यदिन्द्रियैस्तूपगतैः पुरस्ता
त्प्राप्तान्गुणान्संस्मरते चिराय ।
तेष्विन्द्रियेषूपहतेषु पश्चा
त्स बुद्धिरूपः परमः स्वभावः
yadindriyaistūpagataiḥ purastā
tprāptānguṇānsaṃsmarate cirāya |
teṣvindriyeṣūpahateṣu paścā
tsa buddhirūpaḥ paramaḥ svabhāvaḥ
इति श्रीमन्महाभारते शान्तिपर्वणि मोक्षधर्मपर्वणि एकाधिकद्विशततमोऽध्यायः ॥
23 verses · 201 of 372
Manu goes on. Even after the senses fail, something remembers what they once brought: that is the supreme nature, the one embodied Self, which takes in sense objects one after another. The senses do not see themselves; the all-knowing kshetrajna sees them all. The far side of Himavat and the back of the moon are unseen by men, yet they exist; so does the subtle Self in beings. The wise reach the knowable through knowledge, as elephants are caught with elephants. On the new-moon night the moon is not seen, yet it is not destroyed; it shines again on reaching its next phase. So the embodied one, freed of one body, is not perceived, and shines again in another, joined to the fruits of its karma.
मनुरुवाच
यदिन्द्रियैस्तूपगतैः पुरस्ता
त्प्राप्तान्गुणान्संस्मरते चिराय ।
तेष्विन्द्रियेषूपहतेषु पश्चा
त्स बुद्धिरूपः परमः स्वभावः
yadindriyaistūpagataiḥ purastā
tprāptānguṇānsaṃsmarate cirāya |
teṣvindriyeṣūpahateṣu paścā
tsa buddhirūpaḥ paramaḥ svabhāvaḥ
य इन्द्रियार्थान्युगपत्समन्ता
न्नावेक्षते कृत्स्नशस्तुल्यकालम् ।
यथाक्रमं संचरते स विद्वां
स्तस्मात्स एकः परमः शरीरी
ya indriyārthānyugapatsamantā
nnāvekṣate kṛtsnaśastulyakālam |
yathākramaṃ saṃcarate sa vidvāṃ
stasmātsa ekaḥ paramaḥ śarīrī
हुताशनं वायुरिवेन्धनस्थम्
hutāśanaṃ vāyurivendhanastham
न चक्षुषा पश्यति रूपमात्मनो
न पश्यति स्पर्शनमिन्द्रियेन्द्रियम् ।
न श्रोत्रलिङ्गं श्रवणेन दर्शनं
तथा कृतं पश्यति तद्विनश्यति
na cakṣuṣā paśyati rūpamātmano
na paśyati sparśanamindriyendriyam |
na śrotraliṅgaṃ śravaṇena darśanaṃ
tathā kṛtaṃ paśyati tadvinaśyati
श्रोत्रादीनि न पश्यन्ति स्वंस्वमात्मानमात्मना ।
सर्वज्ञः सर्वदर्शी च क्षेत्रज्ञस्तानि पश्यति
śrotrādīni na paśyanti svaṃsvamātmānamātmanā |
sarvajñaḥ sarvadarśī ca kṣetrajñastāni paśyati
यथा हिमवतः पार्श्वे पृष्ठं चन्द्रमसो यथा ।
न दृष्टपूर्वं मनुजैर्न च तन्नास्ति तावता
yathā himavataḥ pārśve pṛṣṭhaṃ candramaso yathā |
na dṛṣṭapūrvaṃ manujairna ca tannāsti tāvatā
तद्वद्भूतेषु भूतात्मा सूक्ष्मो ज्ञानात्मवानसौ ।
अदृष्टपूर्वश्चक्षुर्म्यां न चासौ नास्ति तावता
tadvadbhūteṣu bhūtātmā sūkṣmo jñānātmavānasau |
adṛṣṭapūrvaścakṣurmyāṃ na cāsau nāsti tāvatā
पश्यन्नपि यथा लक्ष्म जनः सोमेन विन्दति ।
एवमस्ति न चोत्पन्नं न च तन्न परायणम्
paśyannapi yathā lakṣma janaḥ somena vindati |
evamasti na cotpannaṃ na ca tanna parāyaṇam
रूपवन्तमरूपत्वादुदयास्तमने बुधाः ।
धिया समनुपश्यन्ति तद्गताः सवितुर्गतिम्
