ततः काले बहुतिथे व्यतिक्रान्ते कदाचन ।
प्राप्तः स कालो मर्व्यं यत्रसत्यवता नृप
tataḥ kāle bahutithe vyatikrānte kadācana |
prāptaḥ sa kālo marvyaṃ yatrasatyavatā nṛpa
इति श्रीमन्महाभारते अरण्यपर्वणि पतिब्रतामाहात्म्यपर्वणि सप्तनवत्यधिकद्विशततमोऽध्यायः ॥
34 verses · 297 of 315
Savitri counts the days. Four days before the appointed death she begins a three-night vow, standing day and night without food. Dyumatsena, pained, says the vow is very hard, but cannot bring himself to tell her to break it. On the last morning she offers to Agni, greets the elders and receives the hermits' blessing that she will never be widowed. Her in-laws urge her to eat; she says she will eat after sunset. When Satyavan takes his axe to fetch fruit and wood, she asks to go with him. He warns her she is weak from fasting. She begs the elders' leave, and Dyumatsena, recalling she has never asked for anything before, allows it. She walks beside him through peacock-filled woods, smiling outwardly, her heart torn in two.
मार्कण्डेय उवाच
ततः काले बहुतिथे व्यतिक्रान्ते कदाचन ।
प्राप्तः स कालो मर्व्यं यत्रसत्यवता नृप
tataḥ kāle bahutithe vyatikrānte kadācana |
prāptaḥ sa kālo marvyaṃ yatrasatyavatā nṛpa
गणयन्त्याश्च सावित्र्या दिवसदिवसे गते ।
यद्वाक्यं नारदेनोक्तं वर्तते हृदि नित्यशः
gaṇayantyāśca sāvitryā divasadivase gate |
yadvākyaṃ nāradenoktaṃ vartate hṛdi nityaśaḥ
चतुर्थेऽहनि मर्तव्यमिति संचिन्त्य भामिनी ।
व्रतं त्रिरात्रमुद्दिश्य दिवारात्रं स्थिताऽभवत्
caturthe'hani martavyamiti saṃcintya bhāminī |
vrataṃ trirātramuddiśya divārātraṃ sthitā'bhavat
त्रयोदश्यां चोपवासं प्रतिपत्सु च पारणम् ।
आयुष्यं वर्धते भर्तुर्व्रतेनानि भारत
trayodaśyāṃ copavāsaṃ pratipatsu ca pāraṇam |
āyuṣyaṃ vardhate bharturvratenāni bhārata
तं श्रुत्वा रकनियमं तस्या भृशं दुःखान्वितो नृपः ।
उत्थाय वाक्यं सावित्रीमब्रवीत्परिसान्त्वयन्
taṃ śrutvā rakaniyamaṃ tasyā bhṛśaṃ duḥkhānvito nṛpaḥ |
utthāya vākyaṃ sāvitrīmabravītparisāntvayan
अतितीव्रोऽयमारम्भस्त्वयाऽऽरब्धो नृपात्मजे ।
तिसृणां वसतीनां हि स्तानं परमदुश्चरम्
atitīvro'yamārambhastvayā''rabdho nṛpātmaje |
tisṛṇāṃ vasatīnāṃ hi stānaṃ paramaduścaram
सावित्र्युवाच
न कार्यस्तात संतापः पारयिष्याम्यहं व्रतम् ।
व्यसंसायकृतं हीदं व्यवसायश्च कारणम्
na kāryastāta saṃtāpaḥ pārayiṣyāmyahaṃ vratam |
vyasaṃsāyakṛtaṃ hīdaṃ vyavasāyaśca kāraṇam
द्युमत्सेन उवाच
व्रतं भिन्धीति वक्तुं त्वां नास्मि शक्तः कथंचन ।
पारयस्वेति वचनं युक्तमस्मद्विधो वदेत्
vrataṃ bhindhīti vaktuṃ tvāṃ nāsmi śaktaḥ kathaṃcana |
