सूक्त 4: उषाकाल में जागने वाले अमर अतिथि

यथा॑ होत॒र्मनु॑षो दे॒वता॑ता य॒ज्ञेभि॑ः सूनो सहसो॒ यजा॑सि ।
ए॒वा नो॑ अ॒द्य स॑म॒ना स॑मा॒नानु॒शन्न॑ग्न उश॒तो य॑क्षि दे॒वान्

yathā hotarmanuṣo devatātā yajñebhiḥ sūno sahaso yajāsi |
evā no adya samanā samānānuśannagna uśato yakṣi devān

स नो॑ वि॒भावा॑ च॒क्षणि॒र्न वस्तो॑र॒ग्निर्व॒न्दारु॒ वेद्य॒श्चनो॑ धात् ।
वि॒श्वायु॒र्यो अ॒मृतो॒ मर्त्ये॑षूष॒र्भुद्भूदति॑थिर्जा॒तवे॑दाः

sa no vibhāvā cakṣaṇirna vastoragnirvandāru vedyaścano dhāt |
viśvāyuryo amṛto martyeṣūṣarbhudbhūdatithirjātavedāḥ

द्यावो॒ न यस्य॑ प॒नय॒न्त्यभ्वं॒ भासां॑सि वस्ते॒ सूर्यो॒ न शु॒क्रः ।
वि य इ॒नोत्य॒जर॑ः पाव॒कोऽश्न॑स्य चिच्छिश्नथत्पू॒र्व्याणि॑

dyāvo na yasya panayantyabhvaṃ bhāsāṃsi vaste sūryo na śukraḥ |
vi ya inotyajaraḥ pāvako'śnasya cicchiśnathatpūrvyāṇi

व॒द्मा हि सू॑नो॒ अस्य॑द्म॒सद्वा॑ च॒क्रे अ॒ग्निर्ज॒नुषाज्मान्न॑म् ।
स त्वं न॑ ऊर्जसन॒ ऊर्जं॑ धा॒ राजे॑व जेरवृ॒के क्षे॑ष्य॒न्तः

vadmā hi sūno asyadmasadvā cakre agnirjanuṣājmānnam |
sa tvaṃ na ūrjasana ūrjaṃ dhā rājeva jeravṛke kṣeṣyantaḥ

निति॑क्ति॒ यो वा॑र॒णमन्न॒मत्ति॑ वा॒युर्न राष्ट्र्यत्ये॑त्य॒क्तून् ।
तु॒र्याम॒ यस्त॑ आ॒दिशा॒मरा॑ती॒रत्यो॒ न ह्रुत॒ः पत॑तः परि॒ह्रुत्

nitikti yo vāraṇamannamatti vāyurna rāṣṭryatyetyaktūn |
turyāma yasta ādiśāmarātīratyo na hrutaḥ patataḥ parihrut

आ सूर्यो॒ न भा॑नु॒मद्भि॑र॒र्कैरग्ने॑ त॒तन्थ॒ रोद॑सी॒ वि भा॒सा ।
चि॒त्रो न॑य॒त्परि॒ तमां॑स्य॒क्तः शो॒चिषा॒ पत्म॑न्नौशि॒जो न दीय॑न्

ā sūryo na bhānumadbhirarkairagne tatantha rodasī vi bhāsā |
citro nayatpari tamāṃsyaktaḥ śociṣā patmannauśijo na dīyan

त्वां हि म॒न्द्रत॑ममर्कशो॒कैर्व॑वृ॒महे॒ महि॑ न॒ः श्रोष्य॑ग्ने ।
इन्द्रं॒ न त्वा॒ शव॑सा दे॒वता॑ वा॒युं पृ॑णन्ति॒ राध॑सा॒ नृत॑माः

tvāṃ hi mandratamamarkaśokairvavṛmahe mahi naḥ śroṣyagne |
indraṃ na tvā śavasā devatā vāyuṃ pṛṇanti rādhasā nṛtamāḥ

नू नो॑ अग्नेऽवृ॒केभि॑ः स्व॒स्ति वेषि॑ रा॒यः प॒थिभि॒ः पर्ष्यंह॑ः ।
ता सू॒रिभ्यो॑ गृण॒ते रा॑सि सु॒म्नं मदे॑म श॒तहि॑माः सु॒वीरा॑ः

nū no agne'vṛkebhiḥ svasti veṣi rāyaḥ pathibhiḥ parṣyaṃhaḥ |
tā sūribhyo gṛṇate rāsi sumnaṃ madema śatahimāḥ suvīrāḥ