धनिनश्चाधना ये च वर्तयन्ति स्वतन्त्रिणः ।
सुखदुःखागमस्तेषां कः कथं वा पितामह
dhaninaścādhanā ye ca vartayanti svatantriṇaḥ |
sukhaduḥkhāgamasteṣāṃ kaḥ kathaṃ vā pitāmaha
इति श्रीमन्महाभारते शान्तिपर्वणि मोक्षधर्मपर्वणि पञ्चसप्तत्यधिकशततमोऽध्यायः ॥
23 verses · 175 of 372
Yudhishthira asks how joy and sorrow come to the rich and to the poor. Bhishma repeats what the brahmana Shampaka, a renouncer pressed by hunger and a bad wife, once told him in Hastinapura. Joy and sorrow come to every man from birth; do not exult in one or burn in the other. To own nothing is happy, wholesome and free of enemies. Weighed in the balance, poverty outweighed kingship. The rich man lives in constant dread, as if in the jaws of death, while neither fire nor thieves can rob the man who has nothing, and the devas praise him sleeping with his arm for a pillow. Wealth breeds anger, greed and pride, and the ruined spendthrift turns thief. Without giving up, no one finds happiness or fearless sleep.
युधिष्ठिर उवाच
धनिनश्चाधना ये च वर्तयन्ति स्वतन्त्रिणः ।
सुखदुःखागमस्तेषां कः कथं वा पितामह
dhaninaścādhanā ye ca vartayanti svatantriṇaḥ |
sukhaduḥkhāgamasteṣāṃ kaḥ kathaṃ vā pitāmaha
भीष्म उवाच
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
शम्याकेन विमुक्तेन गीतं शान्तिगतेन च
atrāpyudāharantīmamitihāsaṃ purātanam |
śamyākena vimuktena gītaṃ śāntigatena ca
अब्रवीन्मां पुरा कश्चिद्ब्राह्मणस्त्यागमाश्रितः ।
क्लिश्यमानः कुदारेण कुचेलेन बुभुक्षया
abravīnmāṃ purā kaścidbrāhmaṇastyāgamāśritaḥ |
kliśyamānaḥ kudāreṇa kucelena bubhukṣayā
उत्पन्नमिह लोके वै जन्मप्रभृति मानवम् ।
विविधान्युपवर्तन्ते दुःखानि च सुखानि च
utpannamiha loke vai janmaprabhṛti mānavam |
vividhānyupavartante duḥkhāni ca sukhāni ca
तयोरेकतरो मार्गो यदेनमुपसन्नयेत् ।
न सुखं प्राप्य संहृष्येन्नासुखं प्राप्य संज्वरेत्
tayorekataro mārgo yadenamupasannayet |
na sukhaṃ prāpya saṃhṛṣyennāsukhaṃ prāpya saṃjvaret
न वै चरसि यच्छ्रेय आत्मनो वा न रंस्यसे ।
अकामात्माऽपि हि सदा धुरमुद्यम्य चैव ह
na vai carasi yacchreya ātmano vā na raṃsyase |
akāmātmā'pi hi sadā dhuramudyamya caiva ha
अकिञ्चनः परिपतन्सुखमास्वादयिष्यसि ।
अकिञ्चनः सुखं शेते समुत्तिष्ठति चैव ह
akiñcanaḥ paripatansukhamāsvādayiṣyasi |
akiñcanaḥ sukhaṃ śete samuttiṣṭhati caiva ha
आकिञ्चन्यं सुखं लोके पथ्यं शिवमनामयम् ।
अनमित्रपथो ह्येष दुर्लभः सुलभः सताम्
ākiñcanyaṃ sukhaṃ loke pathyaṃ śivamanāmayam |
anamitrapatho hyeṣa durlabhaḥ sulabhaḥ satām
अकिञ्चनस्य शुद्धस्य उपपन्नस्य सर्वतः ।
अवेक्षमाणस्त्रील्लोँकान्न तुल्यमिह लक्षये
akiñcanasya śuddhasya upapannasya sarvataḥ |
avekṣamāṇastrīllom̐kānna tulyamiha lakṣaye
