Skandha 11

Chapter 12: Satsanga, the gopis, and the tree of samsara

इति श्रीमद्भागवते महापुराणे पारमहंस्यां संहितायामेकादशस्कन्धे द्वादशोऽध्यायः ॥

24 verses · 12 of 31

What happens in this chapter

Satsanga, the gopis, and the tree of samsara

No yoga, Sankhya, tapas, sacrifice or pilgrimage binds Bhagwan to a person as the company of the holy does, says Shri Krishna. Through satsanga even daityas, rakshasas, birds, beasts, Vritra, Prahlada, Bali, Vibhishana, Hanuman, Jambavan, the gopis and the cows of Vraja reached him. The gopis, absorbed in him by love alone, knew nothing but him; when Akrura took him to Mathura, their nights with him that had passed like a moment became long as a kalpa, and they attained him as rivers enter the sea. So give up all rules and take refuge in him. Uddhava asks again. Bhagwan describes samsara as a tree with two seeds, of sin and merit, to be cut with the axe of knowledge sharpened by devotion to the guru.

श्रीभगवानुवाच

12.1

न रोधयति मां योगो न साङ्ख्यं धर्म एव च ।
न स्वाध्यायस्तपस्त्यागो नेष्टापूर्तं न दक्षिणा

na rodhayati māṃ yogo na sāṅkhyaṃ dharma eva ca |
na svādhyāyastapastyāgo neṣṭāpūrtaṃ na dakṣiṇā

12.2

व्रतानि यज्ञश्छन्दांसि तीर्थानि नियमा यमाः ।
यथावरुन्धे सत्सङ्गः सर्वसङ्गापहो हि माम्

vratāni yajñaśchandāṃsi tīrthāni niyamā yamāḥ |
yathāvarundhe satsaṅgaḥ sarvasaṅgāpaho hi mām

12.3

सत्सङ्गेन हि दैतेया यातुधाना मृगाः खगाः ।
गन्धर्वाप्सरसो नागाः सिद्धाश्चारणगुह्यकाः

satsaṅgena hi daiteyā yātudhānā mṛgāḥ khagāḥ |
gandharvāpsaraso nāgāḥ siddhāścāraṇaguhyakāḥ

12.4

विद्याधरा मनुष्येषु वैश्याः शूद्राः स्त्रियोऽन्त्यजाः ।
रजस्तमःप्रकृतयस्तस्मिंस्तस्मिन्युगे युगे

vidyādharā manuṣyeṣu vaiśyāḥ śūdrāḥ striyo'ntyajāḥ |
rajastamaḥprakṛtayastasmiṃstasminyuge yuge

12.5

बहवो मत्पदं प्राप्तास्त्वाष्ट्रकायाधवादयः ।
वृषपर्वा बलिर्बाणो मयश्चाथ विभीषणः

bahavo matpadaṃ prāptāstvāṣṭrakāyādhavādayaḥ |
vṛṣaparvā balirbāṇo mayaścātha vibhīṣaṇaḥ

12.6

सुग्रीवो हनुमानृक्षो गजो गृध्रो वणिक्पथः ।
व्याधः कुब्जा व्रजे गोप्यो यज्ञपत्न्यस्तथापरे

sugrīvo hanumānṛkṣo gajo gṛdhro vaṇikpathaḥ |
vyādhaḥ kubjā vraje gopyo yajñapatnyastathāpare

12.7

ते नाधीतश्रुतिगणा नोपासितमहत्तमाः ।
अव्रतातप्ततपसः मत्सङ्गान्मामुपागताः

te nādhītaśrutigaṇā nopāsitamahattamāḥ |
avratātaptatapasaḥ matsaṅgānmāmupāgatāḥ

12.8

केवलेन हि भावेन गोप्यो गावो नगा मृगाः ।
येऽन्ये मूढधियो नागाः सिद्धा मामीयुरञ्जसा

kevalena hi bhāvena gopyo gāvo nagā mṛgāḥ |
ye'nye mūḍhadhiyo nāgāḥ siddhā māmīyurañjasā

12.9

यं न योगेन साङ्ख्येन दानव्रततपोऽध्वरैः ।
व्याख्यास्वाध्यायसन्न्यासैः प्राप्नुयाद्यत्नवानपि

yaṃ na yogena sāṅkhyena dānavratatapo'dhvaraiḥ |
vyākhyāsvādhyāyasannyāsaiḥ prāpnuyādyatnavānapi

12.10

रामेण सार्धं मथुरां प्रणीते श्वाफल्किना मय्यनुरक्तचित्ताः ।
विगाढभावेन न मे वियोग तीव्राधयोऽन्यं ददृशुः सुखाय

rāmeṇa sārdhaṃ mathurāṃ praṇīte śvāphalkinā mayyanuraktacittāḥ |
vigāḍhabhāvena na me viyoga tīvrādhayo'nyaṃ dadṛśuḥ sukhāya

12.11

तास्ताः क्षपाः प्रेष्ठतमेन नीता मयैव वृन्दावनगोचरेण ।
क्षणार्धवत्ताः पुनरङ्ग तासां हीना मया कल्पसमा बभूवुः

tāstāḥ kṣapāḥ preṣṭhatamena nītā mayaiva vṛndāvanagocareṇa |
kṣaṇārdhavattāḥ punaraṅga tāsāṃ hīnā mayā kalpasamā babhūvuḥ

