अतितीव्राणि दुःखानि दुःसहानि बहूनि च ।
त्वत्तोऽहं सञ्जयाश्रौषं पुत्राणां चैव सङ्क्षयम्
atitīvrāṇi duḥkhāni duḥsahāni bahūni ca |
tvatto'haṃ sañjayāśrauṣaṃ putrāṇāṃ caiva saṅkṣayam
इति श्रीमन्महाभारते कर्णपर्वणि षोडशदिवसयुद्धे विंशोऽध्यायः ॥
37 verses · 20 of 101
Dhritarashtra, sure now that no Kaurava will survive, asks how Yudhishthira dealt with his unhorsed son that afternoon. Sanjaya replies. Mounting another chariot, Duryodhana, angry as a venomous snake, orders his driver straight at Yudhishthira. The two brothers trade showers of arrows, each cutting the other's bow and banner. Duryodhana hurls a lance; Yudhishthira cuts it in three and strikes him senseless with an arrow. Duryodhana rushes in with raised mace, and Yudhishthira flings a blazing shakti that pierces his armour and chest, so that he falls fainting in his chariot. Bhima then reminds Yudhishthira of his own vow: this man is not for you to kill. Yudhishthira turns back. Kritavarma rescues Duryodhana, and Bhima charges Kritavarma with his gold-banded mace.
धृतराष्ट्र उवाच
अतितीव्राणि दुःखानि दुःसहानि बहूनि च ।
त्वत्तोऽहं सञ्जयाश्रौषं पुत्राणां चैव सङ्क्षयम्
atitīvrāṇi duḥkhāni duḥsahāni bahūni ca |
tvatto'haṃ sañjayāśrauṣaṃ putrāṇāṃ caiva saṅkṣayam
यथा त्वं मे कथयसे यथा युद्वमवर्तत ।
न सन्ति सूत कौरव्या इति मे निश्चिता मतिः
yathā tvaṃ me kathayase yathā yudvamavartata |
na santi sūta kauravyā iti me niścitā matiḥ
दुर्योधनश्च विरथः कृतस्तत्र महारथः ।
धर्मपुत्रः कथं चक्रे तस्य वा नृपतिः कथम्
duryodhanaśca virathaḥ kṛtastatra mahārathaḥ |
dharmaputraḥ kathaṃ cakre tasya vā nṛpatiḥ katham
अपराह्णे कथं युद्वमभवद्रोमहर्षणम् ।
तन्ममाचक्ष्व तत्त्वेन कुशलो ह्यसि सञ्जय
aparāhṇe kathaṃ yudvamabhavadromaharṣaṇam |
tanmamācakṣva tattvena kuśalo hyasi sañjaya
सञ्जय उवाच
संसक्तेषु तु सैन्येषु वध्यमानेषु भागशः ।
रथमन्यं समास्थाय पुत्रस्तव विशाम्पते
saṃsakteṣu tu sainyeṣu vadhyamāneṣu bhāgaśaḥ |
rathamanyaṃ samāsthāya putrastava viśāmpate
क्रोधेन महता युक्तः सविषो भुजगो यथा ।
दुर्योधनः समालक्ष्य धर्मराजं युधिष्ठिरम् ।
प्रोवाच सूतं त्वरितो याहियाहीति भारत
krodhena mahatā yuktaḥ saviṣo bhujago yathā |
duryodhanaḥ samālakṣya dharmarājaṃ yudhiṣṭhiram |
provāca sūtaṃ tvarito yāhiyāhīti bhārata
तत्र मां प्रापय क्षिप्रं सारथे यत्र पाण्डवः ।
ध्रियमाणातप्रतेण राजा राजति दंशितः
tatra māṃ prāpaya kṣipraṃ sārathe yatra pāṇḍavaḥ |
dhriyamāṇātaprateṇa rājā rājati daṃśitaḥ
स सूतश्चोदितो राज्ञा राज्ञः स्यन्दनमुत्तमम् ।
युधिष्ठिरस्याभिमुखं प्रेषयामास संयुगे
sa sūtaścodito rājñā rājñaḥ syandanamuttamam |
