Anushasana Parva

Chapter 214: Destiny's hand, and battle as a sacrifice

इति श्रीमन्महाभारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि चतुर्दशाधिकद्विशततमोऽध्यायः ॥

64 verses · 214 of 274

What happens in this chapter

Destiny's hand, and battle as a sacrifice

Mahadev goes on: when a creature's life is spent it walks into death by itself, as moths fly into a lamp and fish swim into the net. A ploughman who kills unknowingly is not stained. Rantideva's cows came of their own accord to his sacrifice; their blood became the river Charmanvati and both the king and the cows reached svarga. Then he turns to war. A soldier fed by his lord who flees the field takes on his lord's sins, and one who refuses to fight in the name of ahimsa goes to hell. Battle is a great yajna: arrows its kindling, blood its oblation. Warriors slain facing the foe reach Brahmaloka or Indra's world. Giving one's life for the realm, cows or brahmanas exceeds every gift.

214.1

महेश्वर उवाच । 13-214-1x
श्रूयतां कारणं देवि यथा हि दुरतिक्रमः ।
विधिः सर्वेषु भूतेषु मर्तव्ये समुपस्थिते

maheśvara uvāca | 13-214-1x
śrūyatāṃ kāraṇaṃ devi yathā hi duratikramaḥ |
vidhiḥ sarveṣu bhūteṣu martavye samupasthite

214.2

आयुःक्षयेणोपहिताः समागम्य वरानने ।
कीटाः पतङ्गा बहवः स्थूलाः सूक्ष्माश्च मध्यमाः ।
प्रज्वलत्सु प्रदीपेषु स्वयमेव पतन्ति ते

āyuḥkṣayeṇopahitāḥ samāgamya varānane |
kīṭāḥ pataṅgā bahavaḥ sthūlāḥ sūkṣmāśca madhyamāḥ |
prajvalatsu pradīpeṣu svayameva patanti te

214.3

बहूनां मृगयूथानां नानावननिषेविणाम् ।
यस्तु कालं गतस्तेषां स वै पाशेन बध्यते

bahūnāṃ mṛgayūthānāṃ nānāvananiṣeviṇām |
yastu kālaṃ gatasteṣāṃ sa vai pāśena badhyate

214.4

सूनार्थं देवि बद्धानां क्षीणायुर्यो निबध्यते ।
अवशो घातकस्याथ हस्तं तदहरेति सः

sūnārthaṃ devi baddhānāṃ kṣīṇāyuryo nibadhyate |
avaśo ghātakasyātha hastaṃ tadahareti saḥ

214.5

यथा पक्षिगणाः क्षिप्रं विस्तीर्णाकाशगामिनः ।
क्षीणायुषो निबध्यन्ते शक्ता अपि पलायितुम्

yathā pakṣigaṇāḥ kṣipraṃ vistīrṇākāśagāminaḥ |
kṣīṇāyuṣo nibadhyante śaktā api palāyitum

214.6

यथा वारिचरा मीना बहवोऽम्बुजजातयः ।
जालं समधिरोहन्ति स्वयमेव विधेर्वशात्

yathā vāricarā mīnā bahavo'mbujajātayaḥ |
jālaṃ samadhirohanti svayameva vidhervaśāt

214.7

शल्यकस्य च जिह्वाग्रं स्वयमारुह्य शोभने ।
आयुःक्षयेणोपहता निबध्यन्ते सरीसृपाः

śalyakasya ca jihvāgraṃ svayamāruhya śobhane |
āyuḥkṣayeṇopahatā nibadhyante sarīsṛpāḥ

214.8

कृषतां कर्षकाणां च नास्ति बुद्धिर्विहिंसने ।
अथैषां लाङ्गलाग्राद्यैर्हन्यन्ते जन्तवोऽक्षयाः

kṛṣatāṃ karṣakāṇāṃ ca nāsti buddhirvihiṃsane |
athaiṣāṃ lāṅgalāgrādyairhanyante jantavo'kṣayāḥ

214.9

पादाग्रेणैव चैकेन यां हिंसां कुरुते नरः ।
मातङ्गोपि न तां कुर्यात्कूरो जन्मशतैरपि

pādāgreṇaiva caikena yāṃ hiṃsāṃ kurute naraḥ |
mātaṅgopi na tāṃ kuryātkūro janmaśatairapi

