इदं मे तत्वतो देव वक्तुमर्हस्यशेषतः ।
हिंसामकृत्वा यो मर्त्यो ब्रह्महत्यामवाप्नुयात्
idaṃ me tatvato deva vaktumarhasyaśeṣataḥ |
hiṃsāmakṛtvā yo martyo brahmahatyāmavāpnuyāt
इति श्रीमन्महाभारते आश्वमेधिकपर्वणि वैष्णवधर्मपर्वणि सप्ताधिकशततमोऽध्यायः ॥
38 verses · 107 of 118
Yudhishthira asks how one may incur the sin of killing a brahmana without killing. Shri Krishna names such deeds: inviting a needy brahmana and then refusing him, taking a scholar's livelihood, setting fire to a village in anger, keeping thirsty cows from water, reviling the Veda without understanding it, robbing the blind or lame, and insulting one's guru. He praises food as the greatest gift and lists those whose food a brahmana must not eat, among them the miser, the physician, the informer, the usurer and the courtesan, with penances. He gives each gift's fruit: water brings contentment, lamps good sight, land brings land, and the gift of Veda stands above all. When kin turn away from the body, dharma alone follows a man.
युधिष्ठिर उवाच
इदं मे तत्वतो देव वक्तुमर्हस्यशेषतः ।
हिंसामकृत्वा यो मर्त्यो ब्रह्महत्यामवाप्नुयात्
idaṃ me tatvato deva vaktumarhasyaśeṣataḥ |
hiṃsāmakṛtvā yo martyo brahmahatyāmavāpnuyāt
भगवानुवाच
ब्राह्मणं स्वयमाहूय भिक्षार्थं वृत्तिकर्शितम् ।
ब्रूयान्नास्तीति यः पश्चात्तमाहुर्ब्रह्मघातकम्
brāhmaṇaṃ svayamāhūya bhikṣārthaṃ vṛttikarśitam |
brūyānnāstīti yaḥ paścāttamāhurbrahmaghātakam
मध्यस्थस्येह विप्रस्य योऽनूचानस्य भारत ।
वृत्तिं हरति दुर्बुद्धइस्तमाहुर्ब्रह्मघातकम्
madhyasthasyeha viprasya yo'nūcānasya bhārata |
vṛttiṃ harati durbuddhaistamāhurbrahmaghātakam
आश्रमे वाऽऽलये वाऽपि ग्रामे वा नगरेऽपि वा ।
अग्निं यः प्रक्षिपेत्क्रुद्धस्तमाहुर्ब्रह्मघातकम्
āśrame vā''laye vā'pi grāme vā nagare'pi vā |
agniṃ yaḥ prakṣipetkruddhastamāhurbrahmaghātakam
गोकुलस्य तृषार्तस्य जलान्ते वसुधाधिप ।
उत्पादयति यो विघ्नं तमाहुर्ब्रह्मघातकम्
gokulasya tṛṣārtasya jalānte vasudhādhipa |
utpādayati yo vighnaṃ tamāhurbrahmaghātakam
यः प्रवृत्तां श्रुतिं सम्यक्छास्त्रं वा मुनिभिः कृतम् ।
दूषयत्यनभिज्ञाय तमाहुर्ब्रह्मघातकम्
yaḥ pravṛttāṃ śrutiṃ samyakchāstraṃ vā munibhiḥ kṛtam |
dūṣayatyanabhijñāya tamāhurbrahmaghātakam
चक्षुषा वाऽपि हीनस्य पङ्गोर्वाऽपि जडस्य वा ।
हरेद्वै यस्तु सर्वस्वं तमाहुर्ब्रह्मघातकम्
cakṣuṣā vā'pi hīnasya paṅgorvā'pi jaḍasya vā |
haredvai yastu sarvasvaṃ tamāhurbrahmaghātakam
गुरुं त्वंकृत्यं हुंकृत्य अतिक्रम्य च शासनम् ।
वर्तते यस्तु मूढात्मा तमाहुर्ब्रह्मघातकम्
guruṃ tvaṃkṛtyaṃ huṃkṛtya atikramya ca śāsanam |
vartate yastu mūḍhātmā tamāhurbrahmaghātakam
क्रोधाद्वा यदि वा द्वेषादाक्रुष्टस्तर्जितोपि वा ।
ऋतौ स्त्रियं वा नोपेयात्तमाहुर्ब्रह्मघातकम्
krodhādvā yadi vā dveṣādākruṣṭastarjitopi vā |
