अध्याय 31: भिक्षुवर्य अवतार और राजकुमार धर्मगुप्त की रक्षा

स्वभक्तदयया विप्र नारीसन्देहभंजकम्

svabhaktadayayā vipra nārīsandehabhaṃjakam

आसीत्सत्यरथो नाम्ना विदर्भविषये नृपः ।
धर्म्मात्मा सत्यशीलश्च महाशैवजनप्रियः

āsītsatyaratho nāmnā vidarbhaviṣaye nṛpaḥ |
dharmmātmā satyaśīlaśca mahāśaivajanapriyaḥ

तस्य राज्ञस्सुधर्मेण महीं पालयतो मुने ।
महान्कालो व्यतीयाय सुखेन शिवधर्म्मतः

tasya rājñassudharmeṇa mahīṃ pālayato mune |
mahānkālo vyatīyāya sukhena śivadharmmataḥ

कदाचित्तस्य राज्ञस्तु शाल्वैश्च पुररोधिभिः ।
महान्रणो बभूवाथ बहुसैन्यैर्बलोद्धतैः

kadācittasya rājñastu śālvaiśca purarodhibhiḥ |
mahānraṇo babhūvātha bahusainyairbaloddhataiḥ

स विदर्भनृपः कृत्वा सार्धं तैर्दारुणं रणम् ।
प्रनष्टोरुबलः शाल्वैर्निहतो दैवयोगतः

sa vidarbhanṛpaḥ kṛtvā sārdhaṃ tairdāruṇaṃ raṇam |
pranaṣṭorubalaḥ śālvairnihato daivayogataḥ

तस्मिन्नृपे हते युद्धे शाल्वैस्तु भयविह्वलाः ।
सैनिका हतशेषाश्च मन्त्रिभिस्सह दुद्रुवुः

tasminnṛpe hate yuddhe śālvaistu bhayavihvalāḥ |
sainikā hataśeṣāśca mantribhissaha dudruvuḥ

अथ तस्य महाराज्ञी रात्रौ स्वपुरतो मुने ।
संरुद्धा रिपुभिर्यत्नादन्तर्वत्नी बहिर्ययौ

atha tasya mahārājñī rātrau svapurato mune |
saṃruddhā ripubhiryatnādantarvatnī bahiryayau

निर्गता शोकसंतप्ता सा राजमहिषी शनैः ।
प्राचीं दिशं ययौ दूरं स्मरन्तीशपदाम्बुजम्

nirgatā śokasaṃtaptā sā rājamahiṣī śanaiḥ |
prācīṃ diśaṃ yayau dūraṃ smarantīśapadāmbujam

अथ प्रभाते सा राज्ञी ददर्श विमलं सरः ।
अतीता दूरमध्वानं दयया शङ्करस्य हि

atha prabhāte sā rājñī dadarśa vimalaṃ saraḥ |
atītā dūramadhvānaṃ dayayā śaṅkarasya hi

तत्रागत्य प्रिया राज्ञस्संतप्ता सुकुमारिणी ।
निवासार्थं सरस्तीरे छायावृक्षमुपाश्रयत्

tatrāgatya priyā rājñassaṃtaptā sukumāriṇī |
nivāsārthaṃ sarastīre chāyāvṛkṣamupāśrayat

तत्र दैववशाद्राज्ञी मुहूर्त्ते सद्गुणान्विते ।
असूत तनयं दिव्यं सर्वलक्षणलक्षितम्

tatra daivavaśādrājñī muhūrtte sadguṇānvite |
asūta tanayaṃ divyaṃ sarvalakṣaṇalakṣitam

अथ तज्जननी दैवात्तृषिताति नृपाङ्गना ।
सरोवतीर्णा पानार्थं ग्रस्ता ग्राहेण पाथसि

atha tajjananī daivāttṛṣitāti nṛpāṅganā |
sarovatīrṇā pānārthaṃ grastā grāheṇa pāthasi

स सुतो जातमात्रस्तु क्षुत्पिपासार्द्दितो भृशम् ।
रुरोद च सरस्तीरे विनष्ट पितृमातृकः

sa suto jātamātrastu kṣutpipāsārddito bhṛśam |
ruroda ca sarastīre vinaṣṭa pitṛmātṛkaḥ

तस्मिन्वने क्रन्दमाने जातमात्रे सुते मुने ।
कृपान्वितो महेशोऽभूदन्तर्यामी स रक्षक.

tasminvane krandamāne jātamātre sute mune |
kṛpānvito maheśo'bhūdantaryāmī sa rakṣaka.

