रामो महातपाः शूरो वीरो लोकनमस्कृतः ।
जामदग्न्योऽप्यतियशा अवितृप्तो मरिष्यति
rāmo mahātapāḥ śūro vīro lokanamaskṛtaḥ |
jāmadagnyo'pyatiyaśā avitṛpto mariṣyati
इति श्रीमन्महाभारते द्रोणपर्वणि अभिमन्युवधपर्वणि षोडशराजकीये सप्ततितमोऽध्यायः ॥
27 verses · 70 of 203
Last, Narada speaks of Rama, son of Jamadagni, honoured by the worlds, and says even he, glorious as he is, will die unsated. When the kshatriyas carried off his father's calf and slew his father, he killed Kartavirya, unconquered by others, and alone with one bow defeated vast hosts of kshatriyas. Hearing the Bhrigus cry, save us, Rama, he cleared the earth of kshatriyas twenty-one times, striking down the Haihayas and kings of many lands. He performed a hundred yajnas and gave the whole earth to Kashyapa at an ashvamedha. Kashyapa told him to leave the land, so he pushed back the ocean an arrow's flight and dwelt on Mount Mahendra. Narada ends: these sixteen, greater than you, died; do not grieve for your son.
नारद उवाच
रामो महातपाः शूरो वीरो लोकनमस्कृतः ।
जामदग्न्योऽप्यतियशा अवितृप्तो मरिष्यति
rāmo mahātapāḥ śūro vīro lokanamaskṛtaḥ |
jāmadagnyo'pyatiyaśā avitṛpto mariṣyati
यश्चास्त्रमनुपर्येति भूमिं कुर्वन्विपांसुलाम् ।
नचासीद्विक्रिया यस्य प्राप्य श्रियमनुत्तमाम्
yaścāstramanuparyeti bhūmiṃ kurvanvipāṃsulām |
nacāsīdvikriyā yasya prāpya śriyamanuttamām
जामदग्न्यो न ते राजन्कच्चिच्छ्रोत्रमुपागतः ।
येनैकेन पुरा राजन्क्रुद्धेन हतबन्धुना
jāmadagnyo na te rājankaccicchrotramupāgataḥ |
yenaikena purā rājankruddhena hatabandhunā
भृगुभिस्ताम्भमानेन त्राहि रामेति विस्वरम् ।
त्रिःसप्तकृत्वो भूमिर्यत्कृता निःक्षत्रिया पुरा
bhṛgubhistāmbhamānena trāhi rāmeti visvaram |
triḥsaptakṛtvo bhūmiryatkṛtā niḥkṣatriyā purā
यः क्षत्रियैः परामृष्टे वत्से पितरि चाब्रुवन् ।
ततोऽवधीत्कार्तवीर्यमजितं समरे परैः
yaḥ kṣatriyaiḥ parāmṛṣṭe vatse pitari cābruvan |
tato'vadhītkārtavīryamajitaṃ samare paraiḥ
क्षत्रियाणां चतुःषष्टिमयुतानि सहस्रशः ।
तदा मृत्योः समेतानि एकेन धनुषाऽजयत्
kṣatriyāṇāṃ catuḥṣaṣṭimayutāni sahasraśaḥ |
tadā mṛtyoḥ sametāni ekena dhanuṣā'jayat
ब्रह्मद्विषां चाथ तस्मिन्हस्राणि चतुर्दश ।
पुनरन्यान्निजग्राह दन्तकूरे जघान ह
brahmadviṣāṃ cātha tasminhasrāṇi caturdaśa |
punaranyānnijagrāha dantakūre jaghāna ha
सहस्रं मुसलेनाहन्सहस्रमसिनाऽवधीत् ।
उद्बन्धनात्सहस्रं च सहस्रमुदके कृतम्
sahasraṃ musalenāhansahasramasinā'vadhīt |
udbandhanātsahasraṃ ca sahasramudake kṛtam
दन्तान्भङ्क्त्वा सहस्रस्य भिन्नकर्णांस्तथाऽकरोत् ।
ततः सप्तसहस्राणां कुटुधृपमपाययत्
dantānbhaṅktvā sahasrasya bhinnakarṇāṃstathā'karot |
tataḥ saptasahasrāṇāṃ kuṭudhṛpamapāyayat
शिष्टान्वध्वा च हत्वा वै तेषां मृर्ध्नि विभिद्य च ।
गुणावतीमुत्तरेण खाण्डवाद्दक्षिणेन च ।
गिर्यन्ते शतसाहस्रा हैहयाः समरे हताः
śiṣṭānvadhvā ca hatvā vai teṣāṃ mṛrdhni vibhidya ca |
guṇāvatīmuttareṇa khāṇḍavāddakṣiṇena ca |
giryante śatasāhasrā haihayāḥ samare hatāḥ
सरथाश्वगजा वीरा निहतास्तत्र शेरते ।
पितुर्वधामर्षितेन जामदग्न्येन धीमता
sarathāśvagajā vīrā nihatāstatra śerate |
piturvadhāmarṣitena jāmadagnyena dhīmatā