rūpavantamarūpatvādudayāstamane budhāḥ |
dhiyā samanupaśyanti tadgatāḥ saviturgatim
तथा बुद्धिप्रदीपेन दूरस्थं सुविपश्चितः ।
प्रत्यासन्नं निषीदन्ति ज्ञेयं ज्ञानाभिसंहितम्
tathā buddhipradīpena dūrasthaṃ suvipaścitaḥ |
pratyāsannaṃ niṣīdanti jñeyaṃ jñānābhisaṃhitam
न हि स्वल्वनुपायेन कश्चिदर्थोऽभिसिद्ध्यति ।
सूत्रजालैर्यथा मत्स्यान्बध्नन्ति जलजीविनः
na hi svalvanupāyena kaścidartho'bhisiddhyati |
sūtrajālairyathā matsyānbadhnanti jalajīvinaḥ
मृगैर्मृगाणां ग्रहणं पक्षिणां पक्षिभिर्यथा ।
गजानां च गजैरेव ज्ञेयं ज्ञानेन गृह्यते
mṛgairmṛgāṇāṃ grahaṇaṃ pakṣiṇāṃ pakṣibhiryathā |
gajānāṃ ca gajaireva jñeyaṃ jñānena gṛhyate
अहिरेव ह्यहेः पादान्पश्यतीति निदर्शनम् ।
तद्वन्मूर्तिषु मूर्तिस्थं ज्ञेयं ज्ञानेन पश्यति
ahireva hyaheḥ pādānpaśyatīti nidarśanam |
tadvanmūrtiṣu mūrtisthaṃ jñeyaṃ jñānena paśyati
नोत्सहन्ते यथा वेत्तुमिन्द्रियैरिन्द्रियाण्यपि ।
तथैवेह परा बुद्धिः परं बुद्ध्या न पश्यति
notsahante yathā vettumindriyairindriyāṇyapi |
tathaiveha parā buddhiḥ paraṃ buddhyā na paśyati
यथा चन्द्रो ह्यमावास्यामलिङ्गत्वान्न दृश्यते ।
न च नाशोऽस्य भवति तथा विद्धि शरीरिणम्
yathā candro hyamāvāsyāmaliṅgatvānna dṛśyate |
na ca nāśo'sya bhavati tathā viddhi śarīriṇam
क्षीणकोशो ह्यमावास्यां चन्द्रमा न प्रकाशते ।
तद्वन्मूर्तिविमुक्तोऽसौ शरीरी नोपलभ्यते
kṣīṇakośo hyamāvāsyāṃ candramā na prakāśate |
tadvanmūrtivimukto'sau śarīrī nopalabhyate
यथा कोशान्तरं प्राप्य चन्द्रमा भ्राजते पुनः ।
तद्वल्लिङ्गान्तरं प्राप्य शरीरी भ्राजते पुनः
yathā kośāntaraṃ prāpya candramā bhrājate punaḥ |
tadvalliṅgāntaraṃ prāpya śarīrī bhrājate punaḥ
जन्म बुद्धिः क्षयश्चास्य प्रत्यक्षेणोपलभ्यते ।
सा तु चन्द्रमसो व्यक्तिर्न तु तस्य शरीरिणः
janma buddhiḥ kṣayaścāsya pratyakṣeṇopalabhyate |
sā tu candramaso vyaktirna tu tasya śarīriṇaḥ
उत्पत्तिवृद्धिव्ययतो यथा स इति गृह्यते ।
चन्द्र एव त्वमावास्यां तथा भवति मूर्तिमान्
utpattivṛddhivyayato yathā sa iti gṛhyate |
candra eva tvamāvāsyāṃ tathā bhavati mūrtimān
नाभिसर्पद्विमुञ्चद्वा शशिनं दृश्यते तमः ।
विसृजंश्चोपसर्पंश्च तद्वत्पश्य शरीरिणम्
nābhisarpadvimuñcadvā śaśinaṃ dṛśyate tamaḥ |
visṛjaṃścopasarpaṃśca tadvatpaśya śarīriṇam
यथा चन्द्रार्कसंयुक्तं तमस्तदुपलभ्यते ।
तद्वच्छरीरसंयुक्तं ज्ञानं तदुपलभ्यते
yathā candrārkasaṃyuktaṃ tamastadupalabhyate |
tadvaccharīrasaṃyuktaṃ jñānaṃ tadupalabhyate
यथा चन्द्रार्कनिर्मुक्तः स राहुर्नोपलभ्यते ।
तद्वच्छरीरनिर्मुक्तः शरीरी नोपलभ्यते
yathā candrārkanirmuktaḥ sa rāhurnopalabhyate |
tadvaccharīranirmuktaḥ śarīrī nopalabhyate
यथा चन्द्रो ह्यमावास्यां नक्षत्रैर्युज्यते गतः ।
तद्वच्छरीरनिर्मुक्तः फलैर्युज्यति कर्मणः
yathā candro hyamāvāsyāṃ nakṣatrairyujyate gataḥ |
tadvaccharīranirmuktaḥ phalairyujyati karmaṇaḥ
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)