214.10

म्रियन्ते यैर्हि मर्तव्यं न तान्घ्नन्ति कृषीवलाः ।
कृषामीति मनस्तस्य नास्ति चिन्ता विहिंसने

mriyante yairhi martavyaṃ na tānghnanti kṛṣīvalāḥ |
kṛṣāmīti manastasya nāsti cintā vihiṃsane

214.11

तस्माज्जीवसहस्राणि हत्वाऽपि न स लिप्यते ।
विधिना स हतः पूर्वं पश्चात्प्राणि विपद्यते ।
एवं सर्वेषु भूतेषु विधिर्हि दुरतिक्रमः

tasmājjīvasahasrāṇi hatvā'pi na sa lipyate |
vidhinā sa hataḥ pūrvaṃ paścātprāṇi vipadyate |
evaṃ sarveṣu bhūteṣu vidhirhi duratikramaḥ

214.12

गतायुषा मुहूर्तं तु न शक्यमुपजीवितुम् ।
जीवितव्ये न मर्तव्यं न भूतं न भविष्यति

gatāyuṣā muhūrtaṃ tu na śakyamupajīvitum |
jīvitavye na martavyaṃ na bhūtaṃ na bhaviṣyati

214.13

शुभाशुभं कर्मफलं न शक्यमतिवर्तितुम् ।
तथा ताभिश्च मर्तव्यं मोक्तव्याश्चैव तास्तथा

śubhāśubhaṃ karmaphalaṃ na śakyamativartitum |
tathā tābhiśca martavyaṃ moktavyāścaiva tāstathā

214.14

रन्तिदेवस्य गावो वै विधेर्हि वशमागताः ।
स्वयमायान्ति गावो वै हन्यन्ते यत्र सुन्दरि

rantidevasya gāvo vai vidherhi vaśamāgatāḥ |
svayamāyānti gāvo vai hanyante yatra sundari

214.15

गवां वै हन्यमानानां रुधिरप्रभवा नदी ।
चर्मण्वतीति विख्याता खुरशृङ्गास्थिदुर्गमा

gavāṃ vai hanyamānānāṃ rudhiraprabhavā nadī |
carmaṇvatīti vikhyātā khuraśṛṅgāsthidurgamā

214.16

रुधिरं तां नदीं प्राप्य तोयं भवति शोभने ।
मेध्यं पुण्यं पवित्रं च गन्धवर्णरसैर्युतम्

rudhiraṃ tāṃ nadīṃ prāpya toyaṃ bhavati śobhane |
medhyaṃ puṇyaṃ pavitraṃ ca gandhavarṇarasairyutam

214.17

तत्राऽभिषेकं कुर्वन्ति कृतजप्याः कृताह्निकाः ।
द्विजा देवगणाश्चापि लोकपाला महेश्वराः

tatrā'bhiṣekaṃ kurvanti kṛtajapyāḥ kṛtāhnikāḥ |
dvijā devagaṇāścāpi lokapālā maheśvarāḥ

214.18

तस्य राज्ञः सदा सत्रे स्वयमागम्य सुन्दरि ।
विधिना पूर्वदृष्टेन तन्मांसमुपकल्पितम् ।
मन्त्रवत्प्रतिगृह्णन्ति यतान्यायं यताविधि

tasya rājñaḥ sadā satre svayamāgamya sundari |
vidhinā pūrvadṛṣṭena tanmāṃsamupakalpitam |
mantravatpratigṛhṇanti yatānyāyaṃ yatāvidhi

214.19

समांसं च सदा ह्यन्नं शतशोऽथ सहस्रशः ।
भुञ्जानानां द्विजातीनामस्तमेति दिवाकरः

samāṃsaṃ ca sadā hyannaṃ śataśo'tha sahasraśaḥ |
bhuñjānānāṃ dvijātīnāmastameti divākaraḥ

214.20

गावो यास्तत्र हन्यन्ते राज्ञस्तस्य क्रतूत्तमे ।
पठ्यमानेषु मन्त्रेषु यथान्यायं यथाविधि

gāvo yāstatra hanyante rājñastasya kratūttame |
paṭhyamāneṣu mantreṣu yathānyāyaṃ yathāvidhi

