सूक्त 57: हल का सूक्त: क्षेत्रपति और सीता

क्षेत्र॑स्य॒ पति॑ना व॒यं हि॒तेने॑व जयामसि ।
गामश्वं॑ पोषयि॒त्न्वा स नो॑ मृळाती॒दृशे॑

kṣetrasya patinā vayaṃ hiteneva jayāmasi |
gāmaśvaṃ poṣayitnvā sa no mṛḻātīdṛśe

क्षेत्र॑स्य पते॒ मधु॑मन्तमू॒र्मिं धे॒नुरि॑व॒ पयो॑ अ॒स्मासु॑ धुक्ष्व ।
म॒धु॒श्चुतं॑ घृ॒तमि॑व॒ सुपू॑तमृ॒तस्य॑ न॒ः पत॑यो मृळयन्तु

kṣetrasya pate madhumantamūrmiṃ dhenuriva payo asmāsu dhukṣva |
madhuścutaṃ ghṛtamiva supūtamṛtasya naḥ patayo mṛḻayantu

मधु॑मती॒रोष॑धी॒र्द्याव॒ आपो॒ मधु॑मन्नो भवत्व॒न्तरि॑क्षम् ।
क्षेत्र॑स्य॒ पति॒र्मधु॑मान्नो अ॒स्त्वरि॑ष्यन्तो॒ अन्वे॑नं चरेम

madhumatīroṣadhīrdyāva āpo madhumanno bhavatvantarikṣam |
kṣetrasya patirmadhumānno astvariṣyanto anvenaṃ carema

शु॒नं वा॒हाः शु॒नं नर॑ः शु॒नं कृ॑षतु॒ लाङ्ग॑लम् ।
शु॒नं व॑र॒त्रा ब॑ध्यन्तां शु॒नमष्ट्रा॒मुदि॑ङ्गय

śunaṃ vāhāḥ śunaṃ naraḥ śunaṃ kṛṣatu lāṅgalam |
śunaṃ varatrā badhyantāṃ śunamaṣṭrāmudiṅgaya

शुना॑सीरावि॒मां वाचं॑ जुषेथां॒ यद्दि॒वि च॒क्रथु॒ः पय॑ः ।
तेने॒मामुप॑ सिञ्चतम्

śunāsīrāvimāṃ vācaṃ juṣethāṃ yaddivi cakrathuḥ payaḥ |
tenemāmupa siñcatam

अ॒र्वाची॑ सुभगे भव॒ सीते॒ वन्दा॑महे त्वा ।
यथा॑ नः सु॒भगास॑सि॒ यथा॑ नः सु॒फलास॑सि

arvācī subhage bhava sīte vandāmahe tvā |
yathā naḥ subhagāsasi yathā naḥ suphalāsasi

इन्द्र॒ः सीतां॒ नि गृ॑ह्णातु॒ तां पू॒षानु॑ यच्छतु ।
सा न॒ः पय॑स्वती दुहा॒मुत्त॑रामुत्तरां॒ समा॑म्

indraḥ sītāṃ ni gṛhṇātu tāṃ pūṣānu yacchatu |
sā naḥ payasvatī duhāmuttarāmuttarāṃ samām

शु॒नं न॒ः फाला॒ वि कृ॑षन्तु॒ भूमिं॑ शु॒नं की॒नाशा॑ अ॒भि य॑न्तु वा॒हैः ।
शु॒नं प॒र्जन्यो॒ मधु॑ना॒ पयो॑भि॒ः शुना॑सीरा शु॒नम॒स्मासु॑ धत्तम्

śunaṃ naḥ phālā vi kṛṣantu bhūmiṃ śunaṃ kīnāśā abhi yantu vāhaiḥ |
śunaṃ parjanyo madhunā payobhiḥ śunāsīrā śunamasmāsu dhattam