Aranyaka (Vana) Parva

Chapter 297: Savitri's three-night vow and the fateful walk

इति श्रीमन्महाभारते अरण्यपर्वणि पतिब्रतामाहात्म्यपर्वणि सप्तनवत्यधिकद्विशततमोऽध्यायः ॥

34 verses · 297 of 315

What happens in this chapter

Savitri's three-night vow and the fateful walk

Savitri counts the days. Four days before the appointed death she begins a three-night vow, standing day and night without food. Dyumatsena, pained, says the vow is very hard, but cannot bring himself to tell her to break it. On the last morning she offers to Agni, greets the elders and receives the hermits' blessing that she will never be widowed. Her in-laws urge her to eat; she says she will eat after sunset. When Satyavan takes his axe to fetch fruit and wood, she asks to go with him. He warns her she is weak from fasting. She begs the elders' leave, and Dyumatsena, recalling she has never asked for anything before, allows it. She walks beside him through peacock-filled woods, smiling outwardly, her heart torn in two.

मार्कण्डेय उवाच

297.1

ततः काले बहुतिथे व्यतिक्रान्ते कदाचन ।
प्राप्तः स कालो मर्व्यं यत्रसत्यवता नृप

tataḥ kāle bahutithe vyatikrānte kadācana |
prāptaḥ sa kālo marvyaṃ yatrasatyavatā nṛpa

297.2

गणयन्त्याश्च सावित्र्या दिवसदिवसे गते ।
यद्वाक्यं नारदेनोक्तं वर्तते हृदि नित्यशः

gaṇayantyāśca sāvitryā divasadivase gate |
yadvākyaṃ nāradenoktaṃ vartate hṛdi nityaśaḥ

297.3

चतुर्थेऽहनि मर्तव्यमिति संचिन्त्य भामिनी ।
व्रतं त्रिरात्रमुद्दिश्य दिवारात्रं स्थिताऽभवत्

caturthe'hani martavyamiti saṃcintya bhāminī |
vrataṃ trirātramuddiśya divārātraṃ sthitā'bhavat

297.4

त्रयोदश्यां चोपवासं प्रतिपत्सु च पारणम् ।
आयुष्यं वर्धते भर्तुर्व्रतेनानि भारत

trayodaśyāṃ copavāsaṃ pratipatsu ca pāraṇam |
āyuṣyaṃ vardhate bharturvratenāni bhārata

297.5

तं श्रुत्वा रकनियमं तस्या भृशं दुःखान्वितो नृपः ।
उत्थाय वाक्यं सावित्रीमब्रवीत्परिसान्त्वयन्

taṃ śrutvā rakaniyamaṃ tasyā bhṛśaṃ duḥkhānvito nṛpaḥ |
utthāya vākyaṃ sāvitrīmabravītparisāntvayan

297.6

अतितीव्रोऽयमारम्भस्त्वयाऽऽरब्धो नृपात्मजे ।
तिसृणां वसतीनां हि स्तानं परमदुश्चरम्

atitīvro'yamārambhastvayā''rabdho nṛpātmaje |
tisṛṇāṃ vasatīnāṃ hi stānaṃ paramaduścaram

सावित्र्युवाच

297.7

न कार्यस्तात संतापः पारयिष्याम्यहं व्रतम् ।
व्यसंसायकृतं हीदं व्यवसायश्च कारणम्

na kāryastāta saṃtāpaḥ pārayiṣyāmyahaṃ vratam |
vyasaṃsāyakṛtaṃ hīdaṃ vyavasāyaśca kāraṇam

द्युमत्सेन उवाच

297.8

व्रतं भिन्धीति वक्तुं त्वां नास्मि शक्तः कथंचन ।
पारयस्वेति वचनं युक्तमस्मद्विधो वदेत्

vrataṃ bhindhīti vaktuṃ tvāṃ nāsmi śaktaḥ kathaṃcana |
pārayasveti vacanaṃ yuktamasmadvidho vadet

मार्कण्डेय उवाच

297.9

एवमुक्त्वा द्युमत्सेनो विरराम महामनाः ।
तिष्ठन्ती चैव सावित्री काण्ठभूतेव लक्ष्यते

evamuktvā dyumatseno virarāma mahāmanāḥ |
tiṣṭhantī caiva sāvitrī kāṇṭhabhūteva lakṣyate

297.10

श्वोभूते भर्तृमरणे सावित्र्या भरतर्षभ ।
दुःखान्वितायास्तिष्ठन्त्याः सा रात्रिर्व्यत्यवर्तत