214.21

ताश्च स्वर्गं गता गावो रन्तिदेवश्च पार्थिवः ।
सदा सत्रविधानेन सिद्धिं प्राप्तो नरोत्तमः

tāśca svargaṃ gatā gāvo rantidevaśca pārthivaḥ |
sadā satravidhānena siddhiṃ prāpto narottamaḥ

214.22

अथ यस्तु सहायार्थमुक्तः स्यात्पार्थिवैर्नरैः ।
भोगानां संविभागेन वस्त्राभरणभूषणैः

atha yastu sahāyārthamuktaḥ syātpārthivairnaraiḥ |
bhogānāṃ saṃvibhāgena vastrābharaṇabhūṣaṇaiḥ

214.23

सहभोजनसम्बद्धैः सत्कारैर्विविधैरपि ।
सहायकाले सम्प्राप्ते सङ्ग्रामे शस्त्रमुद्धरेत्

sahabhojanasambaddhaiḥ satkārairvividhairapi |
sahāyakāle samprāpte saṅgrāme śastramuddharet

214.24

व्यूढानीके यथा सास्त्रं सेनयोरुभयोरपि ।
हस्त्यश्वरथसम्पूर्णे पदातिबलसङ्कुले ।
चामरच्छत्रशबले ध्वजचर्मायुधोज्ज्वले

vyūḍhānīke yathā sāstraṃ senayorubhayorapi |
hastyaśvarathasampūrṇe padātibalasaṅkule |
cāmaracchatraśabale dhvajacarmāyudhojjvale

214.25

शक्तितोमरकुन्तासिशूलमुद्गरपाणिभिः ।
कूटमुद्गरचापेषु मुसुण्ठीजुष्टमुष्टिभिः

śaktitomarakuntāsiśūlamudgarapāṇibhiḥ |
kūṭamudgaracāpeṣu musuṇṭhījuṣṭamuṣṭibhiḥ

214.26

भिण्डिपालगदाचक्रप्रासकर्पटधारिभिः ।
नानाप्रहरणैर्योधैः सेनयोरुभयोरपि ।
युद्धशौण्डैः प्रगर्जद्भिर्वृषेषु वृषभैरिव

bhiṇḍipālagadācakraprāsakarpaṭadhāribhiḥ |
nānāpraharaṇairyodhaiḥ senayorubhayorapi |
yuddhaśauṇḍaiḥ pragarjadbhirvṛṣeṣu vṛṣabhairiva

214.27

शङ्खदुन्दुभिनादेन नानातूर्यरवेण च ।
हयहेषितशब्देन कुञ्जराणां तु बृंहितैः

śaṅkhadundubhinādena nānātūryaraveṇa ca |
hayaheṣitaśabdena kuñjarāṇāṃ tu bṛṃhitaiḥ

214.28

योधानां सिंहनादैश्च घण्टानां शिञ्जितस्वनैः ।
दिशश्च विदिशश्चैव समन्ताद्बधिरीकृताः

yodhānāṃ siṃhanādaiśca ghaṇṭānāṃ śiñjitasvanaiḥ |
diśaśca vidiśaścaiva samantādbadhirīkṛtāḥ

214.29

ग्रीष्मान्तेष्विव गर्जद्भिर्नभशीव बलाहकैः ।
रथनेमिखुरोद्धूतैररुणै रणरेणुभिः ।
कपिलाभिरिवाकाशे छाद्यमाने समन्ततः

grīṣmānteṣviva garjadbhirnabhaśīva balāhakaiḥ |
rathanemikhuroddhūtairaruṇai raṇareṇubhiḥ |
kapilābhirivākāśe chādyamāne samantataḥ

214.30

प्रवृत्ते शस्त्रसम्पाते योधानां तत्र सेनयोः ।
तेषां प्रहारक्षतजं रक्तचन्दनसन्निभम्

pravṛtte śastrasampāte yodhānāṃ tatra senayoḥ |
teṣāṃ prahārakṣatajaṃ raktacandanasannibham

214.31

तेषामस्राणि गात्रेभ्य स्रवन्ते रणमूर्धनि ।
पलाशाशोकपुष्पाणां जङ्गमा इव राशयः

teṣāmasrāṇi gātrebhya sravante raṇamūrdhani |
palāśāśokapuṣpāṇāṃ jaṅgamā iva rāśayaḥ

214.32

रणे समभिवर्तन्त उद्यतायुधपाणयः ।
शोभमाना रणे शूरा आह्वयन्तः परस्परम्

raṇe samabhivartanta udyatāyudhapāṇayaḥ |
śobhamānā raṇe śūrā āhvayantaḥ parasparam

