ब्राह्मणानेव सततं भृशं सम्परिपूजयेत् ।
एते हि सोमराजान ईश्वरः सुखदुःखयोः
brāhmaṇāneva satataṃ bhṛśaṃ samparipūjayet |
ete hi somarājāna īśvaraḥ sukhaduḥkhayoḥ
इति श्रीमन्महाभारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि एकोनसप्ततितमोऽध्यायः ॥
22 verses · 69 of 274
Bhishma tells Yudhishthira to honour brahmins always, whose king is Soma, with gifts, ornaments and salutations, guarding them like fathers; then the realm has peace. Offerings given to brahmins are received by devas and pitris, for Surya, Chandra, Vishnu, Shankara, Agni and Prajapati enter the brahmin and eat the food. Where brahmins are not fed, the pitris and devas do not eat. The brahmin knows the road to svarga and to naraka. The fire of fierce kshatriyas is quenched in brahmins: the Bhrigus overcame the Talajanghas, the Angirasas the Nipas, Bharadvaja the Vaitahavyas. Bhishma begins a dialogue in which Shri Krishna asks Mother Earth how a householder removes sin. Her full answer is absent from this file; only her closing counsel and Shri Krishna's praise of her remain.
भीष्म उवाच
ब्राह्मणानेव सततं भृशं सम्परिपूजयेत् ।
एते हि सोमराजान ईश्वरः सुखदुःखयोः
brāhmaṇāneva satataṃ bhṛśaṃ samparipūjayet |
ete hi somarājāna īśvaraḥ sukhaduḥkhayoḥ
एते भोगैरलङ्कारैरन्यैश्चैव किमिच्छकैः ।
सदा पूज्या नमस्कारै रक्ष्याश्च पितृवन्नृपैः ।
ततो राष्ट्राय शान्तिर्हि भूतानामिव वासवात्
ete bhogairalaṅkārairanyaiścaiva kimicchakaiḥ |
sadā pūjyā namaskārai rakṣyāśca pitṛvannṛpaiḥ |
tato rāṣṭrāya śāntirhi bhūtānāmiva vāsavāt
ज्ञानवान्ब्रह्मवर्चस्वी राष्ट्रे वै ब्राह्मणः शुचिः ।
महारथश्च राजन्य एष्टव्यः शत्रुतापनः
jñānavānbrahmavarcasvī rāṣṭre vai brāhmaṇaḥ śuciḥ |
mahārathaśca rājanya eṣṭavyaḥ śatrutāpanaḥ
ब्राह्मणं जातिसम्पन्नं धर्मज्ञं संशितव्रतम् ।
बोजयीत गृहे राजन्न तस्मात्परमस्ति वै
brāhmaṇaṃ jātisampannaṃ dharmajñaṃ saṃśitavratam |
bojayīta gṛhe rājanna tasmātparamasti vai
ब्राह्मणेभ्यो हविर्दत्तं प्रतिगृह्णन्ति देवताः ।
पितरः सर्वभूतानां नैतेभ्यो विद्यते परम्
brāhmaṇebhyo havirdattaṃ pratigṛhṇanti devatāḥ |
pitaraḥ sarvabhūtānāṃ naitebhyo vidyate param
आदित्यश्चन्द्रमा विष्णुः सङ्करोऽग्निः प्रजापतिः ।
सर्वे ब्राह्मणमाविश्य सदाऽन्नमुपभुञ्जते
ādityaścandramā viṣṇuḥ saṅkaro'gniḥ prajāpatiḥ |
sarve brāhmaṇamāviśya sadā'nnamupabhuñjate
न तस्याश्नन्ति पितरो यस्य विप्रा न भुञ्जते ।
देवाश्चाप्यस्य नाश्नन्ति पापस्य ब्राह्मणद्विषः
na tasyāśnanti pitaro yasya viprā na bhuñjate |
devāścāpyasya nāśnanti pāpasya brāhmaṇadviṣaḥ
ब्राह्मणेषु तु तुष्टेषु प्रीयन्ते पितरः सदा ।
तथैव देवता राजन्नात्र कार्या विचारणा
brāhmaṇeṣu tu tuṣṭeṣu prīyante pitaraḥ sadā |
tathaiva devatā rājannātra kāryā vicāraṇā
तथैव तेऽपि प्रीयन्ते येषां भवति तद्धविः ।
न च प्रेत्य विनश्यन्ति गच्छन्ति च परां गतिम्
