इति तद्गृणतां तेषां मुनीनां योगधर्मिणाम् ।
प्रतिनन्द्य जगादेदं विकुण्ठनिलयो विभुः
iti tadgṛṇatāṃ teṣāṃ munīnāṃ yogadharmiṇām |
pratinandya jagādedaṃ vikuṇṭhanilayo vibhuḥ
इति श्रीमद्भागवते महापुराणे पारमहंस्यां संहितायां तृतीयस्कन्धे षोडशोऽध्यायः ॥
37 verses · 16 of 33
Bhagwan tells the Kumaras that His attendants have wronged them, and that the fault is His, as a master answers for his servants. He declares His reverence for brahmanas: the dust of their feet purifies, He eats through their mouths more gladly than through the sacrificial fire, and whoever offends them offends Him. The punishment they gave is His own will. The Kumaras, moved, say His words are a lesson to the world, and that they will accept whatever He wishes, even if it is to be punished themselves. Bhagwan tells Jaya and Vijaya to go, assuring them that by fixing their minds on Him in enmity they will return soon. They fall from Vaikuntha and enter Diti's womb. Brahma tells the devas that Bhagwan will set things right.
ब्रह्मोवाच
इति तद्गृणतां तेषां मुनीनां योगधर्मिणाम् ।
प्रतिनन्द्य जगादेदं विकुण्ठनिलयो विभुः
iti tadgṛṇatāṃ teṣāṃ munīnāṃ yogadharmiṇām |
pratinandya jagādedaṃ vikuṇṭhanilayo vibhuḥ
श्रीभगवानुवाच
एतौ तौ पार्षदौ मह्यं जयो विजय एव च ।
कदर्थीकृत्य मां यद्वो बह्वक्रातामतिक्रमम्
etau tau pārṣadau mahyaṃ jayo vijaya eva ca |
kadarthīkṛtya māṃ yadvo bahvakrātāmatikramam
यस्त्वेतयोर्धृतो दण्डो भवद्भिर्मामनुव्रतैः ।
स एवानुमतोऽस्माभिः मुनयो देवहेलनात्
yastvetayordhṛto daṇḍo bhavadbhirmāmanuvrataiḥ |
sa evānumato'smābhiḥ munayo devahelanāt
तद्वः प्रसादयाम्यद्य ब्रह्म दैवं परं हि मे ।
तद्धीत्यात्मकृतं मन्ये यत्स्वपुम्भिरसत्कृताः
tadvaḥ prasādayāmyadya brahma daivaṃ paraṃ hi me |
taddhītyātmakṛtaṃ manye yatsvapumbhirasatkṛtāḥ
यन्नामानि च गृह्णाति लोको भृत्ये कृतागसि ।
सोऽसाधुवादस्तत् कीर्तिं हन्ति त्वचमिवामयः
yannāmāni ca gṛhṇāti loko bhṛtye kṛtāgasi |
so'sādhuvādastat kīrtiṃ hanti tvacamivāmayaḥ
यस्यामृतामलयशःश्रवणावगाहः
सद्यः पुनाति जगदाश्वपचाद्विकुण्ठः ।
सोऽहं भवद्भ्य उपलब्धसुतीर्थकीर्तिः
छिन्द्यां स्वबाहुमपि वः प्रतिकूलवृत्तिम्
yasyāmṛtāmalayaśaḥśravaṇāvagāhaḥ
sadyaḥ punāti jagadāśvapacādvikuṇṭhaḥ |
so'haṃ bhavadbhya upalabdhasutīrthakīrtiḥ
chindyāṃ svabāhumapi vaḥ pratikūlavṛttim
यत्सेवया चरणपद्मपवित्ररेणुं
सद्यः क्षताखिलमलं प्रतिलब्धशीलम् ।
न श्रीर्विरक्तमपि मां विजहाति यस्याः
प्रेक्षालवार्थ इतरे नियमान् वहन्ति