214.33

हन्यमानेष्वभिघ्नत्सु शूरेषु रणसङ्कटे ।
पृष्ठं दत्त्वा च ये तत्र नायकस्य नराधमाः

hanyamāneṣvabhighnatsu śūreṣu raṇasaṅkaṭe |
pṛṣṭhaṃ dattvā ca ye tatra nāyakasya narādhamāḥ

214.34

अनाहता निवर्तन्ते नायके चाप्यनीप्सति ।
ते दुष्कृतं प्रपद्यन्ते नायकस्याखिलं नराः ।
यच्चास्ति सुकृतं तेषां युज्यते तेन नायकः

anāhatā nivartante nāyake cāpyanīpsati |
te duṣkṛtaṃ prapadyante nāyakasyākhilaṃ narāḥ |
yaccāsti sukṛtaṃ teṣāṃ yujyate tena nāyakaḥ

214.35

अहिंसा परमो धर्म इति येऽपि नरा विदुः ।
सङ्ग्रामेषु न युध्यन्ते भृत्याश्चैवानुरूपतः ।
नरकं यान्ति ते घोरं भर्तृपिण्डापहारिणइः

ahiṃsā paramo dharma iti ye'pi narā viduḥ |
saṅgrāmeṣu na yudhyante bhṛtyāścaivānurūpataḥ |
narakaṃ yānti te ghoraṃ bhartṛpiṇḍāpahāriṇaiḥ

214.36

यस्तु प्राणान्परित्यज्य प्रविशेदुद्यतायुधः ।
सङ्ग्राममग्निप्रतिमं पतह्ग इव निर्भयः ।
स्वर्गमाविशते प्रेत्य ज्ञात्वा योधस्य निश्चयम्

yastu prāṇānparityajya praviśedudyatāyudhaḥ |
saṅgrāmamagnipratimaṃ patahga iva nirbhayaḥ |
svargamāviśate pretya jñātvā yodhasya niścayam

214.37

आविष्टश्चैव सत्त्वेन सघृणो जायते नरः ।
प्रहारैर्नन्दयेद्देवि सत्वेनाधिष्ठितो हि सः ।
प्रहारव्यथितश्चैव न वैक्लब्यमुपैति सः

āviṣṭaścaiva sattvena saghṛṇo jāyate naraḥ |
prahārairnandayeddevi satvenādhiṣṭhito hi saḥ |
prahāravyathitaścaiva na vaiklabyamupaiti saḥ

214.38

यस्तु स्वं नायकं रक्षेदतिघोरे रणाङ्कणे ।
तापयन्नरिसैन्यानि सिंहो मृगगणानिव ।
आदित्य इव मध्याह्ने दुर्निरीक्ष्यो रणाजिरे

yastu svaṃ nāyakaṃ rakṣedatighore raṇāṅkaṇe |
tāpayannarisainyāni siṃho mṛgagaṇāniva |
āditya iva madhyāhne durnirīkṣyo raṇājire

214.39

निर्दयो यस्तु सङ्ग्रामे प्रहरन्नुद्यतायुधः ।
यजते स तु पूतात्मा सङ्ग्रामेण महाक्रतुम्

nirdayo yastu saṅgrāme praharannudyatāyudhaḥ |
yajate sa tu pūtātmā saṅgrāmeṇa mahākratum

214.40

चर्म कृष्णाजिनं तस्य दन्तकाष्ठं धनुः स्मृतम् ।
रथो वेदिर्ध्वजो यूपः कुशाश्च रथरश्मयः

carma kṛṣṇājinaṃ tasya dantakāṣṭhaṃ dhanuḥ smṛtam |
ratho vedirdhvajo yūpaḥ kuśāśca ratharaśmayaḥ

214.41

मानो दर्पस्त्वहङ्कारस्त्रयस्त्रेताग्नयः स्मृताः ।
प्रमोदश्च स्रुवस्तस्य उपाध्यायो हि सारथिः

māno darpastvahaṅkārastrayastretāgnayaḥ smṛtāḥ |
pramodaśca sruvastasya upādhyāyo hi sārathiḥ

