सूक्त 27: मनु एक एक देव को पुकारते हैं

अ॒ग्निरु॒क्थे पु॒रोहि॑तो॒ ग्रावा॑णो ब॒र्हिर॑ध्व॒रे ।
ऋ॒चा या॑मि म॒रुतो॒ ब्रह्म॑ण॒स्पतिं॑ दे॒वाँ अवो॒ वरे॑ण्यम्

agnirukthe purohito grāvāṇo barhiradhvare |
ṛcā yāmi maruto brahmaṇaspatiṃ devām̐ avo vareṇyam

आ प॒शुं गा॑सि पृथि॒वीं वन॒स्पती॑नु॒षासा॒ नक्त॒मोष॑धीः ।
विश्वे॑ च नो वसवो विश्ववेदसो धी॒नां भू॑त प्रावि॒तार॑ः

ā paśuṃ gāsi pṛthivīṃ vanaspatīnuṣāsā naktamoṣadhīḥ |
viśve ca no vasavo viśvavedaso dhīnāṃ bhūta prāvitāraḥ

प्र सू न॑ एत्वध्व॒रो॒३॒॑ऽग्ना दे॒वेषु॑ पू॒र्व्यः ।
आ॒दि॒त्येषु॒ प्र वरु॑णे धृ॒तव्र॑ते म॒रुत्सु॑ वि॒श्वभा॑नुषु

pra sū na etvadhvaro'gnā deveṣu pūrvyaḥ |
ādityeṣu pra varuṇe dhṛtavrate marutsu viśvabhānuṣu

विश्वे॒ हि ष्मा॒ मन॑वे वि॒श्ववे॑दसो॒ भुव॑न्वृ॒धे रि॒शाद॑सः ।
अरि॑ष्टेभिः पा॒युभि॑र्विश्ववेदसो॒ यन्ता॑ नोऽवृ॒कं छ॒र्दिः

viśve hi ṣmā manave viśvavedaso bhuvanvṛdhe riśādasaḥ |
ariṣṭebhiḥ pāyubhirviśvavedaso yantā no'vṛkaṃ chardiḥ

आ नो॑ अ॒द्य सम॑नसो॒ गन्ता॒ विश्वे॑ स॒जोष॑सः ।
ऋ॒चा गि॒रा मरु॑तो॒ देव्यदि॑ते॒ सद॑ने॒ पस्त्ये॑ महि

ā no adya samanaso gantā viśve sajoṣasaḥ |
ṛcā girā maruto devyadite sadane pastye mahi

अ॒भि प्रि॒या म॑रुतो॒ या वो॒ अश्व्या॑ ह॒व्या मि॑त्र प्रया॒थन॑ ।
आ ब॒र्हिरिन्द्रो॒ वरु॑णस्तु॒रा नर॑ आदि॒त्यास॑ः सदन्तु नः

abhi priyā maruto yā vo aśvyā havyā mitra prayāthana |
ā barhirindro varuṇasturā nara ādityāsaḥ sadantu naḥ

व॒यं वो॑ वृ॒क्तब॑र्हिषो हि॒तप्र॑यस आनु॒षक् ।
सु॒तसो॑मासो वरुण हवामहे मनु॒ष्वदि॒द्धाग्न॑यः

vayaṃ vo vṛktabarhiṣo hitaprayasa ānuṣak |
sutasomāso varuṇa havāmahe manuṣvadiddhāgnayaḥ

आ प्र या॑त॒ मरु॑तो॒ विष्णो॒ अश्वि॑ना॒ पूष॒न्माकी॑नया धि॒या ।
इन्द्र॒ आ या॑तु प्रथ॒मः स॑नि॒ष्युभि॒र्वृषा॒ यो वृ॑त्र॒हा गृ॒णे

ā pra yāta maruto viṣṇo aśvinā pūṣanmākīnayā dhiyā |
indra ā yātu prathamaḥ saniṣyubhirvṛṣā yo vṛtrahā gṛṇe

वि नो॑ देवासो अद्रु॒होऽच्छि॑द्रं॒ शर्म॑ यच्छत ।
न यद्दू॒राद्व॑सवो॒ नू चि॒दन्ति॑तो॒ वरू॑थमाद॒धर्ष॑ति

vi no devāso adruho'cchidraṃ śarma yacchata |
na yaddūrādvasavo nū cidantito varūthamādadharṣati

अस्ति॒ हि व॑ः सजा॒त्यं॑ रिशादसो॒ देवा॑सो॒ अस्त्याप्य॑म् ।
प्र ण॒ः पूर्व॑स्मै सुवि॒ताय॑ वोचत म॒क्षू सु॒म्नाय॒ नव्य॑से

asti hi vaḥ sajātyaṃ riśādaso devāso astyāpyam |
pra ṇaḥ pūrvasmai suvitāya vocata makṣū sumnāya navyase

इ॒दा हि व॒ उप॑स्तुतिमि॒दा वा॒मस्य॑ भ॒क्तये॑ ।
उप॑ वो विश्ववेदसो नम॒स्युराँ असृ॒क्ष्यन्या॑मिव

idā hi va upastutimidā vāmasya bhaktaye |
upa vo viśvavedaso namasyurām̐ asṛkṣyanyāmiva

