सूक्त 102: चींटी का भाग भी घी बने

त्वम॑ग्ने बृ॒हद्वयो॒ दधा॑सि देव दा॒शुषे॑ ।
क॒विर्गृ॒हप॑ति॒र्युवा॑

tvamagne bṛhadvayo dadhāsi deva dāśuṣe |
kavirgṛhapatiryuvā

स न॒ ईळा॑नया स॒ह दे॒वाँ अ॑ग्ने दुव॒स्युवा॑ ।
चि॒किद्वि॑भान॒वा व॑ह

sa na īḻānayā saha devām̐ agne duvasyuvā |
cikidvibhānavā vaha

त्वया॑ ह स्विद्यु॒जा व॒यं चोदि॑ष्ठेन यविष्ठ्य ।
अ॒भि ष्मो॒ वाज॑सातये

tvayā ha svidyujā vayaṃ codiṣṭhena yaviṣṭhya |
abhi ṣmo vājasātaye

औ॒र्व॒भृ॒गु॒वच्छुचि॑मप्नवान॒वदा हु॑वे ।
अ॒ग्निं स॑मु॒द्रवा॑ससम्

aurvabhṛguvacchucimapnavānavadā huve |
agniṃ samudravāsasam

हु॒वे वात॑स्वनं क॒विं प॒र्जन्य॑क्रन्द्यं॒ सह॑ः ।
अ॒ग्निं स॑मु॒द्रवा॑ससम्

huve vātasvanaṃ kaviṃ parjanyakrandyaṃ sahaḥ |
agniṃ samudravāsasam

आ स॒वं स॑वि॒तुर्य॑था॒ भग॑स्येव भु॒जिं हु॑वे ।
अ॒ग्निं स॑मु॒द्रवा॑ससम्

ā savaṃ savituryathā bhagasyeva bhujiṃ huve |
agniṃ samudravāsasam

अ॒ग्निं वो॑ वृ॒धन्त॑मध्व॒राणां॑ पुरू॒तम॑म् ।
अच्छा॒ नप्त्रे॒ सह॑स्वते

agniṃ vo vṛdhantamadhvarāṇāṃ purūtamam |
acchā naptre sahasvate

अ॒यं यथा॑ न आ॒भुव॒त्त्वष्टा॑ रू॒पेव॒ तक्ष्या॑ ।
अ॒स्य क्रत्वा॒ यश॑स्वतः

ayaṃ yathā na ābhuvattvaṣṭā rūpeva takṣyā |
asya kratvā yaśasvataḥ

अ॒यं विश्वा॑ अ॒भि श्रियो॒ऽग्निर्दे॒वेषु॑ पत्यते ।
आ वाजै॒रुप॑ नो गमत्

ayaṃ viśvā abhi śriyo'gnirdeveṣu patyate |
ā vājairupa no gamat

विश्वे॑षामि॒ह स्तु॑हि॒ होतॄ॑णां य॒शस्त॑मम् ।
अ॒ग्निं य॒ज्ञेषु॑ पू॒र्व्यम्

viśveṣāmiha stuhi hotṝṇāṃ yaśastamam |
agniṃ yajñeṣu pūrvyam

शी॒रं पा॑व॒कशो॑चिषं॒ ज्येष्ठो॒ यो दमे॒ष्वा ।
दी॒दाय॑ दीर्घ॒श्रुत्त॑मः

śīraṃ pāvakaśociṣaṃ jyeṣṭho yo dameṣvā |
dīdāya dīrghaśruttamaḥ

तमर्व॑न्तं॒ न सा॑न॒सिं गृ॑णी॒हि वि॑प्र शु॒ष्मिण॑म् ।
मि॒त्रं न या॑त॒यज्ज॑नम्

tamarvantaṃ na sānasiṃ gṛṇīhi vipra śuṣmiṇam |
mitraṃ na yātayajjanam

उप॑ त्वा जा॒मयो॒ गिरो॒ देदि॑शतीर्हवि॒ष्कृत॑ः ।
वा॒योरनी॑के अस्थिरन्

upa tvā jāmayo giro dediśatīrhaviṣkṛtaḥ |
vāyoranīke asthiran

यस्य॑ त्रि॒धात्ववृ॑तं ब॒र्हिस्त॒स्थावसं॑दिनम् ।
आप॑श्चि॒न्नि द॑धा प॒दम्

yasya tridhātvavṛtaṃ barhistasthāvasaṃdinam |
āpaścinni dadhā padam

प॒दं दे॒वस्य॑ मी॒ळ्हुषोऽना॑धृष्टाभिरू॒तिभि॑ः ।
भ॒द्रा सूर्य॑ इवोप॒दृक्

padaṃ devasya mīḻhuṣo'nādhṛṣṭābhirūtibhiḥ |
bhadrā sūrya ivopadṛk

अग्ने॑ घृ॒तस्य॑ धी॒तिभि॑स्तेपा॒नो दे॑व शो॒चिषा॑ ।
आ दे॒वान्व॑क्षि॒ यक्षि॑ च

agne ghṛtasya dhītibhistepāno deva śociṣā |
ā devānvakṣi yakṣi ca

तं त्वा॑जनन्त मा॒तर॑ः क॒विं दे॒वासो॑ अङ्गिरः ।
ह॒व्य॒वाह॒मम॑र्त्यम्

taṃ tvājananta mātaraḥ kaviṃ devāso aṅgiraḥ |
havyavāhamamartyam

प्रचे॑तसं त्वा क॒वेऽग्ने॑ दू॒तं वरे॑ण्यम् ।
ह॒व्य॒वाहं॒ नि षे॑दिरे

pracetasaṃ tvā kave'gne dūtaṃ vareṇyam |
havyavāhaṃ ni ṣedire

न॒हि मे॒ अस्त्यघ्न्या॒ न स्वधि॑ति॒र्वन॑न्वति ।
अथै॑ता॒दृग्भ॑रामि ते

nahi me astyaghnyā na svadhitirvananvati |
athaitādṛgbharāmi te

यद॑ग्ने॒ कानि॒ कानि॑ चि॒दा ते॒ दारू॑णि द॒ध्मसि॑ ।
ता जु॑षस्व यविष्ठ्य

yadagne kāni kāni cidā te dārūṇi dadhmasi |
tā juṣasva yaviṣṭhya

यदत्त्यु॑प॒जिह्वि॑का॒ यद्व॒म्रो अ॑ति॒सर्प॑ति ।
सर्वं॒ तद॑स्तु ते घृ॒तम्

yadattyupajihvikā yadvamro atisarpati |
sarvaṃ tadastu te ghṛtam

अ॒ग्निमिन्धा॑नो॒ मन॑सा॒ धियं॑ सचेत॒ मर्त्य॑ः ।
अ॒ग्निमी॑धे वि॒वस्व॑भिः

agnimindhāno manasā dhiyaṃ saceta martyaḥ |
agnimīdhe vivasvabhiḥ