214.42

स्रुग्भाण्डं चापि यत्किञ्चिद्यज्ञोपकरणानि च ।
आयुधान्यस्य तत्सर्वं समिधः सायकाः स्मृताः

srugbhāṇḍaṃ cāpi yatkiñcidyajñopakaraṇāni ca |
āyudhānyasya tatsarvaṃ samidhaḥ sāyakāḥ smṛtāḥ

214.43

स्वेदस्रवश्च गात्रेभ्यः क्षौद्रं तस्य यशस्विनः ।
पुरोडाशा नृशीर्षाणि रुधिरं चाहुतिः स्मृता ।
तूणाश्चैव चरुर्ज्ञेया वसोर्धारा वसाः स्मृताः

svedasravaśca gātrebhyaḥ kṣaudraṃ tasya yaśasvinaḥ |
puroḍāśā nṛśīrṣāṇi rudhiraṃ cāhutiḥ smṛtā |
tūṇāścaiva carurjñeyā vasordhārā vasāḥ smṛtāḥ

214.44

क्रव्यादा भूतसङ्घाश्च तस्मिन्यज्ञे द्विजतयः ।
तेषां भक्षान्नपानानि हता नृगजवाजिनः ।
भुञ्जते ते यथाकामं यता यज्ञे किमिच्छति

kravyādā bhūtasaṅghāśca tasminyajñe dvijatayaḥ |
teṣāṃ bhakṣānnapānāni hatā nṛgajavājinaḥ |
bhuñjate te yathākāmaṃ yatā yajñe kimicchati

214.45

निहतानां तु योधानां वस्त्राभरणभूषणम् ।
हिरण्यं च सुवर्णं च यद्वै यज्ञस्य दक्षिणा

nihatānāṃ tu yodhānāṃ vastrābharaṇabhūṣaṇam |
hiraṇyaṃ ca suvarṇaṃ ca yadvai yajñasya dakṣiṇā

214.46

यस्तत्र हन्यते देवि गजस्कन्धगतो नरः ।
ब्रह्मलोकमवाप्नोति रणेष्वभिमुखो हतः

yastatra hanyate devi gajaskandhagato naraḥ |
brahmalokamavāpnoti raṇeṣvabhimukho hataḥ

214.47

रथमध्यगतो वाऽपि हयपृष्ठगतोपि वा ।
हन्यते यस्तु सङ्ग्रामे शक्रलोके महीयते

rathamadhyagato vā'pi hayapṛṣṭhagatopi vā |
hanyate yastu saṅgrāme śakraloke mahīyate

214.48

स्वर्गे हताः प्रपूज्यते हन्ता त्वत्रैव पूज्यते ।
द्वावेतौ सुखमेधेते हन्ता यश्चैव हन्यते

svarge hatāḥ prapūjyate hantā tvatraiva pūjyate |
dvāvetau sukhamedhete hantā yaścaiva hanyate

214.49

तस्मात्सङ्ग्राममासाद्य प्रहर्तव्यमभीतवत्

tasmātsaṅgrāmamāsādya prahartavyamabhītavat

214.50

निर्भयो यस्तु सङ्ग्रामे यस्तु सङ्ग्रामे प्रहरेदुद्यतायुधः ।
यथा नदीसहस्राणि प्रविष्टानि महोदधिम्

nirbhayo yastu saṅgrāme yastu saṅgrāme praharedudyatāyudhaḥ |
yathā nadīsahasrāṇi praviṣṭāni mahodadhim

214.51

तथा सर्वे न सन्देहो धर्मा धर्मभृतांवरम् ।
प्रविष्टा राजधर्मेण आचारविनयस्तथा

tathā sarve na sandeho dharmā dharmabhṛtāṃvaram |
praviṣṭā rājadharmeṇa ācāravinayastathā

214.52

वेदोक्ताश्चैव ये धर्माः पाषण्डेषु च कीर्तिताः ।
तथैव मानुषा धर्मा धर्माश्चान्ये तथेतरे

vedoktāścaiva ye dharmāḥ pāṣaṇḍeṣu ca kīrtitāḥ |
tathaiva mānuṣā dharmā dharmāścānye tathetare

214.53

देशजातिकुलानां च ग्रामधर्मास्तथैव च ।
ये धर्माः पार्वतीयेषु ये धर्माः पत्तनादिषु ।
तेषां पूर्वप्रवृत्तानां कर्तव्यं परिरक्षणम्

deśajātikulānāṃ ca grāmadharmāstathaiva ca |
ye dharmāḥ pārvatīyeṣu ye dharmāḥ pattanādiṣu |
teṣāṃ pūrvapravṛttānāṃ kartavyaṃ parirakṣaṇam

