What happens in this chapter The wheel of prakriti and the knower The guru continues. All four kinds of beings come from the unmanifest and return to it, as a great tree lies hidden in a tiny ashvattha seed. Buddhi follows the Self and mind follows buddhi, as iron runs to a lodestone. The world is a wheel whose hub is the unmanifest, turned by the kshetrajna and oiled by attachment; in it beings are pressed like sesame in a mill by pleasures born of ignorance. The gunas cling to the knower as dust to the wind, yet never touch him. Knowing the difference between sattva and the kshetrajna, the practised seeker does not return to prakriti; as seeds burnt in fire do not sprout, afflictions burnt by knowledge bring no rebirth.
गुरुरुवाच
213.1 चतुर्विधानि भूतानि स्थावराणि चराणि च । अव्यक्तप्रभवान्याहुरव्यक्तनिधनानि च । अव्यक्तलक्षणं विद्यादव्यक्तात्मात्मकं मनः
caturvidhāni bhūtāni sthāvarāṇi carāṇi ca | avyaktaprabhavānyāhuravyaktanidhanāni ca | avyaktalakṣaṇaṃ vidyādavyaktātmātmakaṃ manaḥ
213.2 यथाऽश्वत्थकणीकायामन्तर्भूतो महाद्रुमः । निष्पन्नो दृश्यते व्यक्तमव्यक्तात्संभवस्तथा
yathā'śvatthakaṇīkāyāmantarbhūto mahādrumaḥ | niṣpanno dṛśyate vyaktamavyaktātsaṃbhavastathā
213.3 आत्मानमनुसंयाति बुद्धिरव्यक्तजा तथा । तामन्वेति मनो यद्वल्लोहवर्मणि सन्निधौ
ātmānamanusaṃyāti buddhiravyaktajā tathā | tāmanveti mano yadvallohavarmaṇi sannidhau
213.4 अभिद्रवत्ययस्कान्तमयोनिश्चेतनं यथा । स्वभावहेतुजा भावा यद्वदन्यदपीदृशम्
abhidravatyayaskāntamayoniścetanaṃ yathā | svabhāvahetujā bhāvā yadvadanyadapīdṛśam
213.5 तद्वदव्यक्तजा भावाः कर्तुः कारणलक्षणाः । अचेतनाश्चेतयितुः कारणादभिसंगताः
tadvadavyaktajā bhāvāḥ kartuḥ kāraṇalakṣaṇāḥ | acetanāścetayituḥ kāraṇādabhisaṃgatāḥ
213.6 न भूर्न खं द्यौर्भूतानि नर्षयो न सुरासुराः । नान्यदासीदृते जीवमासेदुर्न तु संहतिम्
na bhūrna khaṃ dyaurbhūtāni narṣayo na surāsurāḥ | nānyadāsīdṛte jīvamāsedurna tu saṃhatim
213.7 सर्वं नित्यं सर्वगतं मनोहेतुत्वलक्षणम् । अज्ञानकर्म निर्दिष्टमेतत्कारणलक्षणम्
sarvaṃ nityaṃ sarvagataṃ manohetutvalakṣaṇam | ajñānakarma nirdiṣṭametatkāraṇalakṣaṇam
213.8 तत्कारणेन संयुक्तं कार्यसंग्रहकारकम् । येनैतद्वर्तते चक्रमनादिनिधनं महत्
tatkāraṇena saṃyuktaṃ kāryasaṃgrahakārakam | yenaitadvartate cakramanādinidhanaṃ mahat
213.9 येन स्वभावसद्भावं हेतुभूता सकारणा । एवं प्राकृतविस्तारो ह्याश्रित्य पुरुषं परम्
yena svabhāvasadbhāvaṃ hetubhūtā sakāraṇā | evaṃ prākṛtavistāro hyāśritya puruṣaṃ param
213.10 अव्यक्तनाभं व्यक्तारं विकारपरिमण्डलम् । क्षेत्रज्ञाधिष्ठितं चक्रं स्निग्धाक्षं वर्तते ध्रुवम्
avyaktanābhaṃ vyaktāraṃ vikāraparimaṇḍalam | kṣetrajñādhiṣṭhitaṃ cakraṃ snigdhākṣaṃ vartate dhruvam