yatsevayā caraṇapadmapavitrareṇuṃ
sadyaḥ kṣatākhilamalaṃ pratilabdhaśīlam |
na śrīrviraktamapi māṃ vijahāti yasyāḥ
prekṣālavārtha itare niyamān vahanti
नाहं तथाद्मि यजमानहविर्वितानेः
च्योतद्घृतप्लुतमदन् हुतभुङ्मुखेन ।
यद्ब्राह्मणस्य मुखतश्चरतोऽनुघासं
तुष्टस्य मय्यवहितैर्निजकर्मपाकैः
nāhaṃ tathādmi yajamānahavirvitāneḥ
cyotadghṛtaplutamadan hutabhuṅmukhena |
yadbrāhmaṇasya mukhataścarato'nughāsaṃ
tuṣṭasya mayyavahitairnijakarmapākaiḥ
येषां बिभर्म्यहमखण्डविकुण्ठयोग
मायाविभूतिरमलाङ्घ्रिरजः किरीटैः ।
विप्रांस्तु को न विषहेत यदर्हणाम्भः
सद्यः पुनाति सहचन्द्रललामलोकान्
yeṣāṃ bibharmyahamakhaṇḍavikuṇṭhayoga
māyāvibhūtiramalāṅghrirajaḥ kirīṭaiḥ |
viprāṃstu ko na viṣaheta yadarhaṇāmbhaḥ
sadyaḥ punāti sahacandralalāmalokān
ये मे तनूर्द्विजवरान्दुहतीर्मदीया
भूतान्यलब्धशरणानि च भेदबुद्ध्या ।
द्रक्ष्यन्त्यघक्षतदृशो ह्यहिमन्यवस्तान्
गृध्रा रुषा मम कुषन्त्यधिदण्डनेतुः
ye me tanūrdvijavarānduhatīrmadīyā
bhūtānyalabdhaśaraṇāni ca bhedabuddhyā |
drakṣyantyaghakṣatadṛśo hyahimanyavastān
gṛdhrā ruṣā mama kuṣantyadhidaṇḍanetuḥ
ये ब्राह्मणान्मयि धिया क्षिपतोऽर्चयन्तः
तुष्यद्धृदः स्मितसुधोक्षितपद्मवक्त्राः ।
वाण्यानुरागकलयात्मजवद् गृणन्तः
सम्बोधयन्ति अहमिवाहमुपाहृतस्तैः
ye brāhmaṇānmayi dhiyā kṣipato'rcayantaḥ
tuṣyaddhṛdaḥ smitasudhokṣitapadmavaktrāḥ |
vāṇyānurāgakalayātmajavad gṛṇantaḥ
sambodhayanti ahamivāhamupāhṛtastaiḥ
तन्मे स्वभर्तुरवसायमलक्षमाणौ
युष्मद्व्यतिक्रमगतिं प्रतिपद्य सद्यः ।
भूयो ममान्तिकमितां तदनुग्रहो मे
यत्कल्पतामचिरतो भृतयोर्विवासः
tanme svabharturavasāyamalakṣamāṇau
yuṣmadvyatikramagatiṃ pratipadya sadyaḥ |
bhūyo mamāntikamitāṃ tadanugraho me
yatkalpatāmacirato bhṛtayorvivāsaḥ
ब्रह्मोवाच
अथ तस्योशतीं देवीं ऋषिकुल्यां सरस्वतीम् ।
नास्वाद्य मन्युदष्टानां तेषां आत्माप्यतृप्यत
atha tasyośatīṃ devīṃ ṛṣikulyāṃ sarasvatīm |
nāsvādya manyudaṣṭānāṃ teṣāṃ ātmāpyatṛpyata
सतीं व्यादाय शृण्वन्तो लघ्वीं गुर्वर्थगह्वराम् ।
विगाह्यागाधगम्भीरां न विदुस्तच्चिकीर्षितम्
satīṃ vyādāya śṛṇvanto laghvīṃ gurvarthagahvarām |
vigāhyāgādhagambhīrāṃ na vidustaccikīrṣitam
ते योगमाययारब्ध पारमेष्ठ्यमहोदयम् ।
प्रोचुः प्राञ्जलयो विप्राः प्रहृष्टाः क्षुभितत्वचः
te yogamāyayārabdha pārameṣṭhyamahodayam |
procuḥ prāñjalayo viprāḥ prahṛṣṭāḥ kṣubhitatvacaḥ
ऋषय ऊचुः
न वयं भगवन् विद्मः तव देव चिकीर्षितम् ।
कृतो मेऽनुग्रहश्चेति यदध्यक्षः प्रभाषसे
na vayaṃ bhagavan vidmaḥ tava deva cikīrṣitam |
kṛto me'nugrahaśceti yadadhyakṣaḥ prabhāṣase
