सूक्त 48: हमने सोम पिया, अमर हुए

स्वा॒दोर॑भक्षि॒ वय॑सः सुमे॒धाः स्वा॒ध्यो॑ वरिवो॒वित्त॑रस्य ।
विश्वे॒ यं दे॒वा उ॒त मर्त्या॑सो॒ मधु॑ ब्रु॒वन्तो॑ अ॒भि सं॒चर॑न्ति

svādorabhakṣi vayasaḥ sumedhāḥ svādhyo varivovittarasya |
viśve yaṃ devā uta martyāso madhu bruvanto abhi saṃcaranti

अ॒न्तश्च॒ प्रागा॒ अदि॑तिर्भवास्यवया॒ता हर॑सो॒ दैव्य॑स्य ।
इन्द॒विन्द्र॑स्य स॒ख्यं जु॑षा॒णः श्रौष्टी॑व॒ धुर॒मनु॑ रा॒य ऋ॑ध्याः

antaśca prāgā aditirbhavāsyavayātā haraso daivyasya |
indavindrasya sakhyaṃ juṣāṇaḥ śrauṣṭīva dhuramanu rāya ṛdhyāḥ

अपा॑म॒ सोम॑म॒मृता॑ अभू॒माग॑न्म॒ ज्योति॒रवि॑दाम दे॒वान् ।
किं नू॒नम॒स्मान्कृ॑णव॒दरा॑ति॒ः किमु॑ धू॒र्तिर॑मृत॒ मर्त्य॑स्य

apāma somamamṛtā abhūmāganma jyotiravidāma devān |
kiṃ nūnamasmānkṛṇavadarātiḥ kimu dhūrtiramṛta martyasya

शं नो॑ भव हृ॒द आ पी॒त इ॑न्दो पि॒तेव॑ सोम सू॒नवे॑ सु॒शेव॑ः ।
सखे॑व॒ सख्य॑ उरुशंस॒ धीर॒ः प्र ण॒ आयु॑र्जी॒वसे॑ सोम तारीः

śaṃ no bhava hṛda ā pīta indo piteva soma sūnave suśevaḥ |
sakheva sakhya uruśaṃsa dhīraḥ pra ṇa āyurjīvase soma tārīḥ

इ॒मे मा॑ पी॒ता य॒शस॑ उरु॒ष्यवो॒ रथं॒ न गाव॒ः सम॑नाह॒ पर्व॑सु ।
ते मा॑ रक्षन्तु वि॒स्रस॑श्च॒रित्रा॑दु॒त मा॒ स्रामा॑द्यवय॒न्त्विन्द॑वः

ime mā pītā yaśasa uruṣyavo rathaṃ na gāvaḥ samanāha parvasu |
te mā rakṣantu visrasaścaritrāduta mā srāmādyavayantvindavaḥ

अ॒ग्निं न मा॑ मथि॒तं सं दि॑दीप॒ः प्र च॑क्षय कृणु॒हि वस्य॑सो नः ।
अथा॒ हि ते॒ मद॒ आ सो॑म॒ मन्ये॑ रे॒वाँ इ॑व॒ प्र च॑रा पु॒ष्टिमच्छ॑

agniṃ na mā mathitaṃ saṃ didīpaḥ pra cakṣaya kṛṇuhi vasyaso naḥ |
athā hi te mada ā soma manye revām̐ iva pra carā puṣṭimaccha

इ॒षि॒रेण॑ ते॒ मन॑सा सु॒तस्य॑ भक्षी॒महि॒ पित्र्य॑स्येव रा॒यः ।
सोम॑ राज॒न्प्र ण॒ आयूं॑षि तारी॒रहा॑नीव॒ सूर्यो॑ वास॒राणि॑

iṣireṇa te manasā sutasya bhakṣīmahi pitryasyeva rāyaḥ |
soma rājanpra ṇa āyūṃṣi tārīrahānīva sūryo vāsarāṇi