pārayasveti vacanaṃ yuktamasmadvidho vadet
मार्कण्डेय उवाच
एवमुक्त्वा द्युमत्सेनो विरराम महामनाः ।
तिष्ठन्ती चैव सावित्री काण्ठभूतेव लक्ष्यते
evamuktvā dyumatseno virarāma mahāmanāḥ |
tiṣṭhantī caiva sāvitrī kāṇṭhabhūteva lakṣyate
श्वोभूते भर्तृमरणे सावित्र्या भरतर्षभ ।
दुःखान्वितायास्तिष्ठन्त्याः सा रात्रिर्व्यत्यवर्तत
śvobhūte bhartṛmaraṇe sāvitryā bharatarṣabha |
duḥkhānvitāyāstiṣṭhantyāḥ sā rātrirvyatyavartata
अद्य तद्दिवसं चेति हुत्वा दीप्तं हुताशनम् ।
युगमात्रोदिते सूर्येकृत्वा पौर्वाङ्णिकीः क्रियाः
adya taddivasaṃ ceti hutvā dīptaṃ hutāśanam |
yugamātrodite sūryekṛtvā paurvāṅṇikīḥ kriyāḥ
व्रतं समाप्यसावित्री स्नात्वा शुद्धा यशस्विनी ।
ततः सर्वान्द्विजान्वृद्धाञ्श्वश्रूं श्वशुरमेव च ।
अभिवाद्यानुपूर्व्येण प्राञ्जलिर्नियता स्थिता
vrataṃ samāpyasāvitrī snātvā śuddhā yaśasvinī |
tataḥ sarvāndvijānvṛddhāñśvaśrūṃ śvaśurameva ca |
abhivādyānupūrvyeṇa prāñjalirniyatā sthitā
अवैधव्याशिषस्ते तु सावित्र्यर्थं हिताः शुभाः ।
ऊचुस्तपस्विनः सर्वे तपोवननिवासिनः
avaidhavyāśiṣaste tu sāvitryarthaṃ hitāḥ śubhāḥ |
ūcustapasvinaḥ sarve tapovananivāsinaḥ
एवमस्त्विति सावित्री ध्यानयोगपरायणा ।
मनसा ता गिरः सर्वाः प्रत्यगृह्णात्तपस्विनी
evamastviti sāvitrī dhyānayogaparāyaṇā |
manasā tā giraḥ sarvāḥ pratyagṛhṇāttapasvinī
तं कालं तं मुहूर्तं च प्रतीक्षन्ती नृपात्मजा ।
यथोक्तं नारदवचश्चिन्तयन्ती सुदुःखिता
taṃ kālaṃ taṃ muhūrtaṃ ca pratīkṣantī nṛpātmajā |
yathoktaṃ nāradavacaścintayantī suduḥkhitā
ततस्तु श्वश्रूश्वशुरावूचतुस्तां नृपात्मजाम् ।
एकान्तमास्थितां वाक्यं प्रीत्या भरतसत्तम
tatastu śvaśrūśvaśurāvūcatustāṃ nṛpātmajām |
ekāntamāsthitāṃ vākyaṃ prītyā bharatasattama
व्रतं यथोपदिष्टं तु तथा तत्पारितं त्वया ।
आहारकालः संप्राप्तः क्रियतां यदनन्तरम्
vrataṃ yathopadiṣṭaṃ tu tathā tatpāritaṃ tvayā |
āhārakālaḥ saṃprāptaḥ kriyatāṃ yadanantaram
सावित्र्युवाच
अस्तं गते मयाऽऽदित्ये भोक्तव्यं कृतकामया ।
एष मे हृदि संकल्पः समयश्च कृतो मया
astaṃ gate mayā''ditye bhoktavyaṃ kṛtakāmayā |
eṣa me hṛdi saṃkalpaḥ samayaśca kṛto mayā
मार्कण्डेय उवाच
एवं संभाषमाणायाः सावित्र्या भोजनं प्रति ।
स्कन्धे परशुमादाय सत्यवान्प्रस्थितो वनम्
evaṃ saṃbhāṣamāṇāyāḥ sāvitryā bhojanaṃ prati |
skandhe paraśumādāya satyavānprasthito vanam
सावित्री त्वाह भर्तारं नैकस्त्वं गन्तुमर्हसि ।
सह त्वया गमिष्यामि न हित्वां हातुमुत्सहे
sāvitrī tvāha bhartāraṃ naikastvaṃ gantumarhasi |
saha tvayā gamiṣyāmi na hitvāṃ hātumutsahe
सत्यवानुवाच
वनं न गतपूर्वं ते दुःख पन्थाश्च भामिनि ।
व्रतोपवासक्षामा च कथं पद्भ्यां गमिष्यसि