निजघ्ने दशसाहस्रान्रामः परशुना तदा ।
न ह्यमृष्यत ता वाचो यास्तैर्भृशमुदीरिताः
nijaghne daśasāhasrānrāmaḥ paraśunā tadā |
na hyamṛṣyata tā vāco yāstairbhṛśamudīritāḥ
भृगौ रामाभिधावेति यदाक्रन्दन्द्विजोत्तमाः ।
ततः काश्मीरदरदान्कुन्तिक्षुद्रकमालवान्
bhṛgau rāmābhidhāveti yadākrandandvijottamāḥ |
tataḥ kāśmīradaradānkuntikṣudrakamālavān
अङ्गवङ्गकलिङ्गांश्च विदेहांस्ताम्रलिप्तकान् ।
रक्षोवाहान्वीतिहोत्रांस्त्रिगर्तान्मार्तिकावतान्
aṅgavaṅgakaliṅgāṃśca videhāṃstāmraliptakān |
rakṣovāhānvītihotrāṃstrigartānmārtikāvatān
शिबीनन्यांश्च राजन्यान्देशान्देशान्सहस्रशः ।
निजघान शितैर्बाणैर्जामदग्न्यः प्रतापवान्
śibīnanyāṃśca rājanyāndeśāndeśānsahasraśaḥ |
nijaghāna śitairbāṇairjāmadagnyaḥ pratāpavān
कोटीशतसहस्राणि क्षत्रियाणां सहस्रशः ।
इन्द्रगोपकवर्णस्य बन्धुजीवनिभस्य च
koṭīśatasahasrāṇi kṣatriyāṇāṃ sahasraśaḥ |
indragopakavarṇasya bandhujīvanibhasya ca
रुधिरस्य परीवाहैः पूरयित्वा सरांसि च ।
सर्वानष्टादश द्वीपान्वशमानीय भार्गवः
rudhirasya parīvāhaiḥ pūrayitvā sarāṃsi ca |
sarvānaṣṭādaśa dvīpānvaśamānīya bhārgavaḥ
ईजे क्रतुशतैः पुण्यैः समाप्तवरदक्षिणैः ।
वेदीमष्टनलोत्सेधां सौवर्णां विधिनिर्मिताम्
īje kratuśataiḥ puṇyaiḥ samāptavaradakṣiṇaiḥ |
vedīmaṣṭanalotsedhāṃ sauvarṇāṃ vidhinirmitām
सर्वरत्नशतैः पूर्णां पताकाशतमालिनीम् ।
ग्राम्यारण्यैः पशुगणैः सम्पूर्णां च महीमिमाम्
sarvaratnaśataiḥ pūrṇāṃ patākāśatamālinīm |
grāmyāraṇyaiḥ paśugaṇaiḥ sampūrṇāṃ ca mahīmimām
रामस्य जामदग्न्यस्य प्रतिजग्राह कश्यपः ।
ततः शतसहस्राणि द्विपेन्द्रान्हेमभूषणान्
rāmasya jāmadagnyasya pratijagrāha kaśyapaḥ |
tataḥ śatasahasrāṇi dvipendrānhemabhūṣaṇān
निर्दस्युं पृथिवीं कृत्वा शिष्टेष्टजनसङ्कुलाम् ।
कश्यपाय ददौ रामो हयमेधे महामखे
nirdasyuṃ pṛthivīṃ kṛtvā śiṣṭeṣṭajanasaṅkulām |
kaśyapāya dadau rāmo hayamedhe mahāmakhe
त्रिःसप्तकृत्वः पृथिवीं कृत्वा निःक्षत्रियां प्रभुः ।
इष्ट्वा क्रतुशतैर्वीरो ब्राह्मणेभ्यो ह्यमन्यत
triḥsaptakṛtvaḥ pṛthivīṃ kṛtvā niḥkṣatriyāṃ prabhuḥ |
iṣṭvā kratuśatairvīro brāhmaṇebhyo hyamanyata
सप्तद्वीपां वसुमतीं मारीचोऽगृह्णत द्विजः ।
रामं प्रोवाच निर्गच्छ वसुधातो ममाज्ञया
saptadvīpāṃ vasumatīṃ mārīco'gṛhṇata dvijaḥ |
rāmaṃ provāca nirgaccha vasudhāto mamājñayā
स कश्यपस्य वचनात्प्रोत्सार्य सरिताम्पतिम् ।
इषुपाते युधां श्रेष्ठः कुर्वन्ब्राह्मणशासनम्
sa kaśyapasya vacanātprotsārya saritāmpatim |
iṣupāte yudhāṃ śreṣṭhaḥ kurvanbrāhmaṇaśāsanam
अध्यावसद्गिरिश्रेष्ठं महेन्द्रं पर्वतोत्तमम् ।
एवं गुणशतैर्युक्तो भृगूणां कीर्तिवर्धनः
adhyāvasadgiriśreṣṭhaṃ mahendraṃ parvatottamam |
evaṃ guṇaśatairyukto bhṛgūṇāṃ kīrtivardhanaḥ
जामदग्न्यो ह्यतियशा मरिष्यति महाद्युतिः ।
त्वया चतुर्भद्रतरः पुण्यात्पुण्यतरस्तव
jāmadagnyo hyatiyaśā mariṣyati mahādyutiḥ |
tvayā caturbhadrataraḥ puṇyātpuṇyatarastava
अयज्वानमदक्षिण्यं मा पुत्रमनुतप्यथाः ।
एते चतुर्भद्रतरास्त्वया भद्रशताधिकाः ।
मृता नरवरश्रेष्ठ मरिष्यन्ति च सृञ्जय
ayajvānamadakṣiṇyaṃ mā putramanutapyathāḥ |
ete caturbhadratarāstvayā bhadraśatādhikāḥ |
mṛtā naravaraśreṣṭha mariṣyanti ca sṛñjaya
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)