सोम॑ राजन्मृ॒ळया॑ नः स्व॒स्ति तव॑ स्मसि व्र॒त्या॒३॒॑स्तस्य॑ विद्धि ।
अल॑र्ति॒ दक्ष॑ उ॒त म॒न्युरि॑न्दो॒ मा नो॑ अ॒र्यो अ॑नुका॒मं परा॑ दाः

soma rājanmṛḻayā naḥ svasti tava smasi vratyāstasya viddhi |
alarti dakṣa uta manyurindo mā no aryo anukāmaṃ parā dāḥ

त्वं हि न॑स्त॒न्व॑ः सोम गो॒पा गात्रे॑गात्रे निष॒सत्था॑ नृ॒चक्षा॑ः ।
यत्ते॑ व॒यं प्र॑मि॒नाम॑ व्र॒तानि॒ स नो॑ मृळ सुष॒खा दे॑व॒ वस्य॑ः

tvaṃ hi nastanvaḥ soma gopā gātregātre niṣasatthā nṛcakṣāḥ |
yatte vayaṃ pramināma vratāni sa no mṛḻa suṣakhā deva vasyaḥ

ऋ॒दू॒दरे॑ण॒ सख्या॑ सचेय॒ यो मा॒ न रिष्ये॑द्धर्यश्व पी॒तः ।
अ॒यं यः सोमो॒ न्यधा॑य्य॒स्मे तस्मा॒ इन्द्रं॑ प्र॒तिर॑मे॒म्यायु॑ः

ṛdūdareṇa sakhyā saceya yo mā na riṣyeddharyaśva pītaḥ |
ayaṃ yaḥ somo nyadhāyyasme tasmā indraṃ pratiramemyāyuḥ

अप॒ त्या अ॑स्थु॒रनि॑रा॒ अमी॑वा॒ निर॑त्रस॒न्तमि॑षीची॒रभै॑षुः ।
आ सोमो॑ अ॒स्माँ अ॑रुह॒द्विहा॑या॒ अग॑न्म॒ यत्र॑ प्रति॒रन्त॒ आयु॑ः

apa tyā asthuranirā amīvā niratrasantamiṣīcīrabhaiṣuḥ |
ā somo asmām̐ aruhadvihāyā aganma yatra pratiranta āyuḥ

यो न॒ इन्दु॑ः पितरो हृ॒त्सु पी॒तोऽम॑र्त्यो॒ मर्त्याँ॑ आवि॒वेश॑ ।
तस्मै॒ सोमा॑य ह॒विषा॑ विधेम मृळी॒के अ॑स्य सुम॒तौ स्या॑म

yo na induḥ pitaro hṛtsu pīto'martyo martyām̐ āviveśa |
tasmai somāya haviṣā vidhema mṛḻīke asya sumatau syāma

त्वं सो॑म पि॒तृभि॑ः संविदा॒नोऽनु॒ द्यावा॑पृथि॒वी आ त॑तन्थ ।
तस्मै॑ त इन्दो ह॒विषा॑ विधेम व॒यं स्या॑म॒ पत॑यो रयी॒णाम्

tvaṃ soma pitṛbhiḥ saṃvidāno'nu dyāvāpṛthivī ā tatantha |
tasmai ta indo haviṣā vidhema vayaṃ syāma patayo rayīṇām

त्राता॑रो देवा॒ अधि॑ वोचता नो॒ मा नो॑ नि॒द्रा ई॑शत॒ मोत जल्पि॑ः ।
व॒यं सोम॑स्य वि॒श्वह॑ प्रि॒यास॑ः सु॒वीरा॑सो वि॒दथ॒मा व॑देम

trātāro devā adhi vocatā no mā no nidrā īśata mota jalpiḥ |
vayaṃ somasya viśvaha priyāsaḥ suvīrāso vidathamā vadema

त्वं न॑ः सोम वि॒श्वतो॑ वयो॒धास्त्वं स्व॒र्विदा वि॑शा नृ॒चक्षा॑ः ।
त्वं न॑ इन्द ऊ॒तिभि॑ः स॒जोषा॑ः पा॒हि प॒श्चाता॑दु॒त वा॑ पु॒रस्ता॑त्

tvaṃ naḥ soma viśvato vayodhāstvaṃ svarvidā viśā nṛcakṣāḥ |
tvaṃ na inda ūtibhiḥ sajoṣāḥ pāhi paścātāduta vā purastāt