आकिञ्चन्यं च राज्यं च तुलया समतोलयम् ।
अत्यरिच्यत दारिद्र्यं राज्यादपि गुणाधिकम्
ākiñcanyaṃ ca rājyaṃ ca tulayā samatolayam |
atyaricyata dāridryaṃ rājyādapi guṇādhikam
आकिञ्चन्ये च राज्ये च विशेषः सुमहानयम् ।
नित्योद्विग्नो हि धनवान्मृत्योरास्यगतो यथा
ākiñcanye ca rājye ca viśeṣaḥ sumahānayam |
nityodvigno hi dhanavānmṛtyorāsyagato yathā
नैवास्याग्निर्न चादित्यो न मृत्युर्न च दस्यवः ।
प्रभवन्ति धनं हर्तुमितरे स्युः कुतः पुनः
naivāsyāgnirna cādityo na mṛtyurna ca dasyavaḥ |
prabhavanti dhanaṃ hartumitare syuḥ kutaḥ punaḥ
तं वै सदा कामचरमनुपस्तीर्णशायिनम् ।
बाहूपधानं शाम्यन्तं प्रशंसन्ति दिवौकसः
taṃ vai sadā kāmacaramanupastīrṇaśāyinam |
bāhūpadhānaṃ śāmyantaṃ praśaṃsanti divaukasaḥ
धनवान्क्रोधलोभाभ्यामाविष्टो नष्टचेतनः ।
तिर्यग्दृष्टिः शुष्कमुखः पापको भ्रुकुटीमुखः
dhanavānkrodhalobhābhyāmāviṣṭo naṣṭacetanaḥ |
tiryagdṛṣṭiḥ śuṣkamukhaḥ pāpako bhrukuṭīmukhaḥ
निर्दशन्नधरोष्ठं च क्रुद्धो दारुणभाषिता ।
कस्तमिच्छेत्परिद्रष्टुं दातुमिच्छति चेन्महीम्
nirdaśannadharoṣṭhaṃ ca kruddho dāruṇabhāṣitā |
kastamicchetparidraṣṭuṃ dātumicchati cenmahīm
श्रिया ह्यभीक्ष्णं संवासो मोहयत्यविचक्षणम् ।
सा तस्य चित्तं हरति शारदाभ्रमिवानिलः
śriyā hyabhīkṣṇaṃ saṃvāso mohayatyavicakṣaṇam |
sā tasya cittaṃ harati śāradābhramivānilaḥ
अथैनं रूपमानश्च धनमानश्च विन्दति ।
अभिजातोऽस्मि सिद्धोऽस्मि नास्मि केवलमानुषः ।
इत्येभिः कारणैस्तस्य त्रिभिश्चित्तं प्रमाद्यति
athainaṃ rūpamānaśca dhanamānaśca vindati |
abhijāto'smi siddho'smi nāsmi kevalamānuṣaḥ |
ityebhiḥ kāraṇaistasya tribhiścittaṃ pramādyati
संप्रसक्तमना भोगान्विसृज्य पितृसंचितान् ।
परिक्षीणः परस्वानामादानं साधु मन्यते
saṃprasaktamanā bhogānvisṛjya pitṛsaṃcitān |
parikṣīṇaḥ parasvānāmādānaṃ sādhu manyate
तमतिक्रान्तमर्यादमाददानं ततस्ततः ।
प्रतिषेधन्ति राजानो लुब्धा मृगमिवेषुभिः
tamatikrāntamaryādamādadānaṃ tatastataḥ |
pratiṣedhanti rājāno lubdhā mṛgamiveṣubhiḥ
एवमेतानि दुःखानि तानि तानीह मानवम् ।
विविधान्युपवर्तन्ते गात्रसंस्पर्शजान्यपि
evametāni duḥkhāni tāni tānīha mānavam |
vividhānyupavartante gātrasaṃsparśajānyapi
तेषां परमदुःखानां बुद्ध्या भैषज्यमाचरेत् ।
लोकधर्मं समाज्ञाय ध्रुवाणामध्रुवैः सह
teṣāṃ paramaduḥkhānāṃ buddhyā bhaiṣajyamācaret |
lokadharmaṃ samājñāya dhruvāṇāmadhruvaiḥ saha
नात्यक्त्वा सुखमाप्नोति नात्यक्त्वा विन्दते परम् ।
नात्यक्त्वा चाभयः शेते त्यक्त्वा सर्वं सुखी भवेत्
nātyaktvā sukhamāpnoti nātyaktvā vindate param |
nātyaktvā cābhayaḥ śete tyaktvā sarvaṃ sukhī bhavet
इत्येतद्धास्तिनपुरे ब्राह्मणेनोपवर्णितम् ।
शम्याकेन पुरा मह्यं तस्मात्त्यागः परो मतः
ityetaddhāstinapure brāhmaṇenopavarṇitam |
śamyākena purā mahyaṃ tasmāttyāgaḥ paro mataḥ
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)