214.54

धर्म एव हतो हन्ति धर्मो रक्षति रक्षितः ।
तस्माद्धर्मो न हन्तव्यः पार्थिवेन विशेषतः

dharma eva hato hanti dharmo rakṣati rakṣitaḥ |
tasmāddharmo na hantavyaḥ pārthivena viśeṣataḥ

214.55

प्रजाः पालयते यत्र धर्मेण वसुधाधिपः ।
षट्कर्मनिरता विप्राः पूज्यन्ते पितृदेवताः

prajāḥ pālayate yatra dharmeṇa vasudhādhipaḥ |
ṣaṭkarmaniratā viprāḥ pūjyante pitṛdevatāḥ

214.56

नैव तस्मिन्ननावृष्टिर्न रोगा नाप्युपद्रवाः ।
धर्मशीलाः प्रजाः सर्वाः स्वधर्मनिरते नृपे

naiva tasminnanāvṛṣṭirna rogā nāpyupadravāḥ |
dharmaśīlāḥ prajāḥ sarvāḥ svadharmanirate nṛpe

214.57

एष्टव्यः सततं देवि युक्ताचारो नराधिपः ।
छिद्रज्ञश्चैव शत्रूणामप्रमत्तः प्रतापवान्

eṣṭavyaḥ satataṃ devi yuktācāro narādhipaḥ |
chidrajñaścaiva śatrūṇāmapramattaḥ pratāpavān

214.58

शूद्राः पृथिव्यां बहवो राज्ञां बहुविनाशकाः ।
तस्मात्प्रमादं सुश्रोणि न कुर्यात्पण्डितो नृपः

śūdrāḥ pṛthivyāṃ bahavo rājñāṃ bahuvināśakāḥ |
tasmātpramādaṃ suśroṇi na kuryātpaṇḍito nṛpaḥ

214.59

तेषु मित्रेषु त्यक्तेषु तथा मर्त्येषु हस्तिषु ।
विस्रम्भो नोपगन्तव्यः स्नानपानेषु नित्यशः

teṣu mitreṣu tyakteṣu tathā martyeṣu hastiṣu |
visrambho nopagantavyaḥ snānapāneṣu nityaśaḥ

214.60

राज्ञो वल्लभतामेति कुलं भावयते स्वकम् ।
यस्तु राष्ट्रहितार्थाय गोब्राह्मणकृते तथा ।
बन्दीग्रहाय मित्रार्थे प्राणांस्त्यजति दुस्त्यजान्

rājño vallabhatāmeti kulaṃ bhāvayate svakam |
yastu rāṣṭrahitārthāya gobrāhmaṇakṛte tathā |
bandīgrahāya mitrārthe prāṇāṃstyajati dustyajān

214.61

सर्वकामदुघां धेनुं धरणीं लोकधारिणीम् ।
समुद्रान्तां वरारोहे सशैलवनकाननाम्

sarvakāmadughāṃ dhenuṃ dharaṇīṃ lokadhāriṇīm |
samudrāntāṃ varārohe saśailavanakānanām

214.62

दद्याद्देवि द्विजातिभ्यो वसुपूर्णां वसुन्धराम् ।
न तत्समं वरारोहे प्राणत्यागी विशिष्यते

dadyāddevi dvijātibhyo vasupūrṇāṃ vasundharām |
na tatsamaṃ varārohe prāṇatyāgī viśiṣyate

214.63

सहस्रमपि यज्ञानां यजते च यतर्द्धिमान् ।
यज्ञैस्तस्य किमाश्चर्यं प्राणत्यागः सुदुष्करः

sahasramapi yajñānāṃ yajate ca yatarddhimān |
yajñaistasya kimāścaryaṃ prāṇatyāgaḥ suduṣkaraḥ

214.64

तस्मात्सर्वेषु यज्ञेषु प्राणयज्ञो विशिष्यते ।
एवं सङ्ग्रामयज्ञास्ते यथार्थं समुदाहृताः

tasmātsarveṣu yajñeṣu prāṇayajño viśiṣyate |
evaṃ saṅgrāmayajñāste yathārthaṃ samudāhṛtāḥ

Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)