सूक्त 68: श्येन दूर से अंशु लाया

प्र दे॒वमच्छा॒ मधु॑मन्त॒ इन्द॒वोऽसि॑ष्यदन्त॒ गाव॒ आ न धे॒नव॑ः ।
ब॒र्हि॒षदो॑ वच॒नाव॑न्त॒ ऊध॑भिः परि॒स्रुत॑मु॒स्रिया॑ नि॒र्णिजं॑ धिरे

pra devamacchā madhumanta indavo'siṣyadanta gāva ā na dhenavaḥ |
barhiṣado vacanāvanta ūdhabhiḥ parisrutamusriyā nirṇijaṃ dhire

स रोरु॑वद॒भि पूर्वा॑ अचिक्रददुपा॒रुह॑ः श्र॒थय॑न्स्वादते॒ हरि॑ः ।
ति॒रः प॒वित्रं॑ परि॒यन्नु॒रु ज्रयो॒ नि शर्या॑णि दधते दे॒व आ वर॑म्

sa roruvadabhi pūrvā acikradadupāruhaḥ śrathayansvādate hariḥ |
tiraḥ pavitraṃ pariyannuru jrayo ni śaryāṇi dadhate deva ā varam

वि यो म॒मे य॒म्या॑ संय॒ती मद॑ः साकं॒वृधा॒ पय॑सा पिन्व॒दक्षि॑ता ।
म॒ही अ॑पा॒रे रज॑सी वि॒वेवि॑ददभि॒व्रज॒न्नक्षि॑तं॒ पाज॒ आ द॑दे

vi yo mame yamyā saṃyatī madaḥ sākaṃvṛdhā payasā pinvadakṣitā |
mahī apāre rajasī vivevidadabhivrajannakṣitaṃ pāja ā dade

स मा॒तरा॑ वि॒चर॑न्वा॒जय॑न्न॒पः प्र मेधि॑रः स्व॒धया॑ पिन्वते प॒दम् ।
अं॒शुर्यवे॑न पिपिशे य॒तो नृभि॒ः सं जा॒मिभि॒र्नस॑ते॒ रक्ष॑ते॒ शिर॑ः

sa mātarā vicaranvājayannapaḥ pra medhiraḥ svadhayā pinvate padam |
aṃśuryavena pipiśe yato nṛbhiḥ saṃ jāmibhirnasate rakṣate śiraḥ

सं दक्षे॑ण॒ मन॑सा जायते क॒विरृ॒तस्य॒ गर्भो॒ निहि॑तो य॒मा प॒रः ।
यूना॑ ह॒ सन्ता॑ प्रथ॒मं वि ज॑ज्ञतु॒र्गुहा॑ हि॒तं जनि॑म॒ नेम॒मुद्य॑तम्

saṃ dakṣeṇa manasā jāyate kavirṛtasya garbho nihito yamā paraḥ |
yūnā ha santā prathamaṃ vi jajñaturguhā hitaṃ janima nemamudyatam

म॒न्द्रस्य॑ रू॒पं वि॑विदुर्मनी॒षिण॑ः श्ये॒नो यदन्धो॒ अभ॑रत्परा॒वत॑ः ।
तं म॑र्जयन्त सु॒वृधं॑ न॒दीष्वाँ उ॒शन्त॑मं॒शुं प॑रि॒यन्त॑मृ॒ग्मिय॑म्

mandrasya rūpaṃ vividurmanīṣiṇaḥ śyeno yadandho abharatparāvataḥ |
taṃ marjayanta suvṛdhaṃ nadīṣvām̐ uśantamaṃśuṃ pariyantamṛgmiyam

त्वां मृ॑जन्ति॒ दश॒ योष॑णः सु॒तं सोम॒ ऋषि॑भिर्म॒तिभि॑र्धी॒तिभि॑र्हि॒तम् ।
अव्यो॒ वारे॑भिरु॒त दे॒वहू॑तिभि॒र्नृभि॑र्य॒तो वाज॒मा द॑र्षि सा॒तये॑

tvāṃ mṛjanti daśa yoṣaṇaḥ sutaṃ soma ṛṣibhirmatibhirdhītibhirhitam |
avyo vārebhiruta devahūtibhirnṛbhiryato vājamā darṣi sātaye

प॒रि॒प्र॒यन्तं॑ व॒य्यं॑ सुषं॒सदं॒ सोमं॑ मनी॒षा अ॒भ्य॑नूषत॒ स्तुभ॑ः ।
यो धार॑या॒ मधु॑माँ ऊ॒र्मिणा॑ दि॒व इय॑र्ति॒ वाचं॑ रयि॒षाळम॑र्त्यः

pariprayantaṃ vayyaṃ suṣaṃsadaṃ somaṃ manīṣā abhyanūṣata stubhaḥ |
yo dhārayā madhumām̐ ūrmiṇā diva iyarti vācaṃ rayiṣāḻamartyaḥ

अ॒यं दि॒व इ॑यर्ति॒ विश्व॒मा रज॒ः सोम॑ः पुना॒नः क॒लशे॑षु सीदति ।
अ॒द्भिर्गोभि॑र्मृज्यते॒ अद्रि॑भिः सु॒तः पु॑ना॒न इन्दु॒र्वरि॑वो विदत्प्रि॒यम्

ayaṃ diva iyarti viśvamā rajaḥ somaḥ punānaḥ kalaśeṣu sīdati |
adbhirgobhirmṛjyate adribhiḥ sutaḥ punāna indurvarivo vidatpriyam

ए॒वा न॑ः सोम परिषि॒च्यमा॑नो॒ वयो॒ दध॑च्चि॒त्रत॑मं पवस्व ।
अ॒द्वे॒षे द्यावा॑पृथि॒वी हु॑वेम॒ देवा॑ ध॒त्त र॒यिम॒स्मे सु॒वीर॑म्

evā naḥ soma pariṣicyamāno vayo dadhaccitratamaṃ pavasva |
adveṣe dyāvāpṛthivī huvema devā dhatta rayimasme suvīram