yudhiṣṭhirasyābhimukhaṃ preṣayāmāsa saṃyuge
ततो युधिष्ठिरः क्रुद्वः प्रभिन्न इव कुञ्जरः ।
सारथिं चोदयामास याहि यत्र सुयोधनः
tato yudhiṣṭhiraḥ krudvaḥ prabhinna iva kuñjaraḥ |
sārathiṃ codayāmāsa yāhi yatra suyodhanaḥ
तौ समाजग्मतुर्वीरौ भ्रातरौ रथसत्तमौ
tau samājagmaturvīrau bhrātarau rathasattamau
समेत्य च महावीरौ संरब्धौ युद्वदुर्मदौ ।
ववर्षतुर्महेष्वासौ शरैरन्योन्यमाहवे
sametya ca mahāvīrau saṃrabdhau yudvadurmadau |
vavarṣaturmaheṣvāsau śarairanyonyamāhave
ततो दुर्योधनो राजा धर्मशीलस्य मारिष ।
शिलाशितेन भल्लेन धनुश्चिच्छेद संयुगे
tato duryodhano rājā dharmaśīlasya māriṣa |
śilāśitena bhallena dhanuściccheda saṃyuge
तं नामृष्यत सङ्क्रुद्धो ह्यवमानं युधिष्ठिरः ।
अपविध्य धनुश्छिन्नं क्रोधसंरक्तलोचनः
taṃ nāmṛṣyata saṅkruddho hyavamānaṃ yudhiṣṭhiraḥ |
apavidhya dhanuśchinnaṃ krodhasaṃraktalocanaḥ
अन्यत्कार्मुकमादाय धर्मपुत्रश्चमूमुखे ।
दुर्योधनस्य चिच्छेद ध्वजं कार्मुकमेव च
anyatkārmukamādāya dharmaputraścamūmukhe |
duryodhanasya ciccheda dhvajaṃ kārmukameva ca
अथान्यद्वनुरादाय पुत्रस्ते भरतर्षभ ।
युधिष्ठिरस्य चिक्षेप शरान्कनकभूषणान् ।
रुक्मपुङ्खान्प्रसन्नाग्रान्सविषानिव पन्नगान्
athānyadvanurādāya putraste bharatarṣabha |
yudhiṣṭhirasya cikṣepa śarānkanakabhūṣaṇān |
rukmapuṅkhānprasannāgrānsaviṣāniva pannagān
तावन्योन्यं सुसङ्क्रुद्धौ शस्त्रवर्षाण्यमुञ्चताम् ।
सिंहाविव सुसंरब्धौ परस्परजिगीषया
tāvanyonyaṃ susaṅkruddhau śastravarṣāṇyamuñcatām |
siṃhāviva susaṃrabdhau parasparajigīṣayā
जघ्नतुस्तौ रणेऽन्योन्यं नर्दमानौ वृषाविव ।
अन्तरं मार्गमाणौ च चेरतुस्तौ महारथौ
jaghnatustau raṇe'nyonyaṃ nardamānau vṛṣāviva |
antaraṃ mārgamāṇau ca ceratustau mahārathau
ततः पूर्णायतोत्सृष्टैः शरैस्तौ तु कृतव्रणौ ।
विरेजतुर्महाराज किंशुकाविव पुष्पितौ
tataḥ pūrṇāyatotsṛṣṭaiḥ śaraistau tu kṛtavraṇau |
virejaturmahārāja kiṃśukāviva puṣpitau
ततो राजन्विमुञ्चन्तौ सिंहनादान्मुहुर्मुहुः ।
तलयोश्च तथा शब्दान्धनुषश्च महाहवे
tato rājanvimuñcantau siṃhanādānmuhurmuhuḥ |
talayośca tathā śabdāndhanuṣaśca mahāhave
शङ्खशब्दवरांश्चैव चक्रतुस्तौ नरेश्वरौ ।
अन्योन्यं तौ महाराज पीडयांचक्रतुर्भृशम्
śaṅkhaśabdavarāṃścaiva cakratustau nareśvarau |
anyonyaṃ tau mahārāja pīḍayāṃcakraturbhṛśam
ततो युधिष्ठिरो राजा पुत्रं तव शरैस्त्रिभिः ।
आजघानोरसि क्रुद्धो वज्रवेगैर्दुरासदैः
tato yudhiṣṭhiro rājā putraṃ tava śaraistribhiḥ |
ājaghānorasi kruddho vajravegairdurāsadaiḥ
प्रतिविव्याध तं तूर्णं तव पुत्रो महीपतिः ।
पञ्चभिर्निशितैर्बाणैः स्वर्णपुङ्खैः शिलाशितैः
prativivyādha taṃ tūrṇaṃ tava putro mahīpatiḥ |
pañcabhirniśitairbāṇaiḥ svarṇapuṅkhaiḥ śilāśitaiḥ
ततो दुर्योधनो राजा शक्तिं चिक्षेप भारत ।
सर्वपारशवीं तीक्ष्णां महोल्काप्रतिमां तदा