vanaṃ na gatapūrvaṃ te duḥkha panthāśca bhāmini |
vratopavāsakṣāmā ca kathaṃ padbhyāṃ gamiṣyasi
सावित्र्युवाच
उपवासान्न मे ग्लानिर्नास्ति चापि परिश्रमः ।
गमने च कृतोत्साहां प्रतिषेद्धुं न माऽर्हसि
upavāsānna me glānirnāsti cāpi pariśramaḥ |
gamane ca kṛtotsāhāṃ pratiṣeddhuṃ na mā'rhasi
सत्यवानुवाच
यदि ते गमनोत्साहः करिष्यामि तव प्रयम् ।
मम त्वामन्त्रय गुरून्न मां दोषः स्पृशेदयम्
yadi te gamanotsāhaḥ kariṣyāmi tava prayam |
mama tvāmantraya gurūnna māṃ doṣaḥ spṛśedayam
मार्कण्डेय उवाच
साऽभिवाद्याब्रवीच्छ्वश्रूं श्वशुरं च महाव्रता ।
अयं गच्छति मे भर्ता फलाहारो महावनम्
sā'bhivādyābravīcchvaśrūṃ śvaśuraṃ ca mahāvratā |
ayaṃ gacchati me bhartā phalāhāro mahāvanam
इच्छेयमभ्यनुज्ञाता आर्यया श्वशुरेण ह ।
अनेन सह निर्गन्तुं न मेऽद्य विरहः क्षमः
iccheyamabhyanujñātā āryayā śvaśureṇa ha |
anena saha nirgantuṃ na me'dya virahaḥ kṣamaḥ
गुर्वग्निहोत्रार्तकृतेप्रस्थितश्च सुतस्तव ।
न निवार्यो निवार्यः स्यादन्यथा प्रस्थितो वनम्
gurvagnihotrārtakṛteprasthitaśca sutastava |
na nivāryo nivāryaḥ syādanyathā prasthito vanam
संवत्सरः किंचिदूनो न निष्क्रान्ताऽहमाश्रमात् ।
वनं कुसुमितं द्रष्टुं परं कौतूहलं हि मे
saṃvatsaraḥ kiṃcidūno na niṣkrāntā'hamāśramāt |
vanaṃ kusumitaṃ draṣṭuṃ paraṃ kautūhalaṃ hi me
द्युमत्सेन उवाच
यदा प्रभृति सावित्री पित्रा दत्ता स्नाषु मम ।
नानयाऽभ्यर्थनायुक्तमुक्तपूर्वं स्मराम्यहम्
yadā prabhṛti sāvitrī pitrā dattā snāṣu mama |
nānayā'bhyarthanāyuktamuktapūrvaṃ smarāmyaham
तदेषा लभतां कामं यथाभिलषितं वधूः ।
अप्रमादश्च कर्तव्यः पुत्रि सत्यवतः पथि
tadeṣā labhatāṃ kāmaṃ yathābhilaṣitaṃ vadhūḥ |
apramādaśca kartavyaḥ putri satyavataḥ pathi
मार्कण्डेय उवाच
उभाभ्यामभ्यनुज्ञाता सा जगाम यशस्विनी ।
सहभर्त्रा हसन्तीव हृदयेन विदूयता
ubhābhyāmabhyanujñātā sā jagāma yaśasvinī |
sahabhartrā hasantīva hṛdayena vidūyatā
सा वनानि विचित्राणि रमणीयानि सर्वशः ।
मयूरगणजुष्टानि ददर्श विपुलेक्षणा
sā vanāni vicitrāṇi ramaṇīyāni sarvaśaḥ |
mayūragaṇajuṣṭāni dadarśa vipulekṣaṇā
नदीः पुण्यवहाश्चैव पुष्पितांश्च नगोत्तमान् ।
सत्यवानाह पश्येति सावित्रीं मधूरं वचः
nadīḥ puṇyavahāścaiva puṣpitāṃśca nagottamān |
satyavānāha paśyeti sāvitrīṃ madhūraṃ vacaḥ
नीरीक्षमाणा भर्तारं सर्वावस्थमनिन्दिता ।
मृतमेव हिं मेने काले मुनिवचः स्मरन्
nīrīkṣamāṇā bhartāraṃ sarvāvasthamaninditā |
mṛtameva hiṃ mene kāle munivacaḥ smaran
अनुव्रजन्ती भर्तारं जगाम मृदुगामिनी ।
द्विधेव हृदयं कृत्वा तं च कालमवेक्षती
anuvrajantī bhartāraṃ jagāma mṛdugāminī |
dvidheva hṛdayaṃ kṛtvā taṃ ca kālamavekṣatī
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)