स एवमुक्तो राजर्षिरुदङ्केनापराजितः ।
उदङ्कं कौरवश्रेष्ठ कृताञ्जलिथाब्रवीत्
sa evamukto rājarṣirudaṅkenāparājitaḥ |
udaṅkaṃ kauravaśreṣṭha kṛtāñjalithābravīt
इति श्रीमन्महाभारते अरण्यपर्वणि मार्कण्डेयसमास्यापर्वणि षडधिकद्विशततमोऽध्यायः ॥
37 verses · 206 of 315
Brihadashva tells Utanka that his son Kuvalashva will kill Dhundhu, for he himself has laid down his weapons, and goes to the forest. Yudhishthira asks who this Daitya is, and Markandeya begins at the beginning. When all creatures had perished and one dark ocean remained, Bhagwan Hari slept on the coils of Shesha. From his navel rose a lotus, and in it Brahma was born. Two mighty Danavas, Madhu and Kaitabha, terrified Brahma, who shook the lotus stalk and woke Keshava. Proud of their strength, they offered him a boon. He chose that they become slayable by him. They asked to die only where the ground was uncovered. Seeing his own thighs bare, Madhusudana cut off their heads there with his discus.
मार्कण्डेय उवाच
स एवमुक्तो राजर्षिरुदङ्केनापराजितः ।
उदङ्कं कौरवश्रेष्ठ कृताञ्जलिथाब्रवीत्
sa evamukto rājarṣirudaṅkenāparājitaḥ |
udaṅkaṃ kauravaśreṣṭha kṛtāñjalithābravīt
न हि मे गमनं ब्रह्मन्मोघमेतद्भविष्यति ।
पुत्रो ममायं भगवन्कुवलाश्व इति स्मृतः
na hi me gamanaṃ brahmanmoghametadbhaviṣyati |
putro mamāyaṃ bhagavankuvalāśva iti smṛtaḥ
धृतिमान्क्षिप्रकारी च वीर्येणाप्रतिमो भुवि ।
प्रियं च ते सर्वमेतत्करिष्यति न संशयः
dhṛtimānkṣiprakārī ca vīryeṇāpratimo bhuvi |
priyaṃ ca te sarvametatkariṣyati na saṃśayaḥ
पुत्रैः परिवृतः सर्वैः शूरैः परिघबाहुभिः ।
हनिष्यति महाबाहुस्तं वै धुन्धुं महाऽसुरम् ।
विसर्जयस्व मां ब्रह्मन्न्यस्तशस्त्रोस्मि सांप्रतम्
putraiḥ parivṛtaḥ sarvaiḥ śūraiḥ parighabāhubhiḥ |
haniṣyati mahābāhustaṃ vai dhundhuṃ mahā'suram |
visarjayasva māṃ brahmannyastaśastrosmi sāṃpratam
तथाऽस्त्विति च तेनोक्तो मुनिनाऽमिततेजसा ।
स तमादिश्य तनयमुदङ्काय महात्मने ।
क्रियतामिति राजर्षिर्जगाम वनमुत्तमम्
tathā'stviti ca tenokto muninā'mitatejasā |
sa tamādiśya tanayamudaṅkāya mahātmane |
kriyatāmiti rājarṣirjagāma vanamuttamam
युधिष्ठिर उवाच
क एष भगवन्दैत्यो महावीर्यस्तपोधन ।
कस्य पुत्रोऽथ नप्ता वा एतदिच्छामि वेदितुम्
ka eṣa bhagavandaityo mahāvīryastapodhana |
kasya putro'tha naptā vā etadicchāmi veditum
एवं महाबलो दैत्यो न श्रुतो मे तपोधन ।
यस्य निश्वासवातेन कम्पते भूः सपर्वता
evaṃ mahābalo daityo na śruto me tapodhana |
yasya niśvāsavātena kampate bhūḥ saparvatā
एतदिच्छामि भगवन्याथातथ्येन वेदितुम् ।
सर्वमेव महाप्राज्ञ विस्तरेण तपोधन