प्रेरिता मनसा काचिदीशेन त्रासहारिणा ।
अकस्मादागता तत्र भ्रमन्ती भैक्ष्यजीविनी

preritā manasā kācidīśena trāsahāriṇā |
akasmādāgatā tatra bhramantī bhaikṣyajīvinī

सा त्वेकहायनं बालं वहन्ती विधवा निजम् ।
अनाथमेकं क्रंदन्तं शिशुन्तत्र ददर्श ह

sā tvekahāyanaṃ bālaṃ vahantī vidhavā nijam |
anāthamekaṃ kraṃdantaṃ śiśuntatra dadarśa ha

सा दृष्ट्वा तत्र तम्बालं वने निर्मनुजे मुने ।
विस्मिताति द्विजस्त्री सा चिचिन्तं हृदये बहु

sā dṛṣṭvā tatra tambālaṃ vane nirmanuje mune |
vismitāti dvijastrī sā cicintaṃ hṛdaye bahu

अहो सुमहदाश्चर्य्यमिदं दृष्टम्मयाधुना ।
असंभाव्यमकथ्यं च सर्वथा मनसा गिरा

aho sumahadāścaryyamidaṃ dṛṣṭammayādhunā |
asaṃbhāvyamakathyaṃ ca sarvathā manasā girā

अच्छिन्ननाभिनालोयं रसायां केवलं शिशुः ।
शेते मातृविहीनश्च क्रन्दंस्तेजस्विनां वरः

acchinnanābhināloyaṃ rasāyāṃ kevalaṃ śiśuḥ |
śete mātṛvihīnaśca krandaṃstejasvināṃ varaḥ

अस्य पित्रादयः केऽपि न सन्तीह सहायिनः ।
कारणं किं बभूवाथ ह्यहो दैवबलं महत्

asya pitrādayaḥ ke'pi na santīha sahāyinaḥ |
kāraṇaṃ kiṃ babhūvātha hyaho daivabalaṃ mahat

न जाने कस्य पुत्रोऽयमस्य ज्ञातात्र कोपि न ।
यतः पृच्छाम्यस्य जन्य जाता च करुणा मयि

na jāne kasya putro'yamasya jñātātra kopi na |
yataḥ pṛcchāmyasya janya jātā ca karuṇā mayi

इच्छाम्येनं पोषितुं हि बालमौरसपुत्रवत् ।
संप्रष्टुं नोत्सहेऽज्ञात्वा कुलजन्मादि चास्य वै

icchāmyenaṃ poṣituṃ hi bālamaurasaputravat |
saṃpraṣṭuṃ notsahe'jñātvā kulajanmādi cāsya vai

इति संचिन्त्यमानायां तस्यां विप्रवरस्त्रियाम् ।
कृपां चकार महतीं शंकरो भक्तवत्सल

iti saṃcintyamānāyāṃ tasyāṃ vipravarastriyām |
kṛpāṃ cakāra mahatīṃ śaṃkaro bhaktavatsala

दध्रे भिक्षुस्वरूपं हि महालीलो महेश्वरः ।
सर्वथा भक्तसुखदो निरुपाधिः स्वयं सदा

dadhre bhikṣusvarūpaṃ hi mahālīlo maheśvaraḥ |
sarvathā bhaktasukhado nirupādhiḥ svayaṃ sadā

तत्राजगाम सहसा स भिक्षुः परमेश्वरः ।
यत्रास्ति संदेहवती द्विजस्त्री ज्ञातुमिच्छती

tatrājagāma sahasā sa bhikṣuḥ parameśvaraḥ |
yatrāsti saṃdehavatī dvijastrī jñātumicchatī

भिक्षुवर्य्यस्वरूपोऽसावविज्ञातगतिः प्रभुः ।
तामाह विप्रवनितां विहस्य करुणानिधिः

bhikṣuvaryyasvarūpo'sāvavijñātagatiḥ prabhuḥ |
tāmāha vipravanitāṃ vihasya karuṇānidhiḥ

सन्देहं कुरु नो चित्ते विप्रभामिनि मा खिद ।
रक्षैनम्बालकं प्रीत्या सुपवित्रं स्वपुत्रकम्

sandehaṃ kuru no citte viprabhāmini mā khida |
rakṣainambālakaṃ prītyā supavitraṃ svaputrakam