ṛtau striyaṃ vā nopeyāttamāhurbrahmaghātakam
यावत्सारो भवेद्दीनस्तन्नाशे यस्य दुःस्थितिः ।
तत्सर्वस्वं हरेद्यो वै तमाहुर्ब्रह्मघातकम्
yāvatsāro bhaveddīnastannāśe yasya duḥsthitiḥ |
tatsarvasvaṃ haredyo vai tamāhurbrahmaghātakam
युधिष्ठिर उवाच
सप्वेषामपि दानानां यत्तु दानं विशिष्यते ।
अभोज्यान्नाश्च ये विप्रास्तान्ब्रवीहि सुरोत्तम
sapveṣāmapi dānānāṃ yattu dānaṃ viśiṣyate |
abhojyānnāśca ye viprāstānbravīhi surottama
भगवानुवाच
अन्नमेव प्रशंसन्ति देवा ब्रह्मपुरस्सराः ।
अन्नेन सदृशं दानं न भूतं न भविष्यति
annameva praśaṃsanti devā brahmapurassarāḥ |
annena sadṛśaṃ dānaṃ na bhūtaṃ na bhaviṣyati
अन्नमूर्जस्करं लोके ह्यन्नात्प्राणाः प्रतिष्ठिताः ।
अबोज्यान्नान्मया राजन्वक्ष्यमाणान्निबोध मे
annamūrjaskaraṃ loke hyannātprāṇāḥ pratiṣṭhitāḥ |
abojyānnānmayā rājanvakṣyamāṇānnibodha me
दीक्षितस्य कदर्यस्य क्रुद्धस्य निकृतस्य च ।
अभिशप्तस्य षण्डस्य पाकभेदकरस्य च
dīkṣitasya kadaryasya kruddhasya nikṛtasya ca |
abhiśaptasya ṣaṇḍasya pākabhedakarasya ca
चिकित्सकस्य दूतस्य तथा चोच्छिष्टभोजिनः ।
उग्रान्नं सूतकान्नं च शूद्रोच्छेषणमेव च
cikitsakasya dūtasya tathā cocchiṣṭabhojinaḥ |
ugrānnaṃ sūtakānnaṃ ca śūdroccheṣaṇameva ca
द्विषदन्नं न भोक्तव्यं पतितान्नं च यच्छ्रुतम् ।
तथा च पिशुनस्यान्नं यज्ञविक्रयिणस्तथा
dviṣadannaṃ na bhoktavyaṃ patitānnaṃ ca yacchrutam |
tathā ca piśunasyānnaṃ yajñavikrayiṇastathā
शैलूषं तन्तुवायान्नं कृतघ्नस्यान्नमेव च ।
अंबष्ठकनिषादानां रङ्गावतरकस्य च
śailūṣaṃ tantuvāyānnaṃ kṛtaghnasyānnameva ca |
aṃbaṣṭhakaniṣādānāṃ raṅgāvatarakasya ca
सुवर्णकर्तुर्वैणस्यि शस्त्रविक्रयिणस्तथा ।
सूताना शौण्डिकानां च वैद्यस्य रजकस्य च
suvarṇakarturvaiṇasyi śastravikrayiṇastathā |
sūtānā śauṇḍikānāṃ ca vaidyasya rajakasya ca
स्त्रीजितस्य नृशंसस्य तथा माहिषिकस्य च ।
अनिर्दशानां प्रेतानां गणिकानां तथैव च
strījitasya nṛśaṃsasya tathā māhiṣikasya ca |
anirdaśānāṃ pretānāṃ gaṇikānāṃ tathaiva ca
बन्दिनो द्यूतकर्तुश्च तथा द्यूतविदामपि ।
परिवित्तस्य यच्चान्नं परिवेत्तुस्तथैव च
bandino dyūtakartuśca tathā dyūtavidāmapi |
parivittasya yaccānnaṃ parivettustathaiva ca
यश्चाग्रदिधिषुर्विप्रो दिधिषूपपिस्तथा ।
तयोरप्युभयोरन्नं राज्ञां चापि विवर्जयेत्
yaścāgradidhiṣurvipro didhiṣūpapistathā |
tayorapyubhayorannaṃ rājñāṃ cāpi vivarjayet
राजान्नं तेज आदत्ते शूद्रान्नं ब्रह्मवर्चसम् ।
आयुः सुवर्णकारान्नं यशश्चार्मावकृन्तिनः
rājānnaṃ teja ādatte śūdrānnaṃ brahmavarcasam |
āyuḥ suvarṇakārānnaṃ yaśaścārmāvakṛntinaḥ
गणान्नं गणिकान्नं च लोकेभ्यः परिकीर्तितम् ।
पूयं चिकित्सकस्यान्नं शुक्लं तु वृषलीपतेः
gaṇānnaṃ gaṇikānnaṃ ca lokebhyaḥ parikīrtitam |
pūyaṃ cikitsakasyānnaṃ śuklaṃ tu vṛṣalīpateḥ
विष्ठा वार्धुषिकस्यान्नं तस्मात्तत्परिवर्जयेत् ।
तेषां त्वगस्थिरोमाणि भुङ्क्ते योऽन्नं तु भक्षयेत्
viṣṭhā vārdhuṣikasyānnaṃ tasmāttatparivarjayet |
