एवमुक्तः स विप्रस्तु धर्मव्याधेन भारत ।
कथामकथयद्भूयो मनसः प्रीतिवर्धनीम्
evamuktaḥ sa viprastu dharmavyādhena bhārata |
kathāmakathayadbhūyo manasaḥ prītivardhanīm
इति श्रीमन्महाभारते अरण्यपर्वणि मार्कण्डेयसमास्यापर्वणि पञ्चदशाधिकद्विशततमोऽध्यायः ॥
27 verses · 215 of 315
Kaushika asks the qualities of the five great elements. Earth has five: sound, touch, form, taste and smell. Water has four, fire three, wind two, and space only sound. When the elements fall out of balance the embodied one leaves for another body; they dissolve in reverse order and arise in sequence. The senses grasp their objects, and the embodied self suffers through them. Heaven and hell are the senses themselves, restrained or let loose. He who rules the six is untouched by sin. The steady man who holds the reins of the senses is the finest charioteer, for when the mind follows the roaming senses, it carries off judgment as wind drives a boat on water.
मार्कण्डेय उवाच
एवमुक्तः स विप्रस्तु धर्मव्याधेन भारत ।
कथामकथयद्भूयो मनसः प्रीतिवर्धनीम्
evamuktaḥ sa viprastu dharmavyādhena bhārata |
kathāmakathayadbhūyo manasaḥ prītivardhanīm
ब्राह्मण उवाच
महाभूतानि यान्याहुः पञ्च धर्मविदांवर ।
एकैकस्य गुणान्सम्यक्पञ्चानामपि मे वद
mahābhūtāni yānyāhuḥ pañca dharmavidāṃvara |
ekaikasya guṇānsamyakpañcānāmapi me vada
व्याध उवाच
भूमिरापस्तथा ज्योतिर्वायुराकाशमेव च ।
गुणोत्तराणइ सर्वाणि तेषां वक्ष्यामि ते गुणान्
bhūmirāpastathā jyotirvāyurākāśameva ca |
guṇottarāṇai sarvāṇi teṣāṃ vakṣyāmi te guṇān
भूमिः पञ्चगुणा ब्रह्मननुदकं च चतुर्गुणम् ।
गुणास्त्रयस्तेजसि च त्रयश्चाकाशवातयोः
bhūmiḥ pañcaguṇā brahmananudakaṃ ca caturguṇam |
guṇāstrayastejasi ca trayaścākāśavātayoḥ
शब्दः स्पर्शश्च रूपं च रसो गन्धश्च पञ्चमः ।
एतेगुणाः पञ्च भूमेः सर्वेभ्यो गुणवत्तराः
śabdaḥ sparśaśca rūpaṃ ca raso gandhaśca pañcamaḥ |
eteguṇāḥ pañca bhūmeḥ sarvebhyo guṇavattarāḥ
शब्दः स्पर्शश्च रूपं च सरश्चापि द्विजोत्तम ।
अपामेते गुणा ब्रह्मन्कीर्तितास्तव सुव्रत
śabdaḥ sparśaśca rūpaṃ ca saraścāpi dvijottama |
apāmete guṇā brahmankīrtitāstava suvrata
शब्दः स्पर्शश्च रूपं च तेजसोऽथ गुणास्त्रयः ।
शब्दः स्पर्शश्च वायौ तु शब्दश्चाकाश एव तु
śabdaḥ sparśaśca rūpaṃ ca tejaso'tha guṇāstrayaḥ |
śabdaḥ sparśaśca vāyau tu śabdaścākāśa eva tu
एते पञ्चदश ब्रह्मन्गुणा भूतेषु पञ्चसु ।
वर्तन्ते सर्वभूतेषु येषु लोकाः प्रतिष्ठिताः
ete pañcadaśa brahmanguṇā bhūteṣu pañcasu |
vartante sarvabhūteṣu yeṣu lokāḥ pratiṣṭhitāḥ
अन्योन्यं नातिवर्तन्ते सम्यक्व भवति द्विज ।
यदा तु विषमं भावमाचरन्ति चराचराः
anyonyaṃ nātivartante samyakva bhavati dvija |
yadā tu viṣamaṃ bhāvamācaranti carācarāḥ
तदा देही देहमन्यं व्यतिरोहति कालतः ।
प्रातिलोम्याद्विनश्यन्ति जायन्ते चानुपूर्वशः
tadā dehī dehamanyaṃ vyatirohati kālataḥ |
prātilomyādvinaśyanti jāyante cānupūrvaśaḥ
तत्र तत्रहि दृश्यन्ते धातवः पाञ्चभौतिकाः ।
यैरावृतमिदं सर्वं जगत्स्थावरजङ्गमम्
tatra tatrahi dṛśyante dhātavaḥ pāñcabhautikāḥ |
yairāvṛtamidaṃ sarvaṃ jagatsthāvarajaṅgamam
इन्द्रियैर्गृह्यते यद्यत्तत्तद्व्यक्तमिति स्मृतम् ।