अनेन शिशुना श्रेयः प्राप्स्यसे न चिरात्परम् ।
पुष्णीहि सर्वथा ह्येनं महातेजस्विनं शिशुम्

anena śiśunā śreyaḥ prāpsyase na cirātparam |
puṣṇīhi sarvathā hyenaṃ mahātejasvinaṃ śiśum

इत्युक्तवन्तं तं भिक्षुस्वरूपं करुणानिधिम् ।
सा विप्रवनिता शम्भुं प्रीत्या पप्रच्छ सादरम्

ityuktavantaṃ taṃ bhikṣusvarūpaṃ karuṇānidhim |
sā vipravanitā śambhuṃ prītyā papraccha sādaram

त्वदाज्ञयैनं बालं हि रक्षिष्यामि स्वपुत्रवत् ।
पौक्ष्यामि नात्र सन्देहो मद्भाग्यात्त्वमिहागतः

tvadājñayainaṃ bālaṃ hi rakṣiṣyāmi svaputravat |
paukṣyāmi nātra sandeho madbhāgyāttvamihāgataḥ

तथापि ज्ञातुमिच्छामि विशेषेण तु तत्त्वतः ।
कोयं कस्य सुतश्चायं कस्त्वमत्र समागतः

tathāpi jñātumicchāmi viśeṣeṇa tu tattvataḥ |
koyaṃ kasya sutaścāyaṃ kastvamatra samāgataḥ

मुहुर्मम समायाति ज्ञानं भिक्षुवर प्रभो ।
त्वं शिवः करुणासिन्धुस्त्वद्भक्तोयं शिशुः पुरा

muhurmama samāyāti jñānaṃ bhikṣuvara prabho |
tvaṃ śivaḥ karuṇāsindhustvadbhaktoyaṃ śiśuḥ purā

केनचित्कर्मदोषेण सम्प्राप्तोयं दशामिमाम् ।
तद्भुक्त्वा परमं श्रेयः प्राप्स्यते त्वदनुग्रहात्

kenacitkarmadoṣeṇa samprāptoyaṃ daśāmimām |
tadbhuktvā paramaṃ śreyaḥ prāpsyate tvadanugrahāt

त्वन्माययैव साहं वै मार्गभ्रष्टा विमोहिता ।
आगता प्रेषिता त्वत्तो ह्यस्य रक्षणहेतुतः

tvanmāyayaiva sāhaṃ vai mārgabhraṣṭā vimohitā |
āgatā preṣitā tvatto hyasya rakṣaṇahetutaḥ

इति तद्दर्शनप्राप्तविज्ञानां विप्रकामिनीम् ।
ज्ञातुकामां विशेषेण प्रोचे भिक्षुतनुश्शिवः

iti taddarśanaprāptavijñānāṃ viprakāminīm |
jñātukāmāṃ viśeṣeṇa proce bhikṣutanuśśivaḥ

शृणु प्रीत्या विप्रपत्नि बालस्यास्य पुरेहितम् ।
सर्वमन्यस्य सुप्रीत्या वक्ष्यते तत्त्वतोऽनघे

śṛṇu prītyā viprapatni bālasyāsya purehitam |
sarvamanyasya suprītyā vakṣyate tattvato'naghe

सुतो विदर्भराजस्य शिवभक्तस्य धीमतः ।
अयं सत्यरथस्यैव स्वधर्मनिरतस्य हि

suto vidarbharājasya śivabhaktasya dhīmataḥ |
ayaṃ satyarathasyaiva svadharmaniratasya hi

शृणु सत्यरथो राजा हतः शाल्वे रणे परैः ।
तत्पत्नी निशि सुव्यग्रा निर्ययौ स्वगृहाद्द्रुतम्

śṛṇu satyaratho rājā hataḥ śālve raṇe paraiḥ |
tatpatnī niśi suvyagrā niryayau svagṛhāddrutam

असूत तनयं चैनं समायाता प्रगेऽत्र हि ।
सरोवतीर्णा तृषया ग्रस्ता ग्राहेण दैवतः

asūta tanayaṃ cainaṃ samāyātā prage'tra hi |
sarovatīrṇā tṛṣayā grastā grāheṇa daivataḥ

