हन्त ते सम्प्रवक्ष्यामि सर्वं प्रत्यक्षदर्शिवान् ।
शुश्रूषस्व स्थिरो भूत्वा तव ह्यपनयो महान्
hanta te sampravakṣyāmi sarvaṃ pratyakṣadarśivān |
śuśrūṣasva sthiro bhūtvā tava hyapanayo mahān
इति श्रीमन्महाभारते द्रोणपर्वणि जयद्रथवधपर्वणि ष़डशीतितमोऽध्यायः ॥
23 verses · 86 of 203
Sanjaya agrees to tell everything he witnessed, but first tells the king plainly that the fault is his own. His lament now is like building a dam after the water has gone. Had he stopped Yudhishthira and his sons before the dice, or restrained Duryodhana when war came, no calamity would have struck. Wise as he is, he abandoned dharma and followed Duryodhana, Karna and Shakuni. His words of dharma are honey mixed with poison, and since Shri Krishna saw his greed he no longer honours him as before. He took the Pandavas' ancestral kingdom and the earth they won. Blaming his sons in wartime is useless; the Kauravas fight as hard as kshatriyas can. Now let him listen.
सञ्जय उवाच
हन्त ते सम्प्रवक्ष्यामि सर्वं प्रत्यक्षदर्शिवान् ।
शुश्रूषस्व स्थिरो भूत्वा तव ह्यपनयो महान्
hanta te sampravakṣyāmi sarvaṃ pratyakṣadarśivān |
śuśrūṣasva sthiro bhūtvā tava hyapanayo mahān
गतोदके सेतुबन्धो यादृक्तादृगयं तव ।
विलापो निष्फलो राजन्मा शुचो भरतर्षभ
gatodake setubandho yādṛktādṛgayaṃ tava |
vilāpo niṣphalo rājanmā śuco bharatarṣabha
अनतिक्रमणीयोऽयं कृतान्तस्याद्भुतो विधिः ।
मा शुचो भरतश्रेष्ठ दिष्टमेतत्पुरातनम्
anatikramaṇīyo'yaṃ kṛtāntasyādbhuto vidhiḥ |
mā śuco bharataśreṣṭha diṣṭametatpurātanam
यदि त्वं हि पुरा द्यूतात्कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरम् ।
निवर्तयेथाः पुत्रांश्च न त्वां व्यसनमाव्रजेत्
yadi tvaṃ hi purā dyūtātkuntīputraṃ yudhiṣṭhiram |
nivartayethāḥ putrāṃśca na tvāṃ vyasanamāvrajet
युद्धकाले पुनः प्राप्ते तदैव भवता यदि ।
निवर्तिताः स्युः संरब्धा न त्वां व्यसनमाव्रजेत्
yuddhakāle punaḥ prāpte tadaiva bhavatā yadi |
nivartitāḥ syuḥ saṃrabdhā na tvāṃ vyasanamāvrajet
दुर्योधनं चाविधेयं बध्नीयास्त्वं पुरा यदि ।
अवेक्ष्य कौरवान्राजन्प्राप्स्यसे त्वं महद्यशः
duryodhanaṃ cāvidheyaṃ badhnīyāstvaṃ purā yadi |
avekṣya kauravānrājanprāpsyase tvaṃ mahadyaśaḥ
तत्ते बुद्धिव्यतीचारमुपलप्स्यन्ति तज्जनाः ।
पाञ्चाला वृष्णयः सर्वे ये चान्येऽपि नराधिपाः
tatte buddhivyatīcāramupalapsyanti tajjanāḥ |
pāñcālā vṛṣṇayaḥ sarve ye cānye'pi narādhipāḥ
स कृत्वा पितृकर्म त्वं पुत्रं संस्थाप्य सत्पथे ।
वर्तेथा यदि धर्मेण न त्वां व्यसनमाव्रजेत्
sa kṛtvā pitṛkarma tvaṃ putraṃ saṃsthāpya satpathe |
vartethā yadi dharmeṇa na tvāṃ vyasanamāvrajet
त्वं तु प्राज्ञतमो लोके हित्वा धर्मं सनातनम् ।
दुर्योधनस्य कर्णस्य शकुनेश्चान्वगा मतम्
tvaṃ tu prājñatamo loke hitvā dharmaṃ sanātanam |
duryodhanasya karṇasya śakuneścānvagā matam