etadicchāmi bhagavanyāthātathyena veditum |
sarvameva mahāprājña vistareṇa tapodhana
मार्कण्डेय उवाच
शृणु राजननिदं सर्वं यथावृत्तं नराधिप ।
कथ्यमानं महाप्राज्ञ विस्तरेण यथातथम्
śṛṇu rājananidaṃ sarvaṃ yathāvṛttaṃ narādhipa |
kathyamānaṃ mahāprājña vistareṇa yathātatham
एकार्णवे निरालोके नष्टे स्थावरजङ्गमे ।
प्रनष्टेषु च भूतेषु सर्वेषु भरतर्षभ
ekārṇave nirāloke naṣṭe sthāvarajaṅgame |
pranaṣṭeṣu ca bhūteṣu sarveṣu bharatarṣabha
प्रभवं लोककर्तारं विष्णुं शाश्वतमव्ययम् ।
यमाहुर्मुनयः सिद्धाः सर्वलोकमहेश्वरम् ।
चतुर्भुजमुदाराङ्गं दृष्टवानस्मि भारत
prabhavaṃ lokakartāraṃ viṣṇuṃ śāśvatamavyayam |
yamāhurmunayaḥ siddhāḥ sarvalokamaheśvaram |
caturbhujamudārāṅgaṃ dṛṣṭavānasmi bhārata
सुष्वाप भगवान्विष्णुरप्शय्यामेक एव हि ।
नागस् भोगे महति शेपस्यामिततेजसः
suṣvāpa bhagavānviṣṇurapśayyāmeka eva hi |
nāgas bhoge mahati śepasyāmitatejasaḥ
लोककर्ता महाभाग भगवानच्युतो हरिः ।
नागभगेन महता परिरभ्य महीमिमाम्
lokakartā mahābhāga bhagavānacyuto hariḥ |
nāgabhagena mahatā parirabhya mahīmimām
स्वपतस्तस्य देवस्य पद्मं सूर्यसमप्रभम् ।
नाभ्या विनिःसृतं दिव्यं तत्रोत्पन्नः पितामहः
svapatastasya devasya padmaṃ sūryasamaprabham |
nābhyā viniḥsṛtaṃ divyaṃ tatrotpannaḥ pitāmahaḥ
साक्षाल्लोकगुरुर्ब्रह्मा पद्मे सूर्यसमप्रभः ।
चतुर्वेदश्चतुर्मूर्तिश्चतुर्वर्गश्चतुर्मुखः
sākṣāllokagururbrahmā padme sūryasamaprabhaḥ |
caturvedaścaturmūrtiścaturvargaścaturmukhaḥ
स्वप्रभावाद्दुराधर्षो महाबलपराक्रमः ।
कस्यचित्त्वथ कालस्य दानवौ वीर्यवत्तमौ
svaprabhāvāddurādharṣo mahābalaparākramaḥ |
kasyacittvatha kālasya dānavau vīryavattamau
मधुश्च कैटभश्चैव दृष्टवन्तौ हरिं प्रभुम् ।
शयानं शयने दिव्ये नागभोगे महाद्युतिम्
madhuśca kaiṭabhaścaiva dṛṣṭavantau hariṃ prabhum |
śayānaṃ śayane divye nāgabhoge mahādyutim
बहुयोजनविस्तीर्णे बहुयोजनमायते ।
किरीटकौस्तुभधरं पीतकौशेयवाससम्
bahuyojanavistīrṇe bahuyojanamāyate |
kirīṭakaustubhadharaṃ pītakauśeyavāsasam
दीप्यमानं श्रिया राजंस्तेजसा वपुपा तथा ।
सहस्रसूर्यप्रतिममद्भुतोपमदर्शनम्
dīpyamānaṃ śriyā rājaṃstejasā vapupā tathā |
sahasrasūryapratimamadbhutopamadarśanam
विस्मय सुमहानासीन्मधुकैटभयोस्तदा
vismaya sumahānāsīnmadhukaiṭabhayostadā
दृष्ट्वा पितामहं चापि पद्मे पद्मनिभेक्षणम् ।
वित्रासयेतामथ तौ ब्रह्माणममितौजसम्
dṛṣṭvā pitāmahaṃ cāpi padme padmanibhekṣaṇam |
vitrāsayetāmatha tau brahmāṇamamitaujasam
वित्रास्यमानो बहुधा ब्रह्मा ताभ्यां महायशाः ।
अकम्पयत्पद्मनालं ततोऽबुध्यत केशवः
vitrāsyamāno bahudhā brahmā tābhyāṃ mahāyaśāḥ |
akampayatpadmanālaṃ tato'budhyata keśavaḥ