इति तस्य समुत्पत्तिं तत्पितुः संगरे मृतिम् ।
तन्मातृमरणं ग्राहात्सर्वं तस्य न्यवेदयत्

iti tasya samutpattiṃ tatpituḥ saṃgare mṛtim |
tanmātṛmaraṇaṃ grāhātsarvaṃ tasya nyavedayat

अथ सा ब्रह्माणी सा हि विस्मिताति मुनीश्वर ।
पुनः पप्रच्छ तं भिक्षुं ज्ञानिनं सिद्धरूपकम्

atha sā brahmāṇī sā hi vismitāti munīśvara |
punaḥ papraccha taṃ bhikṣuṃ jñāninaṃ siddharūpakam

स राजोऽस्य पिता भिक्षो वरभोगान्तरेव हि ।
कस्माच्छाल्वैस्स्वरिपुभिस्स्वल्पेहैश्च विघातितः

sa rājo'sya pitā bhikṣo varabhogāntareva hi |
kasmācchālvaissvaripubhissvalpehaiśca vighātitaḥ

कस्मादस्य शिशोर्माता ग्राहेणाशु सुभक्षिता ।
यस्मादनाथोयं जातो विबन्धुश्चैव जन्मतः

kasmādasya śiśormātā grāheṇāśu subhakṣitā |
yasmādanāthoyaṃ jāto vibandhuścaiva janmataḥ

कस्मात्सुतो ममापीह सुदरिद्रो हि भिक्षुकः ।
भवेत्कथं सुखं भिक्षो पुत्रयोरनयोर्वद

kasmātsuto mamāpīha sudaridro hi bhikṣukaḥ |
bhavetkathaṃ sukhaṃ bhikṣo putrayoranayorvada

इति तस्या वचः श्रुत्वा स भिक्षुः परमेश्वरः ।
विप्रपत्न्याः प्रसन्नात्मा प्रोवाच विहसंश्च ताम्

iti tasyā vacaḥ śrutvā sa bhikṣuḥ parameśvaraḥ |
viprapatnyāḥ prasannātmā provāca vihasaṃśca tām

विप्रपत्नि विशेषेण सर्वप्रश्नान्वदामि ते ।
शृणु त्वं सावधानेन चरित्रमिदमुत्तमम्

viprapatni viśeṣeṇa sarvapraśnānvadāmi te |
śṛṇu tvaṃ sāvadhānena caritramidamuttamam

अमुष्य बालस्य पिता स विदर्भमहीपतिः ।
पूर्वजन्मनि पाण्ड्योऽसौ बभूव नृपसत्तमः

amuṣya bālasya pitā sa vidarbhamahīpatiḥ |
pūrvajanmani pāṇḍyo'sau babhūva nṛpasattamaḥ

स शैवनृपतिर्धर्मात्पालयन्निखिला महीम् ।
स्वप्रजां रंजयामास सर्वोपद्रवनाशनः

sa śaivanṛpatirdharmātpālayannikhilā mahīm |
svaprajāṃ raṃjayāmāsa sarvopadravanāśanaḥ

कदाचित्स हि सर्वेशं प्रदोषे पर्यपूजयत् ।
त्रयोदश्यां निराहारो दिवानक्तव्रती शिवम्

kadācitsa hi sarveśaṃ pradoṣe paryapūjayat |
trayodaśyāṃ nirāhāro divānaktavratī śivam

तस्य पूजयतः शम्भुं प्रदोषे गिरिशं रते ।
महाञ्छब्दो बभूवाथ विकटस्सर्वथा पुरे

tasya pūjayataḥ śambhuṃ pradoṣe giriśaṃ rate |
mahāñchabdo babhūvātha vikaṭassarvathā pure

तमाकर्ण्य रवं सोऽथ राजा त्यक्तशिवार्चनः ।
रिप्वागमनशंकातो निर्ययौ भवनाद्बहिः

tamākarṇya ravaṃ so'tha rājā tyaktaśivārcanaḥ |
ripvāgamanaśaṃkāto niryayau bhavanādbahiḥ

एतस्मिन्नेव काले तु तस्यामात्यो महाबली ।
गृहीतशस्त्रसामन्तो राजान्तिकमुपाययौ

etasminneva kāle tu tasyāmātyo mahābalī |
gṛhītaśastrasāmanto rājāntikamupāyayau

तन्दृष्ट्वा शत्रुसामन्तं महाक्रोधेन विह्वलः ।
अविचार्य वृषन्तस्य शिरश्छेदमकारयत्

tandṛṣṭvā śatrusāmantaṃ mahākrodhena vihvalaḥ |
avicārya vṛṣantasya śiraśchedamakārayat