213.11 स्निग्धत्वात्तिलवत्सर्वं चक्रेऽस्मिन्पीड्यते जगत् । तिलपीडैरिवाक्रम्य भोगैरज्ञानसंभवैः
snigdhatvāttilavatsarvaṃ cakre'sminpīḍyate jagat | tilapīḍairivākramya bhogairajñānasaṃbhavaiḥ
213.12 प्राणेनायं हि शान्ते तु विरोधात्प्रतिपालनम् । देहस्येषून्य आस्ते यः शुद्धोऽचिन्त्यः सनातनः
prāṇenāyaṃ hi śānte tu virodhātpratipālanam | dehasyeṣūnya āste yaḥ śuddho'cintyaḥ sanātanaḥ
213.13 भ्रामयन्नेषतो याति कालचक्रसमन्वितः । भूतानि मोहयन्नित्यं चक्रस्य च रयं गतः
bhrāmayanneṣato yāti kālacakrasamanvitaḥ | bhūtāni mohayannityaṃ cakrasya ca rayaṃ gataḥ
213.14 स्नेहद्रव्यसमायोगे क्षेत्रपाचं न वस्तुषु । तिलवत्पीडिते चक्रे ह्याधियन्त्रनिपीडिते । बहिश्चाधिष्ठिते यद्वज्ज्ञानिनां कर्मसंभवम्
snehadravyasamāyoge kṣetrapācaṃ na vastuṣu | tilavatpīḍite cakre hyādhiyantranipīḍite | bahiścādhiṣṭhite yadvajjñānināṃ karmasaṃbhavam
213.15 कर्म तत्कुरुते तर्षादहंकारपरिग्रहम् । कार्यकारणसंयोगे स हेतुरुपपादितः
karma tatkurute tarṣādahaṃkāraparigraham | kāryakāraṇasaṃyoge sa heturupapāditaḥ
213.16 यथाऽऽकर्ण्य च तच्छिष्यस्तत्वज्ञानमनुत्तमम् । नात्येति कारणं कार्यं न कार्यं कारणं तथा । कार्याण्यमूनि करणे कालो भवति हेतुमान्
yathā''karṇya ca tacchiṣyastatvajñānamanuttamam | nātyeti kāraṇaṃ kāryaṃ na kāryaṃ kāraṇaṃ tathā | kāryāṇyamūni karaṇe kālo bhavati hetumān
213.17 हेतुयुक्ताः प्रकृतयो विकाराश्च परस्परम् । अन्योन्यमभिवर्तन्ते पुरुषाधिष्ठिताः सदा
hetuyuktāḥ prakṛtayo vikārāśca parasparam | anyonyamabhivartante puruṣādhiṣṭhitāḥ sadā
213.18 सत्वरजस्तामसैर्भावैश्च्युतो हेतुबलान्वितः । क्षेत्रज्ञमेवानयाति पांसुर्वातेरितो यथा
satvarajastāmasairbhāvaiścyuto hetubalānvitaḥ | kṣetrajñamevānayāti pāṃsurvāterito yathā
213.19 न च तैः स्पृश्यते भावैर्न ते तेन महात्मना । सरजस्कोऽरजस्कश्च स वै वायुर्भवेद्यथा
na ca taiḥ spṛśyate bhāvairna te tena mahātmanā | sarajasko'rajaskaśca sa vai vāyurbhavedyathā
213.20 तथैतदन्तरं विद्यात्सत्वक्षेत्रज्ञयोर्बुधः । अभ्यासात्स तथा युक्तो न गच्छेत्प्रकृतिं पुनः
tathaitadantaraṃ vidyātsatvakṣetrajñayorbudhaḥ | abhyāsātsa tathā yukto na gacchetprakṛtiṃ punaḥ
213.21 संदेहमेतमुत्पन्नमच्छिनद्भगवानृषिः । तथा वार्तां समीक्षेत कृतलक्षणसंविदम्
saṃdehametamutpannamacchinadbhagavānṛṣiḥ | tathā vārtāṃ samīkṣeta kṛtalakṣaṇasaṃvidam
213.22 बीजान्यग्न्युपदग्धानि नरो हन्ति यथा पुनः । ज्ञानदग्धैस्तथा क्लेशैर्नात्मा संपद्यते पुनः
bījānyagnyupadagdhāni naro hanti yathā punaḥ | jñānadagdhaistathā kleśairnātmā saṃpadyate punaḥ
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)
← Shanti Parva · Chapter 212 The Varshneya Adhyatma: guru answers the disciple Shanti Parva · Chapter 214 → Guru on the gunas and rooting out faults