śvobhūte bhartṛmaraṇe sāvitryā bharatarṣabha |
duḥkhānvitāyāstiṣṭhantyāḥ sā rātrirvyatyavartata

297.11

अद्य तद्दिवसं चेति हुत्वा दीप्तं हुताशनम् ।
युगमात्रोदिते सूर्येकृत्वा पौर्वाङ्णिकीः क्रियाः

adya taddivasaṃ ceti hutvā dīptaṃ hutāśanam |
yugamātrodite sūryekṛtvā paurvāṅṇikīḥ kriyāḥ

297.12

व्रतं समाप्यसावित्री स्नात्वा शुद्धा यशस्विनी ।
ततः सर्वान्द्विजान्वृद्धाञ्श्वश्रूं श्वशुरमेव च ।
अभिवाद्यानुपूर्व्येण प्राञ्जलिर्नियता स्थिता

vrataṃ samāpyasāvitrī snātvā śuddhā yaśasvinī |
tataḥ sarvāndvijānvṛddhāñśvaśrūṃ śvaśurameva ca |
abhivādyānupūrvyeṇa prāñjalirniyatā sthitā

297.13

अवैधव्याशिषस्ते तु सावित्र्यर्थं हिताः शुभाः ।
ऊचुस्तपस्विनः सर्वे तपोवननिवासिनः

avaidhavyāśiṣaste tu sāvitryarthaṃ hitāḥ śubhāḥ |
ūcustapasvinaḥ sarve tapovananivāsinaḥ

297.14

एवमस्त्विति सावित्री ध्यानयोगपरायणा ।
मनसा ता गिरः सर्वाः प्रत्यगृह्णात्तपस्विनी

evamastviti sāvitrī dhyānayogaparāyaṇā |
manasā tā giraḥ sarvāḥ pratyagṛhṇāttapasvinī

297.15

तं कालं तं मुहूर्तं च प्रतीक्षन्ती नृपात्मजा ।
यथोक्तं नारदवचश्चिन्तयन्ती सुदुःखिता

taṃ kālaṃ taṃ muhūrtaṃ ca pratīkṣantī nṛpātmajā |
yathoktaṃ nāradavacaścintayantī suduḥkhitā

297.16

ततस्तु श्वश्रूश्वशुरावूचतुस्तां नृपात्मजाम् ।
एकान्तमास्थितां वाक्यं प्रीत्या भरतसत्तम

tatastu śvaśrūśvaśurāvūcatustāṃ nṛpātmajām |
ekāntamāsthitāṃ vākyaṃ prītyā bharatasattama

297.17

व्रतं यथोपदिष्टं तु तथा तत्पारितं त्वया ।
आहारकालः संप्राप्तः क्रियतां यदनन्तरम्

vrataṃ yathopadiṣṭaṃ tu tathā tatpāritaṃ tvayā |
āhārakālaḥ saṃprāptaḥ kriyatāṃ yadanantaram

सावित्र्युवाच

297.18

अस्तं गते मयाऽऽदित्ये भोक्तव्यं कृतकामया ।
एष मे हृदि संकल्पः समयश्च कृतो मया

astaṃ gate mayā''ditye bhoktavyaṃ kṛtakāmayā |
eṣa me hṛdi saṃkalpaḥ samayaśca kṛto mayā

मार्कण्डेय उवाच

297.19

एवं संभाषमाणायाः सावित्र्या भोजनं प्रति ।
स्कन्धे परशुमादाय सत्यवान्प्रस्थितो वनम्

evaṃ saṃbhāṣamāṇāyāḥ sāvitryā bhojanaṃ prati |
skandhe paraśumādāya satyavānprasthito vanam

297.20

सावित्री त्वाह भर्तारं नैकस्त्वं गन्तुमर्हसि ।
सह त्वया गमिष्यामि न हित्वां हातुमुत्सहे

sāvitrī tvāha bhartāraṃ naikastvaṃ gantumarhasi |
saha tvayā gamiṣyāmi na hitvāṃ hātumutsahe

सत्यवानुवाच

297.21

वनं न गतपूर्वं ते दुःख पन्थाश्च भामिनि ।
व्रतोपवासक्षामा च कथं पद्भ्यां गमिष्यसि

vanaṃ na gatapūrvaṃ te duḥkha panthāśca bhāmini |
vratopavāsakṣāmā ca kathaṃ padbhyāṃ gamiṣyasi