असमाप्ये शपूजान्तामशुचिर्नष्टधीर्नृपः ।
रात्रौ चकार सुप्रीत्या भोजनन्नष्टमंगलः

asamāpye śapūjāntāmaśucirnaṣṭadhīrnṛpaḥ |
rātrau cakāra suprītyā bhojanannaṣṭamaṃgalaḥ

विदर्भे सोभवद्राजा जन्मनीह शिवव्रती ।
शिवार्चनान्तरायेण परैर्भोगांन्तरे हतः

vidarbhe sobhavadrājā janmanīha śivavratī |
śivārcanāntarāyeṇa parairbhogāṃntare hataḥ

तत्पुत्रो यः पूर्वभवे सोऽस्मिञ्जन्मनि तत्सुतः ।
अहमेव हतैश्वर्य्यः शिवपूजा व्यतिक्रमात्

tatputro yaḥ pūrvabhave so'smiñjanmani tatsutaḥ |
ahameva hataiśvaryyaḥ śivapūjā vyatikramāt

अस्य माता पूर्वभवे सपत्नीं छद्मनाहरत् ।
भक्षिता तेन पापेन ग्राहेणाऽस्मिन्भवे हि सा

asya mātā pūrvabhave sapatnīṃ chadmanāharat |
bhakṣitā tena pāpena grāheṇā'sminbhave hi sā

एषा प्रवृत्तिरेतेषां भवत्यै परिकीर्तिता ।
अनर्चिता शिवा भक्त्या प्राप्नुवन्ति दरिद्रताम्

eṣā pravṛttireteṣāṃ bhavatyai parikīrtitā |
anarcitā śivā bhaktyā prāpnuvanti daridratām

एष ते तनयः पूर्वजन्मनि ब्राह्मणोत्तमः ।
प्रतिग्रहैर्वयो निन्ये न यज्ञाद्यैस्सुकर्मभिः

eṣa te tanayaḥ pūrvajanmani brāhmaṇottamaḥ |
pratigrahairvayo ninye na yajñādyaissukarmabhiḥ

अतो दारिद्र्यमापन्नः पुत्रस्ते द्विजभामिनि ।
तद्दोषपरिहारार्थं शरणं शंकरं व्रज

ato dāridryamāpannaḥ putraste dvijabhāmini |
taddoṣaparihārārthaṃ śaraṇaṃ śaṃkaraṃ vraja

एताभ्यां खलु बालाभ्यां शिवपूजाविधीयताम् ।
उपवीतानन्तरं हि शिवः श्रेयः करिष्यति

etābhyāṃ khalu bālābhyāṃ śivapūjāvidhīyatām |
upavītānantaraṃ hi śivaḥ śreyaḥ kariṣyati

इति तामुपदिश्याथ भिक्षुवर्ण्यतनुः शिवः ।
स्वरूपं दर्शयामास परमं भक्तवत्सलः

iti tāmupadiśyātha bhikṣuvarṇyatanuḥ śivaḥ |
svarūpaṃ darśayāmāsa paramaṃ bhaktavatsalaḥ

अथ सा विप्रवनिता ज्ञात्वा तं शंकरम्प्रभुम् ।
सुप्रणम्य हि तुष्टाव प्रेम्णा गद्गदया गिरा

atha sā vipravanitā jñātvā taṃ śaṃkaramprabhum |
supraṇamya hi tuṣṭāva premṇā gadgadayā girā

ततस्स भगवाञ्च्छम्भुर्धृतभिक्षुतनुर्द्रुतम् ।
पश्यन्त्या विप्रपन्त्यास्तु तत्रैवान्तरधीयत

tatassa bhagavāñcchambhurdhṛtabhikṣutanurdrutam |
paśyantyā viprapantyāstu tatraivāntaradhīyata

अथ तस्मिन् गते भिक्षौ विश्रब्धा ब्राह्मणी च सा ।
तमर्भकं समादाय सस्वपुत्रा गृहं ययौ

atha tasmin gate bhikṣau viśrabdhā brāhmaṇī ca sā |
tamarbhakaṃ samādāya sasvaputrā gṛhaṃ yayau