अथापश्त गोविन्दो दानवौ वीर्यवत्तरौ
athāpaśta govindo dānavau vīryavattarau
दृष्ट्वा तावब्रवीद्देवः स्वागतं वां महाबलौ ।
ददामि वां वरं श्रेष्ठं रप्रीतिर्हि मम जायते
dṛṣṭvā tāvabravīddevaḥ svāgataṃ vāṃ mahābalau |
dadāmi vāṃ varaṃ śreṣṭhaṃ raprītirhi mama jāyate
तौ प्रहस्य हृषीकेशं महादर्पौ महाबलौ ।
प्रत्यब्रूतां महाराज सहितौ मधुसूदनम्
tau prahasya hṛṣīkeśaṃ mahādarpau mahābalau |
pratyabrūtāṃ mahārāja sahitau madhusūdanam
आवां वरय देव त्वं वरदौ स्वः सुरोत्तम ।
दातारौ स्वो वरं तुभ्यं तद्ब्रवीह्यविचारयन्
āvāṃ varaya deva tvaṃ varadau svaḥ surottama |
dātārau svo varaṃ tubhyaṃ tadbravīhyavicārayan
भगवानुवाच
प्रतिगृह्णे वरं वीरावीप्सितश्च वरो मम ।
युवां हि वीर्यसंपन्नौ न वामस्ति समः पुमान्
pratigṛhṇe varaṃ vīrāvīpsitaśca varo mama |
yuvāṃ hi vīryasaṃpannau na vāmasti samaḥ pumān
वध्यत्वमुपगच्छेतां मम सत्यपराक्रमौ ।
एतदिच्छाम्यहं कामं प्राप्तुं लोकहिताय वै
vadhyatvamupagacchetāṃ mama satyaparākramau |
etadicchāmyahaṃ kāmaṃ prāptuṃ lokahitāya vai
मधुकैटभावूचतुः ।
अनृतंनोक्तपूर्वं नौ स्वैरेष्वपि कुतोऽन्यथा ।
सत्ये धर्मे च निरतौ विद्ध्यावां पुरुषोत्तम
madhukaiṭabhāvūcatuḥ |
anṛtaṃnoktapūrvaṃ nau svaireṣvapi kuto'nyathā |
satye dharme ca niratau viddhyāvāṃ puruṣottama
बले रूपे च शौर्ये च शमे न च समोस्ति नौ ।
धर्मे तपसि दाने च शीलसत्वदमेषु च
bale rūpe ca śaurye ca śame na ca samosti nau |
dharme tapasi dāne ca śīlasatvadameṣu ca
उपप्लवो महानस्मानुपावर्तत केशव ।
उक्तं प्रतिकुरुष्व त्वं कालो हि दुरतिक्रमः
upaplavo mahānasmānupāvartata keśava |
uktaṃ pratikuruṣva tvaṃ kālo hi duratikramaḥ
आवामिच्छावहे देव कृतमेकं त्वया विभो ।
अनावृतेऽवकाशे त्वं जह्यावां सुरसत्तम
āvāmicchāvahe deva kṛtamekaṃ tvayā vibho |
anāvṛte'vakāśe tvaṃ jahyāvāṃ surasattama
पुत्रत्वमधिगच्छाव तव चापि सुलोचन ।
वर एष वृतोदेव तद्विद्धि सुरसत्तम
putratvamadhigacchāva tava cāpi sulocana |
vara eṣa vṛtodeva tadviddhi surasattama
अनृतं मा भवेद्देव यद्धि नौ संश्रुतं तदा
anṛtaṃ mā bhaveddeva yaddhi nau saṃśrutaṃ tadā
बाढमेवं करिष्यामि सर्वमेतद्भविष्यति
bāḍhamevaṃ kariṣyāmi sarvametadbhaviṣyati
सविचिन्त्याथ गोविन्दो नापश्यद्यदनावृतम् ।
अवकाशंपृथिव्यां वा दिवि वा मधुसूदनः
savicintyātha govindo nāpaśyadyadanāvṛtam |
avakāśaṃpṛthivyāṃ vā divi vā madhusūdanaḥ
स्वकावनावृतावूरू दृष्ट्वा देववरस्तदा ।
मधुकैटभयो राजञ्शिरसी मधुसूदनः ।
चक्रेण शितधारेण न्यकृन्तत महायशाः
svakāvanāvṛtāvūrū dṛṣṭvā devavarastadā |
madhukaiṭabhayo rājañśirasī madhusūdanaḥ |
cakreṇa śitadhāreṇa nyakṛntata mahāyaśāḥ
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)