ब्रह्मण्यस्य परं दैवं ब्राह्मणाः किल ते प्रभो ।
विप्राणां देवदेवानां भगवान् आत्मदैवतम्
brahmaṇyasya paraṃ daivaṃ brāhmaṇāḥ kila te prabho |
viprāṇāṃ devadevānāṃ bhagavān ātmadaivatam
त्वत्तः सनातनो धर्मो रक्ष्यते तनुभिस्तव ।
धर्मस्य परमो गुह्यो निर्विकारो भवान्मतः
tvattaḥ sanātano dharmo rakṣyate tanubhistava |
dharmasya paramo guhyo nirvikāro bhavānmataḥ
तरन्ति ह्यञ्जसा मृत्युं निवृत्ता यदनुग्रहात् ।
योगिनः स भवान् किंस्विद् अनुगृह्येत यत्परैः
taranti hyañjasā mṛtyuṃ nivṛttā yadanugrahāt |
yoginaḥ sa bhavān kiṃsvid anugṛhyeta yatparaiḥ
यं वै विभूतिरुपयात्यनुवेलमन्यैः
अर्थार्थिभिः स्वशिरसा धृतपादरेणुः ।
धन्यार्पिताङ्घ्रितुलसीनवदामधाम्नो
लोकं मधुव्रतपतेरिव कामयाना
yaṃ vai vibhūtirupayātyanuvelamanyaiḥ
arthārthibhiḥ svaśirasā dhṛtapādareṇuḥ |
dhanyārpitāṅghritulasīnavadāmadhāmno
lokaṃ madhuvratapateriva kāmayānā
यस्तां विविक्तचरितैः अनुवर्तमानां
नात्याद्रियत्परमभागवतप्रसङ्गः ।
स त्वं द्विजानुपथपुण्यरजः पुनीतः
श्रीवत्सलक्ष्म किमगा भगभाजनस्त्वम्
yastāṃ viviktacaritaiḥ anuvartamānāṃ
nātyādriyatparamabhāgavataprasaṅgaḥ |
sa tvaṃ dvijānupathapuṇyarajaḥ punītaḥ
śrīvatsalakṣma kimagā bhagabhājanastvam
धर्मस्य ते भगवतस्त्रियुग त्रिभिः स्वैः
पद्भिश्चराचरमिदं द्विजदेवतार्थम् ।
नूनं भृतं तदभिघाति रजस्तमश्च
सत्त्वेन नो वरदया तनुवा निरस्य
dharmasya te bhagavatastriyuga tribhiḥ svaiḥ
padbhiścarācaramidaṃ dvijadevatārtham |
nūnaṃ bhṛtaṃ tadabhighāti rajastamaśca
sattvena no varadayā tanuvā nirasya
न त्वं द्विजोत्तमकुलं यदिहात्मगोपं
गोप्ता वृषः स्वर्हणेन ससूनृतेन ।
तर्ह्येव नङ्क्ष्यति शिवस्तव देव पन्था
लोकोऽग्रहीष्यद् ऋषभस्य हि तत्प्रमाणम्
na tvaṃ dvijottamakulaṃ yadihātmagopaṃ
goptā vṛṣaḥ svarhaṇena sasūnṛtena |
tarhyeva naṅkṣyati śivastava deva panthā
loko'grahīṣyad ṛṣabhasya hi tatpramāṇam
तत्तेऽनभीष्टमिव सत्त्वनिधेर्विधित्सोः
क्षेमं जनाय निजशक्तिभिरुद्धृतारेः ।
नैतावता त्र्यधिपतेर्बत विश्वभर्तुः
तेजः क्षतं त्ववनतस्य स ते विनोदः
tatte'nabhīṣṭamiva sattvanidhervidhitsoḥ
kṣemaṃ janāya nijaśaktibhiruddhṛtāreḥ |
naitāvatā tryadhipaterbata viśvabhartuḥ
tejaḥ kṣataṃ tvavanatasya sa te vinodaḥ
यं वानयोर्दममधीश भवान्विधत्ते
वृत्तिं नु वा तदनुमन्महि निर्व्यलीकम् ।
अस्मासु वा य उचितो ध्रियतां स दण्डो
येऽनागसौ वयमयुङ्क्ष्महि किल्बिषेण
yaṃ vānayordamamadhīśa bhavānvidhatte
vṛttiṃ nu vā tadanumanmahi nirvyalīkam |
asmāsu vā ya ucito dhriyatāṃ sa daṇḍo
ye'nāgasau vayamayuṅkṣmahi kilbiṣeṇa
श्रीभगवानुवाच
एतौ सुरेतरगतिं प्रतिपद्य सद्यः