teṣāṃ tvagasthiromāṇi bhuṅkte yo'nnaṃ tu bhakṣayet
अमात्यान्नमथैतेषां भुक्त्वा तु त्रियहं क्षिपेत् ।
मत्या भुक्त्वा सकृद्वाऽपि प्राजापत्यं चरेद्द्विजः
amātyānnamathaiteṣāṃ bhuktvā tu triyahaṃ kṣipet |
matyā bhuktvā sakṛdvā'pi prājāpatyaṃ careddvijaḥ
दानानां च फलं यद्वै शृणु पाण्डव तत्वतः ।
जलदस्तृप्तिमाप्नोति सुखमक्षयमन्नदः
dānānāṃ ca phalaṃ yadvai śṛṇu pāṇḍava tatvataḥ |
jaladastṛptimāpnoti sukhamakṣayamannadaḥ
तिलदश्च प्रजामिष्टां दीपदश्चक्षुरुत्तमम् ।
भूमदो भूमिमाप्नोति दीर्घमायुर्हिरण्यदः
tiladaśca prajāmiṣṭāṃ dīpadaścakṣuruttamam |
bhūmado bhūmimāpnoti dīrghamāyurhiraṇyadaḥ
गृहदोऽग्र्याणि वेश्मानि रूप्यदो रूपमुत्तमम् ।
वासोदश्चन्द्रसालोक्यमश्विसालोक्यमश्वदः
gṛhado'gryāṇi veśmāni rūpyado rūpamuttamam |
vāsodaścandrasālokyamaśvisālokyamaśvadaḥ
अनडुद्दः श्रियं जुष्टां गोदो गोलोकमश्नुते ।
यानशय्याप्रदो भार्यामैश्वर्यमभयप्रदः
anaḍuddaḥ śriyaṃ juṣṭāṃ godo golokamaśnute |
yānaśayyāprado bhāryāmaiśvaryamabhayapradaḥ
धान्यदः शाश्वतं सौख्यं ब्रह्मदो ब्रह्मसाम्यताम् ।
सर्वेषामेव दानानां ब्रह्मदानं विशिष्यते
dhānyadaḥ śāśvataṃ saukhyaṃ brahmado brahmasāmyatām |
sarveṣāmeva dānānāṃ brahmadānaṃ viśiṣyate
हिरण्यभूगवाश्वाजवस्त्रशय्यासनादिषु ।
योर्चितः प्रतिगृह्णाति दद्यादुचितमेव च ।
तावुभौ गच्छतः स्वर्गं नरकं च विपर्यये
hiraṇyabhūgavāśvājavastraśayyāsanādiṣu |
yorcitaḥ pratigṛhṇāti dadyāducitameva ca |
tāvubhau gacchataḥ svargaṃ narakaṃ ca viparyaye
अनृतं न वदेद्विद्वांस्तपस्तप्त्वा न विस्मयेत् ।
नार्तोप्यभिभवेद्विप्रान्न दत्त्वा परिकीर्तयेत्
anṛtaṃ na vadedvidvāṃstapastaptvā na vismayet |
nārtopyabhibhavedviprānna dattvā parikīrtayet
यज्ञोऽनृतेन क्षरति तपः क्षरति विस्मयात् ।
आयुर्विप्रावमानेन दानं तु परिकीर्तनात्
yajño'nṛtena kṣarati tapaḥ kṣarati vismayāt |
āyurviprāvamānena dānaṃ tu parikīrtanāt
एकः प्रजायते जन्तुरेक एव प्रमीयते ।
अकोऽनुभुङ्क्ते सुकृतमेकश्चाप्नोति दुष्कृतम्
ekaḥ prajāyate jantureka eva pramīyate |
ako'nubhuṅkte sukṛtamekaścāpnoti duṣkṛtam
मृतं शरीरमुत्सृज्य काष्ठलोष्टसमं क्षितौ ।
विमुखा बान्धवा यान्ति धर्मस्तमनुवर्तते
mṛtaṃ śarīramutsṛjya kāṣṭhaloṣṭasamaṃ kṣitau |
vimukhā bāndhavā yānti dharmastamanuvartate
अनागतानि कार्याणि कर्तुं गणयते मनः ।
शरीरकं समुद्दिश्य स्मयते नूनमन्तकः
anāgatāni kāryāṇi kartuṃ gaṇayate manaḥ |
śarīrakaṃ samuddiśya smayate nūnamantakaḥ
तस्माद्धर्मसहासस्तु धर्मं संचिनुयात्सदा ।
धर्मेण हि सहायेन तमस्तरति दुस्तरम्
tasmāddharmasahāsastu dharmaṃ saṃcinuyātsadā |
dharmeṇa hi sahāyena tamastarati dustaram
येषां तटाकानि बहूदकानि
सभाश्च कूपाश्च शुभाः प्रपाश्च ।
अन्नप्रदानं मधुरा च वाणी
यमस्य ते निर्विषया भवन्ति
yeṣāṃ taṭākāni bahūdakāni
sabhāśca kūpāśca śubhāḥ prapāśca |
annapradānaṃ madhurā ca vāṇī
yamasya te nirviṣayā bhavanti
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)