तत्ते विलपितं सर्वं मया राजन्निशामितम् ।
अर्थे निविशमानस्य विषमिश्रं यथा मधु
tatte vilapitaṃ sarvaṃ mayā rājanniśāmitam |
arthe niviśamānasya viṣamiśraṃ yathā madhu
न तथा मन्यते कृष्णो न च राजा युधिष्ठिरः ।
न भीष्मो नैव च द्रोणो यथा त्वं मन्यसे नृप
na tathā manyate kṛṣṇo na ca rājā yudhiṣṭhiraḥ |
na bhīṣmo naiva ca droṇo yathā tvaṃ manyase nṛpa
व्यजानीत यदा तु त्वां लुब्धं धर्मप्रवादिनम् ।
तदाप्रभृति कृष्मस्त्वां न तथा बहुमन्यते
vyajānīta yadā tu tvāṃ lubdhaṃ dharmapravādinam |
tadāprabhṛti kṛṣmastvāṃ na tathā bahumanyate
परुषाण्युच्यमानांश्च यथा पार्थानुपेक्षसे ।
तस्यानुबन्धः प्राप्तस्त्वां पुत्रामां राज्यकामुक
paruṣāṇyucyamānāṃśca yathā pārthānupekṣase |
tasyānubandhaḥ prāptastvāṃ putrāmāṃ rājyakāmuka
पितृपैतामहं राज्यमपावृत्तं त्वयाऽनघ ।
अथ पार्थैर्जितां कृत्स्नां पृथिवीं प्रत्यपद्यथाः
pitṛpaitāmahaṃ rājyamapāvṛttaṃ tvayā'nagha |
atha pārthairjitāṃ kṛtsnāṃ pṛthivīṃ pratyapadyathāḥ
पाण्डुना निर्जितं राज्यं कौरवाणां यशस्तथा ।
एतच्चाप्यधिकं भूयः पाण्डवैर्धर्मचाखिभिः
pāṇḍunā nirjitaṃ rājyaṃ kauravāṇāṃ yaśastathā |
etaccāpyadhikaṃ bhūyaḥ pāṇḍavairdharmacākhibhiḥ
तेषां तत्तादृशं कर्म त्वामासाद्य सुनिष्फलम् ।
यत्पित्र्याद्धंशिता राज्यात्त्वयेहामिषगृद्धिना
teṣāṃ tattādṛśaṃ karma tvāmāsādya suniṣphalam |
yatpitryāddhaṃśitā rājyāttvayehāmiṣagṛddhinā
यत्पुनर्युद्धकाले त्वं पुत्रान्गर्हयसे नृप ।
बहुधा व्याहरन्दोषान्न तदद्योपपद्यते
yatpunaryuddhakāle tvaṃ putrāngarhayase nṛpa |
bahudhā vyāharandoṣānna tadadyopapadyate
न हि रक्षन्ति राजानो युध्यन्तो जीवितं रणे ।
चमूं विगाह्य पार्थानां युध्यन्ते क्षत्रियर्षभाः
na hi rakṣanti rājāno yudhyanto jīvitaṃ raṇe |
camūṃ vigāhya pārthānāṃ yudhyante kṣatriyarṣabhāḥ
यां तु कृष्णार्जुनौ सेनां यां सात्यकिवृकोदरौ ।
रक्षेरन्को नु तां युध्येच्चमूमन्यत्र कौरवात्
yāṃ tu kṛṣṇārjunau senāṃ yāṃ sātyakivṛkodarau |
rakṣeranko nu tāṃ yudhyeccamūmanyatra kauravāt
येषां योद्धा गुडाकेशो येषां मन्त्री जनार्दनः ।
येषां च सात्यकिर्योद्धा येषां योद्धा वृकोदरः
yeṣāṃ yoddhā guḍākeśo yeṣāṃ mantrī janārdanaḥ |
yeṣāṃ ca sātyakiryoddhā yeṣāṃ yoddhā vṛkodaraḥ
को हि तान्विषहेद्योद्धुं मर्त्यधर्मा धनुर्धरः ।
अन्यत्र कौरवेयेभ्यो ये वा तेषां पदानुगाः
ko hi tānviṣahedyoddhuṃ martyadharmā dhanurdharaḥ |
anyatra kauraveyebhyo ye vā teṣāṃ padānugāḥ
यावत्तु शक्यते कर्तुमन्तरज्ञैर्जनाधिपैः ।
क्षत्रधर्मरतैः शूरैस्तावत्कुर्वन्ति कौरवाः
yāvattu śakyate kartumantarajñairjanādhipaiḥ |
kṣatradharmarataiḥ śūraistāvatkurvanti kauravāḥ
यथा तु पुरुषव्याघ्रैर्युद्धं परमसङ्कटम् ।
कुरूणां पाण्डवैः सार्धं तत्सर्वं शृणु तत्त्वतः
yathā tu puruṣavyāghrairyuddhaṃ paramasaṅkaṭam |
kurūṇāṃ pāṇḍavaiḥ sārdhaṃ tatsarvaṃ śṛṇu tattvataḥ
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)