa ca śāradvataḥ kṛpaḥ
ततस्ते धर्मनिरताः सम्यक् तैरभिपूजिताः ।
श्वः समेष्याम इत्युक्त्वा यथेष्टं त्वरिता ययुः
tataste dharmaniratāḥ samyak tairabhipūjitāḥ |
śvaḥ sameṣyāma ityuktvā yatheṣṭaṃ tvaritā yayuḥ
तथैवामन्त्र्य गाङ्गेयं केशवः पाण्डवास्तथा ।
प्रदक्षिणमुपावृत्य रथानारुरुहुः शुभान्
tathaivāmantrya gāṅgeyaṃ keśavaḥ pāṇḍavāstathā |
pradakṣiṇamupāvṛtya rathānāruruhuḥ śubhān
ततो रथैः काञ्चनचित्रकूबरै
र्महीधराभैः समदैश्च दन्तिभिः ।
हयैः सुपर्णैरिव चाशुगामिभिः
पदातिभिश्चात्तशरासनादिभिः
tato rathaiḥ kāñcanacitrakūbarai
rmahīdharābhaiḥ samadaiśca dantibhiḥ |
hayaiḥ suparṇairiva cāśugāmibhiḥ
padātibhiścāttaśarāsanādibhiḥ
ययौ रथानां पुरतो हि सा चमू
स्तथैव पश्चादतिमात्रसारिणी ।
पुरश्च पश्चाच्च यथा महानदी
तमृक्षवन्तं गिरिमेत्य नर्मदा
yayau rathānāṃ purato hi sā camū
stathaiva paścādatimātrasāriṇī |
puraśca paścācca yathā mahānadī
tamṛkṣavantaṃ girimetya narmadā
ततः पुरस्ताद्भगवान्निशाकरः ।
समुत्थितस्तामभिहर्षयंश्चमूम् ।
दिवाकरापीतरसा महौषधीः
पुनः स्वकेनैव गुणेन योजयन्
tataḥ purastādbhagavānniśākaraḥ |
samutthitastāmabhiharṣayaṃścamūm |
divākarāpītarasā mahauṣadhīḥ
punaḥ svakenaiva guṇena yojayan
ततः पुरं सुरपुरसंमितद्युति
प्रविश्य ते यदुवृषपाण्डवास्तदा ।
यथोचितान्भवनवरान्समाविशन्
श्रमान्विता मृगपतयो गुहा इव
tataḥ puraṃ surapurasaṃmitadyuti
praviśya te yaduvṛṣapāṇḍavāstadā |
yathocitānbhavanavarānsamāviśan
śramānvitā mṛgapatayo guhā iva
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)