सूक्त 5: वसुश्रुत का आप्री सूक्त

सुस॑मिद्धाय शो॒चिषे॑ घृ॒तं ती॒व्रं जु॑होतन ।
अ॒ग्नये॑ जा॒तवे॑दसे

susamiddhāya śociṣe ghṛtaṃ tīvraṃ juhotana |
agnaye jātavedase

नरा॒शंस॑ः सुषूदती॒मं य॒ज्ञमदा॑भ्यः ।
क॒विर्हि मधु॑हस्त्यः

narāśaṃsaḥ suṣūdatīmaṃ yajñamadābhyaḥ |
kavirhi madhuhastyaḥ

ई॒ळि॒तो अ॑ग्न॒ आ व॒हेन्द्रं॑ चि॒त्रमि॒ह प्रि॒यम् ।
सु॒खै रथे॑भिरू॒तये॑

īḻito agna ā vahendraṃ citramiha priyam |
sukhai rathebhirūtaye

ऊर्ण॑म्रदा॒ वि प्र॑थस्वा॒भ्य१॒॑र्का अ॑नूषत ।
भवा॑ नः शुभ्र सा॒तये॑

ūrṇamradā vi prathasvābhyarkā anūṣata |
bhavā naḥ śubhra sātaye

देवी॑र्द्वारो॒ वि श्र॑यध्वं सुप्राय॒णा न॑ ऊ॒तये॑ ।
प्रप्र॑ य॒ज्ञं पृ॑णीतन

devīrdvāro vi śrayadhvaṃ suprāyaṇā na ūtaye |
prapra yajñaṃ pṛṇītana

सु॒प्रती॑के वयो॒वृधा॑ य॒ह्वी ऋ॒तस्य॑ मा॒तरा॑ ।
दो॒षामु॒षास॑मीमहे

supratīke vayovṛdhā yahvī ṛtasya mātarā |
doṣāmuṣāsamīmahe

वात॑स्य॒ पत्म॑न्नीळि॒ता दैव्या॒ होता॑रा॒ मनु॑षः ।
इ॒मं नो॑ य॒ज्ञमा ग॑तम्

vātasya patmannīḻitā daivyā hotārā manuṣaḥ |
imaṃ no yajñamā gatam

इळा॒ सर॑स्वती म॒ही ति॒स्रो दे॒वीर्म॑यो॒भुव॑ः ।
ब॒र्हिः सी॑दन्त्व॒स्रिध॑ः

iḻā sarasvatī mahī tisro devīrmayobhuvaḥ |
barhiḥ sīdantvasridhaḥ

शि॒वस्त्व॑ष्टरि॒हा ग॑हि वि॒भुः पोष॑ उ॒त त्मना॑ ।
य॒ज्ञेय॑ज्ञे न॒ उद॑व

śivastvaṣṭarihā gahi vibhuḥ poṣa uta tmanā |
yajñeyajñe na udava

यत्र॒ वेत्थ॑ वनस्पते दे॒वानां॒ गुह्या॒ नामा॑नि ।
तत्र॑ ह॒व्यानि॑ गामय

yatra vettha vanaspate devānāṃ guhyā nāmāni |
tatra havyāni gāmaya

स्वाहा॒ग्नये॒ वरु॑णाय॒ स्वाहेन्द्रा॑य म॒रुद्भ्य॑ः ।
स्वाहा॑ दे॒वेभ्यो॑ ह॒विः

svāhāgnaye varuṇāya svāhendrāya marudbhyaḥ |
svāhā devebhyo haviḥ