tathaiva te'pi prīyante yeṣāṃ bhavati taddhaviḥ |
na ca pretya vinaśyanti gacchanti ca parāṃ gatim
येनयेनैव प्रीयन्ते पितरो देवतास्तथा ॥
तेनतेनैव प्रीयन्ते पितरो देवतास्तथा
yenayenaiva prīyante pitaro devatāstathā ||
tenatenaiva prīyante pitaro devatāstathā
ब्राह्मणादेव तद्भूतं प्रभवन्ति यतः प्रजाः ।
यतश्चायं प्रभवति प्रेत्य यत्र च गच्छति
brāhmaṇādeva tadbhūtaṃ prabhavanti yataḥ prajāḥ |
yataścāyaṃ prabhavati pretya yatra ca gacchati
वेदैष मार्गं स्वर्गस्य तथैव नरकस्य च ।
आगतानागते चोमे ब्राह्मणो द्विपदांवरः
vedaiṣa mārgaṃ svargasya tathaiva narakasya ca |
āgatānāgate come brāhmaṇo dvipadāṃvaraḥ
ब्राह्मणो द्विपदां श्रेष्ठः स्वधर्मं चैव वेद यः ।
ये चैनमनुवर्तन्ते ते न यान्ति पराभवम् ।
न ते प्रेत्य विनश्यन्ति गच्छन्ति न पराभवम्
brāhmaṇo dvipadāṃ śreṣṭhaḥ svadharmaṃ caiva veda yaḥ |
ye cainamanuvartante te na yānti parābhavam |
na te pretya vinaśyanti gacchanti na parābhavam
यद्ब्राह्मणमुखात्प्राप्तं प्रतिगृह्णन्ति वै वचः ।
कृतात्मानो महात्मानस्ते न यान्ति पराभवम्
yadbrāhmaṇamukhātprāptaṃ pratigṛhṇanti vai vacaḥ |
kṛtātmāno mahātmānaste na yānti parābhavam
क्षत्रियाणां प्रतपतां तेजसा च बलेन च ।
ब्राह्मणेष्वेव शाम्यन्ति तेजांसि च बलानि च
kṣatriyāṇāṃ pratapatāṃ tejasā ca balena ca |
brāhmaṇeṣveva śāmyanti tejāṃsi ca balāni ca
भृगवस्तालजङ्घांश्च नीपानाङ्गिरसोऽजयन् ।
भरद्वाजो वैतहव्यानैलांश्च भरतर्षभ
bhṛgavastālajaṅghāṃśca nīpānāṅgiraso'jayan |
bharadvājo vaitahavyānailāṃśca bharatarṣabha
चित्रायुधांश्चाप्यजयन्नेते कृष्णाजिनध्वजाः ।
प्रक्षिप्याथ च कुम्भान्वै पारगामिनमारभेत्
citrāyudhāṃścāpyajayannete kṛṣṇājinadhvajāḥ |
prakṣipyātha ca kumbhānvai pāragāminamārabhet
यत्किंचित्कथ्यते लोके श्रूयते पठ्यतेऽपि वा ।
सर्वं तद्ब्राह्मणेष्वेव गूढोऽग्निरिव दारुषु
yatkiṃcitkathyate loke śrūyate paṭhyate'pi vā |
sarvaṃ tadbrāhmaṇeṣveva gūḍho'gniriva dāruṣu
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
संवादं वासुदेवस्य पृथ्व्याश्च भरतर्षभ
atrāpyudāharantīmamitihāsaṃ purātanam |
saṃvādaṃ vāsudevasya pṛthvyāśca bharatarṣabha
वासुदेव उवाच
मातरं सर्वभूतानां पृच्छे त्वां संशयं शुभे ।
केनस्वित्कर्मणा पापं व्यपोहति नरो गृही ॥
ब्राह्मणानुमते तिष्ठेत्पुरुषः शुचिरात्मवान्
mātaraṃ sarvabhūtānāṃ pṛcche tvāṃ saṃśayaṃ śubhe |
kenasvitkarmaṇā pāpaṃ vyapohati naro gṛhī ||
brāhmaṇānumate tiṣṭhetpuruṣaḥ śucirātmavān
भीष्म उवाच
इत्येतद्वचनं श्रुत्वा मेदिन्या मधूसूदनः ।
साधुसाध्विति कौरव्य मेदिनीं प्रत्यपूजयत्
ityetadvacanaṃ śrutvā medinyā madhūsūdanaḥ |
sādhusādhviti kauravya medinīṃ pratyapūjayat
एतां श्रुत्वोपमां पार्थ प्रयतो ब्राह्मणर्षभान् ।
सततं पूजयेथास्त्वं ततः श्रेयोऽभिपत्स्यसे
etāṃ śrutvopamāṃ pārtha prayato brāhmaṇarṣabhān |
satataṃ pūjayethāstvaṃ tataḥ śreyo'bhipatsyase
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)