संरम्भसम्भृतसमाध्यनुबद्धयोगौ ।
भूयः सकाशमुपयास्यत आशु यो वः
शापो मयैव निमितस्तदवैत विप्राः
etau suretaragatiṃ pratipadya sadyaḥ
saṃrambhasambhṛtasamādhyanubaddhayogau |
bhūyaḥ sakāśamupayāsyata āśu yo vaḥ
śāpo mayaiva nimitastadavaita viprāḥ
ब्रह्मोवाच
अथ ते मुनयो दृष्ट्वा नयनानन्दभाजनम् ।
वैकुण्ठं तदधिष्ठानं विकुण्ठं च स्वयंप्रभम्
atha te munayo dṛṣṭvā nayanānandabhājanam |
vaikuṇṭhaṃ tadadhiṣṭhānaṃ vikuṇṭhaṃ ca svayaṃprabham
भगवन्तं परिक्रम्य प्रणिपत्यानुमान्य च ।
प्रतिजग्मुः प्रमुदिताः शंसन्तो वैष्णवीं श्रियम्
bhagavantaṃ parikramya praṇipatyānumānya ca |
pratijagmuḥ pramuditāḥ śaṃsanto vaiṣṇavīṃ śriyam
भगवाननुगावाह यातं मा भैष्टमस्तु शम् ।
ब्रह्मतेजः समर्थोऽपि हन्तुं नेच्छे मतं तु मे
bhagavānanugāvāha yātaṃ mā bhaiṣṭamastu śam |
brahmatejaḥ samartho'pi hantuṃ necche mataṃ tu me
एतत्पुरैव निर्दिष्टं रमया क्रुद्धया यदा ।
पुरापवारिता द्वारि विशन्ती मय्युपारते
etatpuraiva nirdiṣṭaṃ ramayā kruddhayā yadā |
purāpavāritā dvāri viśantī mayyupārate
मयि संरम्भयोगेन निस्तीर्य ब्रह्महेलनम् ।
प्रत्येष्यतं निकाशं मे कालेनाल्पीयसा पुनः
mayi saṃrambhayogena nistīrya brahmahelanam |
pratyeṣyataṃ nikāśaṃ me kālenālpīyasā punaḥ
द्वाःस्थावादिश्य भगवान् विमानश्रेणिभूषणम् ।
सर्वातिशयया लक्ष्म्या जुष्टं स्वं धिष्ण्यमाविशत्
dvāḥsthāvādiśya bhagavān vimānaśreṇibhūṣaṇam |
sarvātiśayayā lakṣmyā juṣṭaṃ svaṃ dhiṣṇyamāviśat
तौ तु गीर्वाणऋषभौ दुस्तरात् हरिलोकतः ।
हतश्रियौ ब्रह्मशापाद् अभूतां विगतस्मयौ
tau tu gīrvāṇaṛṣabhau dustarāt harilokataḥ |
hataśriyau brahmaśāpād abhūtāṃ vigatasmayau
तदा विकुण्ठधिषणात् तयोर्निपतमानयोः ।
हाहाकारो महानासीद् विमानाग्र्येषु पुत्रकाः
tadā vikuṇṭhadhiṣaṇāt tayornipatamānayoḥ |
hāhākāro mahānāsīd vimānāgryeṣu putrakāḥ
तावेव ह्यधुना प्राप्तौ पार्षदप्रवरौ हरेः ।
दितेर्जठरनिर्विष्टं काश्यपं तेज उल्बणम्
tāveva hyadhunā prāptau pārṣadapravarau hareḥ |
diterjaṭharanirviṣṭaṃ kāśyapaṃ teja ulbaṇam
तयोरसुरयोरद्य तेजसा यमयोर्हि वः ।
आक्षिप्तं तेज एतर्हि भगवान् तद्विधित्सति
tayorasurayoradya tejasā yamayorhi vaḥ |
ākṣiptaṃ teja etarhi bhagavān tadvidhitsati
विश्वस्य यः स्थितिलयोद्भवहेतुराद्यो
योगेश्वरैरपि दुरत्यययोगमायः ।
क्षेमं विधास्यति स नो भगवांस्त्र्यधीशः
तत्रास्मदीयविमृशेन कियानिहार्थः
viśvasya yaḥ sthitilayodbhavaheturādyo
yogeśvarairapi duratyayayogamāyaḥ |
kṣemaṃ vidhāsyati sa no bhagavāṃstryadhīśaḥ
tatrāsmadīyavimṛśena kiyānihārthaḥ
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)