यदिदं वेदवचनं कुरु कर्म त्यजेति च ।
कां दिशं विद्यया यान्ति कां च गच्छन्ति कर्मणा
yadidaṃ vedavacanaṃ kuru karma tyajeti ca |
kāṃ diśaṃ vidyayā yānti kāṃ ca gacchanti karmaṇā
इति श्रीमन्महाभारते शान्तिपर्वणि मोक्षधर्मपर्वणि सप्तचत्वारिंशदधिकद्विशततमोऽध्यायः ॥
21 verses · 247 of 372
Shuka asks: the Veda says both 'do works' and 'give works up'; where do men go by knowledge, and where by action? Vyasa answers that the Vedas rest on two paths, pravritti, outgoing action, and nivritti, withdrawal. A being is bound by action and freed by knowledge, so ascetics who see the far shore do not perform works. By action one is born again in a body of sixteen parts; by knowledge one becomes the eternal. Those of small understanding praise works, like a man drinking from a well beside a river. Knowledge leads where there is no birth, death or ageing, to Brahman, unmanifest and still. Vyasa likens the field-knower to a drop of water on a lotus leaf.
शुक उवाच
यदिदं वेदवचनं कुरु कर्म त्यजेति च ।
कां दिशं विद्यया यान्ति कां च गच्छन्ति कर्मणा
yadidaṃ vedavacanaṃ kuru karma tyajeti ca |
kāṃ diśaṃ vidyayā yānti kāṃ ca gacchanti karmaṇā
एतद्वै श्रोतुमिच्छामि तद्भवान्प्रब्रवीतु मे ।
एतच्चान्योन्यवैरूप्ये वर्तेते प्रतिकूलतः
etadvai śrotumicchāmi tadbhavānprabravītu me |
etaccānyonyavairūpye vartete pratikūlataḥ
भीष्म उवाच
इत्युक्तः प्रत्युवाचेदं पराशरसुतः सुतम् ।
कर्मविद्यामयावेतौ व्याख्यास्यामि क्षराक्षरौ
ityuktaḥ pratyuvācedaṃ parāśarasutaḥ sutam |
karmavidyāmayāvetau vyākhyāsyāmi kṣarākṣarau
यां दिशं विद्यया यान्ति यां च गच्छन्ति कर्मणा ।
शृणुष्वैकमना वत्स गह्वरं ह्येतदन्तरम्
yāṃ diśaṃ vidyayā yānti yāṃ ca gacchanti karmaṇā |
śṛṇuṣvaikamanā vatsa gahvaraṃ hyetadantaram
अस्ति धर्म इति ह्युक्त्वा नास्तीत्यत्रैव यो वदेत् ।
तस्य पक्षस्य सदृशमिदं मम भवेदथ
asti dharma iti hyuktvā nāstītyatraiva yo vadet |
tasya pakṣasya sadṛśamidaṃ mama bhavedatha
द्वाविमावथ पन्थानौ यत्र वेदाः प्रतिष्ठिताः ।
प्रवृत्तिलक्षणो धर्मो निवृत्तौ च व्यवस्थितः
dvāvimāvatha panthānau yatra vedāḥ pratiṣṭhitāḥ |
pravṛttilakṣaṇo dharmo nivṛttau ca vyavasthitaḥ
कर्मणा बध्यते जन्तुर्विद्यया तु प्रमुच्यते ।
तस्मात्कर्म न कुर्वन्ति यतयः पारदर्शिनः
karmaṇā badhyate janturvidyayā tu pramucyate |
tasmātkarma na kurvanti yatayaḥ pāradarśinaḥ
कर्मणा जायते प्रेत्य मूर्तिमान्षोडशात्मकः ।
विद्यया जायते नित्यमव्ययो ह्यक्षरात्मकः
karmaṇā jāyate pretya mūrtimānṣoḍaśātmakaḥ |
vidyayā jāyate nityamavyayo hyakṣarātmakaḥ
कर्म त्वेके प्रशंसन्ति स्वल्पबुद्धितया नराः ।