12.12

ता नाविदन्मय्यनुषङ्गबद्ध धियः स्वमात्मानमदस्तथेदम् ।
यथा समाधौ मुनयोऽब्धितोये नद्यः प्रविष्टा इव नामरूपे

tā nāvidanmayyanuṣaṅgabaddha dhiyaḥ svamātmānamadastathedam |
yathā samādhau munayo'bdhitoye nadyaḥ praviṣṭā iva nāmarūpe

12.13

मत्कामा रमणं जारमस्वरूपविदोऽबलाः ।
ब्रह्म मां परमं प्रापुः सङ्गाच्छतसहस्रशः

matkāmā ramaṇaṃ jāramasvarūpavido'balāḥ |
brahma māṃ paramaṃ prāpuḥ saṅgācchatasahasraśaḥ

12.14

तस्मात्त्वमुद्धवोत्सृज्य चोदनां प्रतिचोदनाम् ।
प्रवृत्तिं च निवृत्तिं च श्रोतव्यं श्रुतमेव च

tasmāttvamuddhavotsṛjya codanāṃ praticodanām |
pravṛttiṃ ca nivṛttiṃ ca śrotavyaṃ śrutameva ca

12.15

मामेकमेव शरणमात्मानं सर्वदेहिनाम् ।
याहि सर्वात्मभावेन मया स्या ह्यकुतोभयः

māmekameva śaraṇamātmānaṃ sarvadehinām |
yāhi sarvātmabhāvena mayā syā hyakutobhayaḥ

श्रीउद्धव उवाच

12.16

संशयः शृण्वतो वाचं तव योगेश्वरेश्वर ।
न निवर्तत आत्मस्थो येन भ्राम्यति मे मनः

saṃśayaḥ śṛṇvato vācaṃ tava yogeśvareśvara |
na nivartata ātmastho yena bhrāmyati me manaḥ

श्रीभगवानुवाच

12.17

स एष जीवो विवरप्रसूतिः प्राणेन घोषेण गुहां प्रविष्टः ।
मनोमयं सूक्ष्ममुपेत्य रूपं मात्रा स्वरो वर्ण इति स्थविष्ठः

sa eṣa jīvo vivaraprasūtiḥ prāṇena ghoṣeṇa guhāṃ praviṣṭaḥ |
manomayaṃ sūkṣmamupetya rūpaṃ mātrā svaro varṇa iti sthaviṣṭhaḥ

12.18

यथानलः खेऽनिलबन्धुरुष्मा बलेन दारुण्यधिमथ्यमानः ।
अणुः प्रजातो हविषा समेधते तथैव मे व्यक्तिरियं हि वाणी

yathānalaḥ khe'nilabandhuruṣmā balena dāruṇyadhimathyamānaḥ |
aṇuḥ prajāto haviṣā samedhate tathaiva me vyaktiriyaṃ hi vāṇī

12.19

एवं गदिः कर्म गतिर्विसर्गो घ्राणो रसो दृक्स्पर्शः श्रुतिश्च ।
सङ्कल्पविज्ञानमथाभिमानः सूत्रं रजःसत्त्वतमोविकारः

evaṃ gadiḥ karma gatirvisargo ghrāṇo raso dṛksparśaḥ śrutiśca |
saṅkalpavijñānamathābhimānaḥ sūtraṃ rajaḥsattvatamovikāraḥ

12.20

अयं हि जीवस्त्रिवृदब्जयोनिरव्यक्त एको वयसा स आद्यः ।
विश्लिष्टशक्तिर्बहुधेव भाति बीजानि योनिं प्रतिपद्य यद्वत्

ayaṃ hi jīvastrivṛdabjayoniravyakta eko vayasā sa ādyaḥ |
viśliṣṭaśaktirbahudheva bhāti bījāni yoniṃ pratipadya yadvat

12.21

यस्मिन्निदं प्रोतमशेषमोतं पटो यथा तन्तुवितानसंस्थः ।
य एष संसारतरुः पुराणः कर्मात्मकः पुष्पफले प्रसूते

yasminnidaṃ protamaśeṣamotaṃ paṭo yathā tantuvitānasaṃsthaḥ |
ya eṣa saṃsārataruḥ purāṇaḥ karmātmakaḥ puṣpaphale prasūte

12.22

द्वे अस्य बीजे शतमूलस्त्रिनालः पञ्चस्कन्धः पञ्चरसप्रसूतिः ।
दशैकशाखो द्विसुपर्णनीडस्त्रिवल्कलो द्विफलोऽर्कं प्रविष्टः

dve asya bīje śatamūlastrinālaḥ pañcaskandhaḥ pañcarasaprasūtiḥ |
daśaikaśākho dvisuparṇanīḍastrivalkalo dviphalo'rkaṃ praviṣṭaḥ

12.23

अदन्ति चैकं फलमस्य गृध्रा ग्रामेचरा एकमरण्यवासाः ।
हंसा य एकं बहुरूपमिज्यैर्मायामयं वेद स वेद वेदम्

adanti caikaṃ phalamasya gṛdhrā grāmecarā ekamaraṇyavāsāḥ |
haṃsā ya ekaṃ bahurūpamijyairmāyāmayaṃ veda sa veda vedam

12.24

एवं गुरूपासनयैकभक्त्या विद्याकुठारेण शितेन धीरः ।
विवृश्च्य जीवाशयमप्रमत्तः सम्पद्य चात्मानमथ त्यजास्त्रम्
।

evaṃ gurūpāsanayaikabhaktyā vidyākuṭhāreṇa śitena dhīraḥ |
vivṛścya jīvāśayamapramattaḥ sampadya cātmānamatha tyajāstram
|

Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)