एकचक्राह्वये रम्ये ग्राम्ये कृत निकेतना ।
स्वपुत्रं राजपुत्रं च वरान्नैश्च व्यवर्द्धयत्

ekacakrāhvaye ramye grāmye kṛta niketanā |
svaputraṃ rājaputraṃ ca varānnaiśca vyavarddhayat

ब्राह्मणै कृतसंस्कारौ कृतोपनयनौ च तौ ।
ववृधाते स्वगेहे च शिवपूजनतत्परौ

brāhmaṇai kṛtasaṃskārau kṛtopanayanau ca tau |
vavṛdhāte svagehe ca śivapūjanatatparau

तौ शाण्डिल्यमुनेस्तात निदेशान्नियम स्थितौ ।
प्रदोषे चक्रतुः शम्भोः पूजां कृत्वा व्रतं शुभम्

tau śāṇḍilyamunestāta nideśānniyama sthitau |
pradoṣe cakratuḥ śambhoḥ pūjāṃ kṛtvā vrataṃ śubham

कदाचिद्द्विजपुत्रेण विनाऽसौ राजनन्दनः ।
नद्यां स्नातुं गतः प्राप निधानकलशं वरम्

kadāciddvijaputreṇa vinā'sau rājanandanaḥ |
nadyāṃ snātuṃ gataḥ prāpa nidhānakalaśaṃ varam

एवं पूजयतोः शम्भुं राजद्विजकुमारयोः ।
सुखेनैव व्यतीयाय तयोर्मासचतुष्टयम्

evaṃ pūjayatoḥ śambhuṃ rājadvijakumārayoḥ |
sukhenaiva vyatīyāya tayormāsacatuṣṭayam

एवमर्चयतोः शम्भुं भूयोपि परया मुदा ।
सम्वत्सरो व्यतीयाय तस्मिन्नेव तयोर्गृहे

evamarcayatoḥ śambhuṃ bhūyopi parayā mudā |
samvatsaro vyatīyāya tasminneva tayorgṛhe

सम्वत्सरे व्यतिक्रान्ते स राजतनयो मुने ।
गत्वा वनान्ते विप्रेण शिवस्यानुग्रहाद्विभोः

samvatsare vyatikrānte sa rājatanayo mune |
gatvā vanānte vipreṇa śivasyānugrahādvibhoḥ

अकस्मादागतां तत्र दत्तां तज्जनकेन ह ।
विवाह्य गन्धर्वसुतां चक्रे राज्यमकण्टकम्

akasmādāgatāṃ tatra dattāṃ tajjanakena ha |
vivāhya gandharvasutāṃ cakre rājyamakaṇṭakam

या विप्रवनिता पूर्वंतमपुष्णात्स्वपुत्रवत् ।
सैव माताभवत्तस्य स भ्राता द्विजनन्दनः

yā vipravanitā pūrvaṃtamapuṣṇātsvaputravat |
saiva mātābhavattasya sa bhrātā dvijanandanaḥ

इत्थमाराध्य देवेशं धर्मगुप्ताह्वयस्स वै ।
विदर्भ विषये राज्ञ्या तया भोगं चकार ह

itthamārādhya deveśaṃ dharmaguptāhvayassa vai |
vidarbha viṣaye rājñyā tayā bhogaṃ cakāra ha

भिक्षुवर्य्यावतारस्ते वर्णितश्च मयाधुना ।
शिवस्य धर्मगुप्ताह्व नृपबालसुखप्रदः

bhikṣuvaryyāvatāraste varṇitaśca mayādhunā |
śivasya dharmaguptāhva nṛpabālasukhapradaḥ

एतदाख्यानमनघं पवित्रं पावनं महत् ।
धर्मार्थकाममोक्षाणां साधनं सर्वकामदम्

etadākhyānamanaghaṃ pavitraṃ pāvanaṃ mahat |
dharmārthakāmamokṣāṇāṃ sādhanaṃ sarvakāmadam

य एतच्छ्रृणुयान्नित्यं श्रावयेद्वा समाहितः ।
स भुक्त्वेहाखिलान्कामान्सोन्ते शिवपुरम्व्रजेत्

ya etacchrṛṇuyānnityaṃ śrāvayedvā samāhitaḥ |
sa bhuktvehākhilānkāmānsonte śivapuramvrajet