तेन ते देहजालानि रमयन्त उपासते
karma tveke praśaṃsanti svalpabuddhitayā narāḥ |
tena te dehajālāni ramayanta upāsate
ये स्म बुद्धिं परां प्राप्ता धमैर्नपुण्यदर्शिनः ।
न ते कर्म प्रशंसन्ति कूपं नद्यां पिबन्निव
ye sma buddhiṃ parāṃ prāptā dhamairnapuṇyadarśinaḥ |
na te karma praśaṃsanti kūpaṃ nadyāṃ pibanniva
कर्मणः फलमाप्नोति सुखदुःखे भवाभवौ ।
विद्यया तदवाप्नोति यत्र गत्वा न शोचति
karmaṇaḥ phalamāpnoti sukhaduḥkhe bhavābhavau |
vidyayā tadavāpnoti yatra gatvā na śocati
यत्र गत्वा न म्रियते यत्र गत्वा न जायते ।
न जीर्यते यत्र गत्वा यत्र गत्वा न वर्धते
yatra gatvā na mriyate yatra gatvā na jāyate |
na jīryate yatra gatvā yatra gatvā na vardhate
यत्र तद्ब्रह्म परममव्यक्तमचलं ध्रवम् ।
अव्याहतमनायासममृतं चावियोगि च
yatra tadbrahma paramamavyaktamacalaṃ dhravam |
avyāhatamanāyāsamamṛtaṃ cāviyogi ca
द्वन्द्वैर्न यत्र बाध्यन्ते मानसेन च कर्मणा ।
समाः सर्वत्र मैत्राश्च सर्वभूतहिते रताः
dvandvairna yatra bādhyante mānasena ca karmaṇā |
samāḥ sarvatra maitrāśca sarvabhūtahite ratāḥ
विद्यामयोऽन्यः पुरुषस्तात कर्ममयोऽपरः ।
विद्धि चन्द्रमसं दर्शे सूक्ष्मया कलया स्थितम् ।
विद्यामयं तं पुरुषं नित्यं ज्ञानगुणात्मकम्
vidyāmayo'nyaḥ puruṣastāta karmamayo'paraḥ |
viddhi candramasaṃ darśe sūkṣmayā kalayā sthitam |
vidyāmayaṃ taṃ puruṣaṃ nityaṃ jñānaguṇātmakam
तदेतदृषिणा प्रोक्तं विस्तरेणानुमीयते ।
नवं तु शशिनं दृष्ट्वा वक्रतन्तुमिवाम्बरे
tadetadṛṣiṇā proktaṃ vistareṇānumīyate |
navaṃ tu śaśinaṃ dṛṣṭvā vakratantumivāmbare
एकादशविकारात्मा कलासंभारसंभृतः ।
मृर्तिमानिति तं विद्धि तात कर्म गुणात्मकम्
ekādaśavikārātmā kalāsaṃbhārasaṃbhṛtaḥ |
mṛrtimāniti taṃ viddhi tāta karma guṇātmakam
तस्मिन्यः संस्थितो ह्यग्निर्नित्यंस्थाल्यामिवाहितः ।
आत्मानं तं विजानीहि नित्यं त्यागजितात्मकं
tasminyaḥ saṃsthito hyagnirnityaṃsthālyāmivāhitaḥ |
ātmānaṃ taṃ vijānīhi nityaṃ tyāgajitātmakaṃ
देवो यः संश्रितस्तस्मिन्नब्विन्दुरिव पुष्करे ।
क्षेत्रज्ञं तं विजानीयान्नित्यं योगजितात्मकम्
devo yaḥ saṃśritastasminnabvinduriva puṣkare |
kṣetrajñaṃ taṃ vijānīyānnityaṃ yogajitātmakam
तमोरजश्च सत्त्वं च विद्धि जीवगुणात्मकम् ।
जीवमात्मगुणं विद्यादात्मानं प-----नः
tamorajaśca sattvaṃ ca viddhi jīvaguṇātmakam |
jīvamātmaguṇaṃ vidyādātmānaṃ pa-----naḥ
अचेतनं जीवगुणं वदन्ति
स चेष्टते चेष्टयते च सर्वम्
ततः परं क्षेत्रविदो वदन्ति
प्राकल्पयद्यो भुवनानि सप्त
acetanaṃ jīvaguṇaṃ vadanti
sa ceṣṭate ceṣṭayate ca sarvam
tataḥ paraṃ kṣetravido vadanti
prākalpayadyo bhuvanāni sapta
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)