What happens in this chapter The sages of Naimisharanya question Suta The Bhagavata opens with the Gayatri-like meditation on the Supreme Truth, from whom creation, sustenance and dissolution arise, who revealed the Veda in the heart of Brahma. Vyasa calls this Purana the ripe fruit of the Vedic wish-tree, sweetened by the lips of Shukadeva, and bids the rasikas drink it again and again. In the forest of Naimisharanya, Shaunaka and the rishis, seated in a thousand-year sattra, honour Suta, who has learnt the Puranas and Itihasas. Seeing the short lives and confused minds of Kali Yuga, they ask him six questions: what is the highest good for people, the gist of all shastras, why Bhagwan took birth from Devaki, His avatars and lilas, and with whom dharma took refuge after Shri Krishna returned to His own abode.
1.1 जन्माद्यस्य यतोऽन्वयादितरतः चार्थेष्वभिज्ञः स्वराट् । तेने ब्रह्म हृदा य आदिकवये मुह्यन्ति यत् सूरयः । तेजोवारिमृदां यथा विनिमयो यत्र त्रिसर्गोऽमृषा । धाम्ना स्वेन सदा निरस्तकुहकं सत्यं परं धीमहि
janmādyasya yato'nvayāditarataḥ cārtheṣvabhijñaḥ svarāṭ | tene brahma hṛdā ya ādikavaye muhyanti yat sūrayaḥ | tejovārimṛdāṃ yathā vinimayo yatra trisargo'mṛṣā | dhāmnā svena sadā nirastakuhakaṃ satyaṃ paraṃ dhīmahi
1.2 धर्मः प्रोज्झितकैतवोऽत्र परमो निर्मत्सराणां सतां । वेद्यं वास्तवमत्र वस्तु शिवदं तापत्रयोन्मूलनम् । श्रीमद्भागवते महामुनिकृते किं वा परैरीश्वरः । सद्यो हृद्यवरुध्यतेऽत्र कृतिभिः शुश्रूषुभिः तत् क्षणात्
dharmaḥ projjhitakaitavo'tra paramo nirmatsarāṇāṃ satāṃ | vedyaṃ vāstavamatra vastu śivadaṃ tāpatrayonmūlanam | śrīmadbhāgavate mahāmunikṛte kiṃ vā parairīśvaraḥ | sadyo hṛdyavarudhyate'tra kṛtibhiḥ śuśrūṣubhiḥ tat kṣaṇāt
1.3 निगमकल्पतरोर्गलितं फलं । शुकमुखाद् अमृतद्रवसंयुतम् । पिबत भागवतं रसमालयं । मुहुरहो रसिका भुवि भावुकाः
nigamakalpatarorgalitaṃ phalaṃ | śukamukhād amṛtadravasaṃyutam | pibata bhāgavataṃ rasamālayaṃ | muhuraho rasikā bhuvi bhāvukāḥ
1.4 नैमिषेऽनिमिषक्षेत्रे ऋषयः शौनकादयः । सत्रं स्वर्गायलोकाय सहस्रसममासत
naimiṣe'nimiṣakṣetre ṛṣayaḥ śaunakādayaḥ | satraṃ svargāyalokāya sahasrasamamāsata
1.5 त एकदा तु मुनयः प्रातर्हुतहुताग्नयः । सत्कृतं सूतमासीनं पप्रच्छुः इदमादरात्
ta ekadā tu munayaḥ prātarhutahutāgnayaḥ | satkṛtaṃ sūtamāsīnaṃ papracchuḥ idamādarāt
ऋषय ऊचुः
1.6 त्वया खलु पुराणानि सेतिहासानि चानघ । आख्यातान्यप्यधीतानि धर्मशास्त्राणि यान्युत
tvayā khalu purāṇāni setihāsāni cānagha | ākhyātānyapyadhītāni dharmaśāstrāṇi yānyuta
1.7 यानि वेदविदां श्रेष्ठो भगवान् बादरायणः । अन्ये च मुनयः सूत परावरविदो विदुः
yāni vedavidāṃ śreṣṭho bhagavān bādarāyaṇaḥ | anye ca munayaḥ sūta parāvaravido viduḥ
1.8 वेत्थ त्वं सौम्य तत्सर्वं तत्त्वतः तदनुग्रहात् । ब्रूयुः स्निग्धस्य शिष्यस्य गुरवो गुह्यमप्युत
vettha tvaṃ saumya tatsarvaṃ tattvataḥ tadanugrahāt | brūyuḥ snigdhasya śiṣyasya guravo guhyamapyuta
1.9 तत्र तत्राञ्जसाऽऽयुष्मन् भवता यद् विनिश्चितम् । पुंसां एकान्ततः श्रेयः तन्नः शंसितुमर्हसि