तदव्यक्तमिति ज्ञेयं लिङ्गग्राह्यमतीन्द्रियम्
indriyairgṛhyate yadyattattadvyaktamiti smṛtam |
tadavyaktamiti jñeyaṃ liṅgagrāhyamatīndriyam
यथास्वं ग्राहकान्येषां शब्दादीनामिमानि तु ।
इन्द्रियाणि तथा देही धारयन्निह तप्यते
yathāsvaṃ grāhakānyeṣāṃ śabdādīnāmimāni tu |
indriyāṇi tathā dehī dhārayanniha tapyate
लोके विततमात्मानं लोकं चात्मनि पश्यति ।
परापरज्ञः सक्तः सन्स तु भूतानि पश्यति
loke vitatamātmānaṃ lokaṃ cātmani paśyati |
parāparajñaḥ saktaḥ sansa tu bhūtāni paśyati
पश्यतः सर्वभूतानि सर्वावस्थासु सर्वदा ।
ब्रह्मभूतस् संयोगो नाशुभेनोपपद्यते
paśyataḥ sarvabhūtāni sarvāvasthāsu sarvadā |
brahmabhūtas saṃyogo nāśubhenopapadyate
ज्ञानमूलात्मकं क्लेशमतिवृत्तस्य मोहजम् ।
लोकबुद्धिप्रकाशेन ज्ञेयमार्गेण गम्यते
jñānamūlātmakaṃ kleśamativṛttasya mohajam |
lokabuddhiprakāśena jñeyamārgeṇa gamyate
अनादिनिधनं जन्तुमात्मयोनिं सदाव्ययम् ।
अनौपम्यममूर्तं च भगवानाह बुद्धिमान्
anādinidhanaṃ jantumātmayoniṃ sadāvyayam |
anaupamyamamūrtaṃ ca bhagavānāha buddhimān
तपोमूलमिदं सर्वं यन्मां विप्रानुपृच्छसि ।
तपसा हि समाप्नोति यद्यदेवाभिवाञ्छति ।
इन्द्रियाण्येव संयम्य तपो भवति नान्यथा
tapomūlamidaṃ sarvaṃ yanmāṃ viprānupṛcchasi |
tapasā hi samāpnoti yadyadevābhivāñchati |
indriyāṇyeva saṃyamya tapo bhavati nānyathā
इन्द्रियाण्येव तत्सर्वंयत्स्वर्गनरकावुभौ ।
निगृहीतविसृष्टानि स्वर्गाय नरकाय च
indriyāṇyeva tatsarvaṃyatsvarganarakāvubhau |
nigṛhītavisṛṣṭāni svargāya narakāya ca
एष योगविधिः कृत्स्नो यावदिन्द्रियधारणम् ।
एतन्मूलं हि तपसः स्वर्गस्य नरकस्य च
eṣa yogavidhiḥ kṛtsno yāvadindriyadhāraṇam |
etanmūlaṃ hi tapasaḥ svargasya narakasya ca
इन्द्रियाणां प्रसङ्गेन दोमार्च्छत्यसंशयम् ।
सन्नियम्य तु तान्येव ततः सिद्धिं समाप्नुयात्
indriyāṇāṃ prasaṅgena domārcchatyasaṃśayam |
sanniyamya tu tānyeva tataḥ siddhiṃ samāpnuyāt
षण्णामात्प्रनि योज्यानामैश्वर्यं योऽधितिष्ठति ।
न स पापैः कुतोऽनर्थैर्युज्यते विजितेन्द्रियः
ṣaṇṇāmātprani yojyānāmaiśvaryaṃ yo'dhitiṣṭhati |
na sa pāpaiḥ kuto'narthairyujyate vijitendriyaḥ
रथः शरीरं पुरुषस्य दृष्ट-
मात्मा नियन्तेन्द्रियाण्याहुरश्वान् ।
तैरप्रमत्तः कुशली सदश्वै-
र्दान्त सुखं याति रथीव धीरः
rathaḥ śarīraṃ puruṣasya dṛṣṭa-
mātmā niyantendriyāṇyāhuraśvān |
tairapramattaḥ kuśalī sadaśvai-
rdānta sukhaṃ yāti rathīva dhīraḥ
षण्णामात्मनियुक्तानामिन्द्रियाणां प्रमाथिनाम् ।
यो धीरो धारयेद्रश्मीन्स स्यात्परमसारथिः
ṣaṇṇāmātmaniyuktānāmindriyāṇāṃ pramāthinām |
yo dhīro dhārayedraśmīnsa syātparamasārathiḥ
इन्द्रियाणां प्रसृष्टानां हयानामिव वर्त्मसु ।
धृतिं कुर्वीत सारथ्ये धृत्या तानि जयेद्ध्रुवम्
indriyāṇāṃ prasṛṣṭānāṃ hayānāmiva vartmasu |
dhṛtiṃ kurvīta sārathye dhṛtyā tāni jayeddhruvam
इन्द्रियाणां विचरतां यन्मनोऽनुविधीयते ।
तदस् हरते बुद्धिं नावं वायुरिवाम्भसि
indriyāṇāṃ vicaratāṃ yanmano'nuvidhīyate |
tadas harate buddhiṃ nāvaṃ vāyurivāmbhasi
येषु विप्रतिपद्यन्ते षट्स्वमोहात्फलागमम् ।
तेष्वध्यवसिताध्यायी विन्दते ध्यानजं फलम्
yeṣu vipratipadyante ṣaṭsvamohātphalāgamam |
teṣvadhyavasitādhyāyī vindate dhyānajaṃ phalam
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)