tato duryodhano rājā śaktiṃ cikṣepa bhārata |
sarvapāraśavīṃ tīkṣṇāṃ maholkāpratimāṃ tadā
तामापतन्तीं सहसा धर्मराजः शितैः शरैः ।
त्रिभिश्चिच्छेद सहसा तं च विव्याध पञ्चभिः
tāmāpatantīṃ sahasā dharmarājaḥ śitaiḥ śaraiḥ |
tribhiściccheda sahasā taṃ ca vivyādha pañcabhiḥ
निपपात ततः साऽथ स्वर्णदण्डा महास्वना ।
निपतन्ती महोल्केव व्यराजच्छिखिसन्निभा
nipapāta tataḥ sā'tha svarṇadaṇḍā mahāsvanā |
nipatantī maholkeva vyarājacchikhisannibhā
शक्तिं विनिहतां दृष्ट्वा पुत्रस्तव विशाम्पते ।
नवभिर्निशितैर्भल्लैर्निजघान युधिष्ठिरम्
śaktiṃ vinihatāṃ dṛṣṭvā putrastava viśāmpate |
navabhirniśitairbhallairnijaghāna yudhiṣṭhiram
सोऽतिविद्वो बलवता शत्रुणआ शत्रुतापनः ।
दुर्योधनं समुद्दिश्य बाणं जग्राह सत्वरः
so'tividvo balavatā śatruṇaā śatrutāpanaḥ |
duryodhanaṃ samuddiśya bāṇaṃ jagrāha satvaraḥ
समाधत्त च तं बाणं धनुर्मध्ये महाबलः ।
चिक्षेप च महाराज ततः क्रुद्वः पराक्रमी
samādhatta ca taṃ bāṇaṃ dhanurmadhye mahābalaḥ |
cikṣepa ca mahārāja tataḥ krudvaḥ parākramī
स तु बाणः समासाद्य तव पुत्रं महारथम् ।
व्यामोहयत राजानं धरणीं च ददार ह
sa tu bāṇaḥ samāsādya tava putraṃ mahāratham |
vyāmohayata rājānaṃ dharaṇīṃ ca dadāra ha
ततो दुर्योधनः क्रुद्धो गदामुद्यम्य वेगितः ।
विधित्सुः कलहस्यान्तं धर्मराजमुपाद्रवत्
tato duryodhanaḥ kruddho gadāmudyamya vegitaḥ |
vidhitsuḥ kalahasyāntaṃ dharmarājamupādravat
तमुद्यतगदं दृष्ट्वा दण्डहस्तमिवान्तकम् ।
धर्मराजो महाशक्तिं प्राहिणोत्तव सूनवे
tamudyatagadaṃ dṛṣṭvā daṇḍahastamivāntakam |
dharmarājo mahāśaktiṃ prāhiṇottava sūnave
दीप्यमानां महावेगां महोल्कां ज्वलितामिव ।
यमदण्डनिभां घोरां कालरात्रिमिवापराम्
dīpyamānāṃ mahāvegāṃ maholkāṃ jvalitāmiva |
yamadaṇḍanibhāṃ ghorāṃ kālarātrimivāparām
रथस्थः स तया विद्वो वर्म भित्त्वा स्तनान्तरे ।
भृशं संविग्नहृदयः पपात च मुमोह च
rathasthaḥ sa tayā vidvo varma bhittvā stanāntare |
bhṛśaṃ saṃvignahṛdayaḥ papāta ca mumoha ca
नभस्तमाह च ततः प्रतिज्ञामनुपालय ।
नायं वध्यस्तव नृप इत्युक्तः स न्यवर्तत
nabhastamāha ca tataḥ pratijñāmanupālaya |
nāyaṃ vadhyastava nṛpa ityuktaḥ sa nyavartata
ततस्त्वरितमागम्य कृतवर्मा तवात्मजम् ।
प्रत्यपद्यत राजानं निम्नं व्यसनार्णवे
tatastvaritamāgamya kṛtavarmā tavātmajam |
pratyapadyata rājānaṃ nimnaṃ vyasanārṇave
गदामादाय भीमोऽपि हेमपट्टपरिष्कृताम् ।
अभिदुद्राव वेगेन कृतवर्माणमाहवे
gadāmādāya bhīmo'pi hemapaṭṭapariṣkṛtām |
abhidudrāva vegena kṛtavarmāṇamāhave
एवं तदभवद्युद्धं त्वदीयानां परैः सह ।
अपराह्णे महाराज काङ्क्षतां विजयं युधि
evaṃ tadabhavadyuddhaṃ tvadīyānāṃ paraiḥ saha |
aparāhṇe mahārāja kāṅkṣatāṃ vijayaṃ yudhi
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)