tatra tatrāñjasā''yuṣman bhavatā yad viniścitam | puṃsāṃ ekāntataḥ śreyaḥ tannaḥ śaṃsitumarhasi
1.10 प्रायेणाल्पायुषः सभ्य कलौ अस्मिन् युगे जनाः । मन्दाः सुमन्दमतयो मन्दभाग्या ह्युपद्रुताः
prāyeṇālpāyuṣaḥ sabhya kalau asmin yuge janāḥ | mandāḥ sumandamatayo mandabhāgyā hyupadrutāḥ
1.11 भूरीणि भूरिकर्माणि श्रोतव्यानि विभागशः । अतः साधोऽत्र यत्सारं समुद्धृत्य मनीषया । ब्रूहि नः श्रद्दधानानां येनात्मा संप्रसीदति
bhūrīṇi bhūrikarmāṇi śrotavyāni vibhāgaśaḥ | ataḥ sādho'tra yatsāraṃ samuddhṛtya manīṣayā | brūhi naḥ śraddadhānānāṃ yenātmā saṃprasīdati
1.12 सूत जानासि भद्रं ते भगवान् सात्वतां पतिः । देवक्यां वसुदेवस्य जातो यस्य चिकीर्षया
sūta jānāsi bhadraṃ te bhagavān sātvatāṃ patiḥ | devakyāṃ vasudevasya jāto yasya cikīrṣayā
1.13 तन्नः शुष्रूषमाणानां अर्हस्यङ्गानुवर्णितुम् । यस्यावतारो भूतानां क्षेमाय च भवाय च
tannaḥ śuṣrūṣamāṇānāṃ arhasyaṅgānuvarṇitum | yasyāvatāro bhūtānāṃ kṣemāya ca bhavāya ca
1.14 आपन्नः संसृतिं घोरां यन्नाम विवशो गृणन् । ततः सद्यो विमुच्येत यद् बिभेति स्वयं भयम्
āpannaḥ saṃsṛtiṃ ghorāṃ yannāma vivaśo gṛṇan | tataḥ sadyo vimucyeta yad bibheti svayaṃ bhayam
1.15 यत्पादसंश्रयाः सूत मुनयः प्रशमायनाः । सद्यः पुनन्त्युपस्पृष्टाः स्वर्धुन्यापोऽनुसेवया
yatpādasaṃśrayāḥ sūta munayaḥ praśamāyanāḥ | sadyaḥ punantyupaspṛṣṭāḥ svardhunyāpo'nusevayā
1.16 को वा भगवतस्तस्य पुण्यश्लोकेड्यकर्मणः । शुद्धिकामो न श्रृणुयाद् यशः कलिमलापहम्
ko vā bhagavatastasya puṇyaślokeḍyakarmaṇaḥ | śuddhikāmo na śrṛṇuyād yaśaḥ kalimalāpaham
1.17 तस्य कर्माण्युदाराणि परिगीतानि सूरिभिः । ब्रूहि नः श्रद्दधानानां लीलया दधतः कलाः
tasya karmāṇyudārāṇi parigītāni sūribhiḥ | brūhi naḥ śraddadhānānāṃ līlayā dadhataḥ kalāḥ
1.18 अथाख्याहि हरेर्धीमन् अवतारकथाः शुभाः । लीला विदधतः स्वैरं ईश्वरस्यात्ममायया
athākhyāhi harerdhīman avatārakathāḥ śubhāḥ | līlā vidadhataḥ svairaṃ īśvarasyātmamāyayā
1.19 वयं तु न वितृप्याम उत्तमश्लोकविक्रमे । यत् श्रृण्वतां रसज्ञानां स्वादु स्वादु पदे पदे
vayaṃ tu na vitṛpyāma uttamaślokavikrame | yat śrṛṇvatāṃ rasajñānāṃ svādu svādu pade pade
1.20 कृतवान् किल वीर्याणि सह रामेण केशवः । अतिमर्त्यानि भगवान् गूढः कपटमानुषः
kṛtavān kila vīryāṇi saha rāmeṇa keśavaḥ | atimartyāni bhagavān gūḍhaḥ kapaṭamānuṣaḥ
1.21 कलिमागतमाज्ञाय क्षेत्रेऽस्मिन् वैष्णवे वयम् । आसीना दीर्घसत्रेण कथायां सक्षणा हरेः
kalimāgatamājñāya kṣetre'smin vaiṣṇave vayam | āsīnā dīrghasatreṇa kathāyāṃ sakṣaṇā hareḥ
1.22 त्वं नः संदर्शितो धात्रा दुस्तरं निस्तितीर्षताम् । कलिं सत्त्वहरं पुंसां कर्णधार इवार्णवम्
tvaṃ naḥ saṃdarśito dhātrā dustaraṃ nistitīrṣatām | kaliṃ sattvaharaṃ puṃsāṃ karṇadhāra ivārṇavam
1.23 ब्रूहि योगेश्वरे कृष्णे ब्रह्मण्ये धर्मवर्मणि । स्वां काष्ठामधुनोपेते धर्मः कं शरणं गतः
brūhi yogeśvare kṛṣṇe brahmaṇye dharmavarmaṇi | svāṃ kāṣṭhāmadhunopete dharmaḥ kaṃ śaraṇaṃ gataḥ
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)
Skandha 1 · Chapter 2 → Suta teaches that bhakti is the highest dharma