सूक्त 3: अग्नि ही वरुण, मित्र और इन्द्र

त्वम॑ग्ने॒ वरु॑णो॒ जाय॑से॒ यत्त्वं मि॒त्रो भ॑वसि॒ यत्समि॑द्धः ।
त्वे विश्वे॑ सहसस्पुत्र दे॒वास्त्वमिन्द्रो॑ दा॒शुषे॒ मर्त्या॑य

tvamagne varuṇo jāyase yattvaṃ mitro bhavasi yatsamiddhaḥ |
tve viśve sahasasputra devāstvamindro dāśuṣe martyāya

त्वम॑र्य॒मा भ॑वसि॒ यत्क॒नीनां॒ नाम॑ स्वधाव॒न्गुह्यं॑ बिभर्षि ।
अ॒ञ्जन्ति॑ मि॒त्रं सुधि॑तं॒ न गोभि॒र्यद्दम्प॑ती॒ सम॑नसा कृ॒णोषि॑

tvamaryamā bhavasi yatkanīnāṃ nāma svadhāvanguhyaṃ bibharṣi |
añjanti mitraṃ sudhitaṃ na gobhiryaddampatī samanasā kṛṇoṣi

तव॑ श्रि॒ये म॒रुतो॑ मर्जयन्त॒ रुद्र॒ यत्ते॒ जनि॑म॒ चारु॑ चि॒त्रम् ।
प॒दं यद्विष्णो॑रुप॒मं नि॒धायि॒ तेन॑ पासि॒ गुह्यं॒ नाम॒ गोना॑म्

tava śriye maruto marjayanta rudra yatte janima cāru citram |
padaṃ yadviṣṇorupamaṃ nidhāyi tena pāsi guhyaṃ nāma gonām

तव॑ श्रि॒या सु॒दृशो॑ देव दे॒वाः पु॒रू दधा॑ना अ॒मृतं॑ सपन्त ।
होता॑रम॒ग्निं मनु॑षो॒ नि षे॑दुर्दश॒स्यन्त॑ उ॒शिज॒ः शंस॑मा॒योः

tava śriyā sudṛśo deva devāḥ purū dadhānā amṛtaṃ sapanta |
hotāramagniṃ manuṣo ni ṣedurdaśasyanta uśijaḥ śaṃsamāyoḥ

न त्वद्धोता॒ पूर्वो॑ अग्ने॒ यजी॑या॒न्न काव्यै॑ः प॒रो अ॑स्ति स्वधावः ।
वि॒शश्च॒ यस्या॒ अति॑थि॒र्भवा॑सि॒ स य॒ज्ञेन॑ वनवद्देव॒ मर्ता॑न्

na tvaddhotā pūrvo agne yajīyānna kāvyaiḥ paro asti svadhāvaḥ |
viśaśca yasyā atithirbhavāsi sa yajñena vanavaddeva martān

व॒यम॑ग्ने वनुयाम॒ त्वोता॑ वसू॒यवो॑ ह॒विषा॒ बुध्य॑मानाः ।
व॒यं स॑म॒र्ये वि॒दथे॒ष्वह्नां॑ व॒यं रा॒या स॑हसस्पुत्र॒ मर्ता॑न्

vayamagne vanuyāma tvotā vasūyavo haviṣā budhyamānāḥ |
vayaṃ samarye vidatheṣvahnāṃ vayaṃ rāyā sahasasputra martān

यो न॒ आगो॑ अ॒भ्येनो॒ भरा॒त्यधीद॒घम॒घशं॑से दधात ।
ज॒ही चि॑कित्वो अ॒भिश॑स्तिमे॒तामग्ने॒ यो नो॑ म॒र्चय॑ति द्व॒येन॑

yo na āgo abhyeno bharātyadhīdaghamaghaśaṃse dadhāta |
jahī cikitvo abhiśastimetāmagne yo no marcayati dvayena

त्वाम॒स्या व्युषि॑ देव॒ पूर्वे॑ दू॒तं कृ॑ण्वा॒ना अ॑यजन्त ह॒व्यैः ।
सं॒स्थे यद॑ग्न॒ ईय॑से रयी॒णां दे॒वो मर्तै॒र्वसु॑भिरि॒ध्यमा॑नः

tvāmasyā vyuṣi deva pūrve dūtaṃ kṛṇvānā ayajanta havyaiḥ |
saṃsthe yadagna īyase rayīṇāṃ devo martairvasubhiridhyamānaḥ

अव॑ स्पृधि पि॒तरं॒ योधि॑ वि॒द्वान्पु॒त्रो यस्ते॑ सहसः सून ऊ॒हे ।
क॒दा चि॑कित्वो अ॒भि च॑क्षसे॒ नोऽग्ने॑ क॒दाँ ऋ॑त॒चिद्या॑तयासे

ava spṛdhi pitaraṃ yodhi vidvānputro yaste sahasaḥ sūna ūhe |
kadā cikitvo abhi cakṣase no'gne kadām̐ ṛtacidyātayāse

भूरि॒ नाम॒ वन्द॑मानो दधाति पि॒ता व॑सो॒ यदि॒ तज्जो॒षया॑से ।
कु॒विद्दे॒वस्य॒ सह॑सा चका॒नः सु॒म्नम॒ग्निर्व॑नते वावृधा॒नः

bhūri nāma vandamāno dadhāti pitā vaso yadi tajjoṣayāse |
kuviddevasya sahasā cakānaḥ sumnamagnirvanate vāvṛdhānaḥ

त्वम॒ङ्ग ज॑रि॒तारं॑ यविष्ठ॒ विश्वा॑न्यग्ने दुरि॒ताति॑ पर्षि ।
स्ते॒ना अ॑दृश्रन्रि॒पवो॒ जना॒सोऽज्ञा॑तकेता वृजि॒ना अ॑भूवन्

tvamaṅga jaritāraṃ yaviṣṭha viśvānyagne duritāti parṣi |
stenā adṛśranripavo janāso'jñātaketā vṛjinā abhūvan

इ॒मे यामा॑सस्त्व॒द्रिग॑भूव॒न्वस॑वे वा॒ तदिदागो॑ अवाचि ।
नाहा॒यम॒ग्निर॒भिश॑स्तये नो॒ न रीष॑ते वावृधा॒नः परा॑ दात्

ime yāmāsastvadrigabhūvanvasave vā tadidāgo avāci |
nāhāyamagnirabhiśastaye no na rīṣate vāvṛdhānaḥ parā dāt