सावित्र्युवाच

297.22

उपवासान्न मे ग्लानिर्नास्ति चापि परिश्रमः ।
गमने च कृतोत्साहां प्रतिषेद्धुं न माऽर्हसि

upavāsānna me glānirnāsti cāpi pariśramaḥ |
gamane ca kṛtotsāhāṃ pratiṣeddhuṃ na mā'rhasi

सत्यवानुवाच

297.23

यदि ते गमनोत्साहः करिष्यामि तव प्रयम् ।
मम त्वामन्त्रय गुरून्न मां दोषः स्पृशेदयम्

yadi te gamanotsāhaḥ kariṣyāmi tava prayam |
mama tvāmantraya gurūnna māṃ doṣaḥ spṛśedayam

मार्कण्डेय उवाच

297.24

साऽभिवाद्याब्रवीच्छ्वश्रूं श्वशुरं च महाव्रता ।
अयं गच्छति मे भर्ता फलाहारो महावनम्

sā'bhivādyābravīcchvaśrūṃ śvaśuraṃ ca mahāvratā |
ayaṃ gacchati me bhartā phalāhāro mahāvanam

297.25

इच्छेयमभ्यनुज्ञाता आर्यया श्वशुरेण ह ।
अनेन सह निर्गन्तुं न मेऽद्य विरहः क्षमः

iccheyamabhyanujñātā āryayā śvaśureṇa ha |
anena saha nirgantuṃ na me'dya virahaḥ kṣamaḥ

297.26

गुर्वग्निहोत्रार्तकृतेप्रस्थितश्च सुतस्तव ।
न निवार्यो निवार्यः स्यादन्यथा प्रस्थितो वनम्

gurvagnihotrārtakṛteprasthitaśca sutastava |
na nivāryo nivāryaḥ syādanyathā prasthito vanam

297.27

संवत्सरः किंचिदूनो न निष्क्रान्ताऽहमाश्रमात् ।
वनं कुसुमितं द्रष्टुं परं कौतूहलं हि मे

saṃvatsaraḥ kiṃcidūno na niṣkrāntā'hamāśramāt |
vanaṃ kusumitaṃ draṣṭuṃ paraṃ kautūhalaṃ hi me

द्युमत्सेन उवाच

297.28

यदा प्रभृति सावित्री पित्रा दत्ता स्नाषु मम ।
नानयाऽभ्यर्थनायुक्तमुक्तपूर्वं स्मराम्यहम्

yadā prabhṛti sāvitrī pitrā dattā snāṣu mama |
nānayā'bhyarthanāyuktamuktapūrvaṃ smarāmyaham

297.29

तदेषा लभतां कामं यथाभिलषितं वधूः ।
अप्रमादश्च कर्तव्यः पुत्रि सत्यवतः पथि

tadeṣā labhatāṃ kāmaṃ yathābhilaṣitaṃ vadhūḥ |
apramādaśca kartavyaḥ putri satyavataḥ pathi

मार्कण्डेय उवाच

297.30

उभाभ्यामभ्यनुज्ञाता सा जगाम यशस्विनी ।
सहभर्त्रा हसन्तीव हृदयेन विदूयता

ubhābhyāmabhyanujñātā sā jagāma yaśasvinī |
sahabhartrā hasantīva hṛdayena vidūyatā

297.31

सा वनानि विचित्राणि रमणीयानि सर्वशः ।
मयूरगणजुष्टानि ददर्श विपुलेक्षणा

sā vanāni vicitrāṇi ramaṇīyāni sarvaśaḥ |
mayūragaṇajuṣṭāni dadarśa vipulekṣaṇā

297.32

नदीः पुण्यवहाश्चैव पुष्पितांश्च नगोत्तमान् ।
सत्यवानाह पश्येति सावित्रीं मधूरं वचः

nadīḥ puṇyavahāścaiva puṣpitāṃśca nagottamān |
satyavānāha paśyeti sāvitrīṃ madhūraṃ vacaḥ

297.33

नीरीक्षमाणा भर्तारं सर्वावस्थमनिन्दिता ।
मृतमेव हिं मेने काले मुनिवचः स्मरन्

nīrīkṣamāṇā bhartāraṃ sarvāvasthamaninditā |
mṛtameva hiṃ mene kāle munivacaḥ smaran

297.34

अनुव्रजन्ती भर्तारं जगाम मृदुगामिनी ।
द्विधेव हृदयं कृत्वा तं च कालमवेक्षती

anuvrajantī bhartāraṃ jagāma mṛdugāminī |
dvidheva hṛdayaṃ kṛtvā taṃ ca kālamavekṣatī

Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)