उदु॒ ष्य व॑ः सवि॒ता सु॑प्रणीत॒योऽस्था॑दू॒र्ध्वो वरे॑ण्यः ।
नि द्वि॒पाद॒श्चतु॑ष्पादो अ॒र्थिनोऽवि॑श्रन्पतयि॒ष्णव॑ः

udu ṣya vaḥ savitā supraṇītayo'sthādūrdhvo vareṇyaḥ |
ni dvipādaścatuṣpādo arthino'viśranpatayiṣṇavaḥ

दे॒वंदे॑वं॒ वोऽव॑से दे॒वंदे॑वम॒भिष्ट॑ये ।
दे॒वंदे॑वं हुवेम॒ वाज॑सातये गृ॒णन्तो॑ दे॒व्या धि॒या

devaṃdevaṃ vo'vase devaṃdevamabhiṣṭaye |
devaṃdevaṃ huvema vājasātaye gṛṇanto devyā dhiyā

दे॒वासो॒ हि ष्मा॒ मन॑वे॒ सम॑न्यवो॒ विश्वे॑ सा॒कं सरा॑तयः ।
ते नो॑ अ॒द्य ते अ॑प॒रं तु॒चे तु नो॒ भव॑न्तु वरिवो॒विद॑ः

devāso hi ṣmā manave samanyavo viśve sākaṃ sarātayaḥ |
te no adya te aparaṃ tuce tu no bhavantu varivovidaḥ

प्र व॑ः शंसाम्यद्रुहः सं॒स्थ उप॑स्तुतीनाम् ।
न तं धू॒र्तिर्व॑रुण मित्र॒ मर्त्यं॒ यो वो॒ धाम॒भ्योऽवि॑धत्

pra vaḥ śaṃsāmyadruhaḥ saṃstha upastutīnām |
na taṃ dhūrtirvaruṇa mitra martyaṃ yo vo dhāmabhyo'vidhat

प्र स क्षयं॑ तिरते॒ वि म॒हीरिषो॒ यो वो॒ वरा॑य॒ दाश॑ति ।
प्र प्र॒जाभि॑र्जायते॒ धर्म॑ण॒स्पर्यरि॑ष्ट॒ः सर्व॑ एधते

pra sa kṣayaṃ tirate vi mahīriṣo yo vo varāya dāśati |
pra prajābhirjāyate dharmaṇasparyariṣṭaḥ sarva edhate

ऋ॒ते स वि॑न्दते यु॒धः सु॒गेभि॑र्या॒त्यध्व॑नः ।
अ॒र्य॒मा मि॒त्रो वरु॑ण॒ः सरा॑तयो॒ यं त्राय॑न्ते स॒जोष॑सः

ṛte sa vindate yudhaḥ sugebhiryātyadhvanaḥ |
aryamā mitro varuṇaḥ sarātayo yaṃ trāyante sajoṣasaḥ

अज्रे॑ चिदस्मै कृणुथा॒ न्यञ्च॑नं दु॒र्गे चि॒दा सु॑सर॒णम् ।
ए॒षा चि॑दस्माद॒शनि॑ः प॒रो नु सास्रे॑धन्ती॒ वि न॑श्यतु

ajre cidasmai kṛṇuthā nyañcanaṃ durge cidā susaraṇam |
eṣā cidasmādaśaniḥ paro nu sāsredhantī vi naśyatu

यद॒द्य सूर्य॑ उद्य॒ति प्रिय॑क्षत्रा ऋ॒तं द॒ध ।
यन्नि॒म्रुचि॑ प्र॒बुधि॑ विश्ववेदसो॒ यद्वा॑ म॒ध्यंदि॑ने दि॒वः

yadadya sūrya udyati priyakṣatrā ṛtaṃ dadha |
yannimruci prabudhi viśvavedaso yadvā madhyaṃdine divaḥ

यद्वा॑भिपि॒त्वे अ॑सुरा ऋ॒तं य॒ते छ॒र्दिर्ये॒म वि दा॒शुषे॑ ।
व॒यं तद्वो॑ वसवो विश्ववेदस॒ उप॑ स्थेयाम॒ मध्य॒ आ

yadvābhipitve asurā ṛtaṃ yate chardiryema vi dāśuṣe |
vayaṃ tadvo vasavo viśvavedasa upa stheyāma madhya ā

यद॒द्य सूर॒ उदि॑ते॒ यन्म॒ध्यंदि॑न आ॒तुचि॑ ।
वा॒मं ध॒त्थ मन॑वे विश्ववेदसो॒ जुह्वा॑नाय॒ प्रचे॑तसे

yadadya sūra udite yanmadhyaṃdina ātuci |
vāmaṃ dhattha manave viśvavedaso juhvānāya pracetase

व॒यं तद्व॑ः सम्राज॒ आ वृ॑णीमहे पु॒त्रो न ब॑हु॒पाय्य॑म् ।
अ॒श्याम॒ तदा॑दित्या॒ जुह्व॑तो ह॒विर्येन॒ वस्यो॒ऽनशा॑महै

vayaṃ tadvaḥ samrāja ā vṛṇīmahe putro na bahupāyyam |
aśyāma tadādityā juhvato haviryena vasyo'naśāmahai