सूक्त 41: इन्द्र और वरुण, दुष्ट पर प्रहार करो

इन्द्रा॒ को वां॑ वरुणा सु॒म्नमा॑प॒ स्तोमो॑ ह॒विष्माँ॑ अ॒मृतो॒ न होता॑ ।
यो वां॑ हृ॒दि क्रतु॑माँ अ॒स्मदु॒क्तः प॒स्पर्श॑दिन्द्रावरुणा॒ नम॑स्वान्

indrā ko vāṃ varuṇā sumnamāpa stomo haviṣmām̐ amṛto na hotā |
yo vāṃ hṛdi kratumām̐ asmaduktaḥ pasparśadindrāvaruṇā namasvān

इन्द्रा॑ ह॒ यो वरु॑णा च॒क्र आ॒पी दे॒वौ मर्त॑ः स॒ख्याय॒ प्रय॑स्वान् ।
स ह॑न्ति वृ॒त्रा स॑मि॒थेषु॒ शत्रू॒नवो॑भिर्वा म॒हद्भि॒ः स प्र शृ॑ण्वे

indrā ha yo varuṇā cakra āpī devau martaḥ sakhyāya prayasvān |
sa hanti vṛtrā samitheṣu śatrūnavobhirvā mahadbhiḥ sa pra śṛṇve

इन्द्रा॑ ह॒ रत्नं॒ वरु॑णा॒ धेष्ठे॒त्था नृभ्य॑ः शशमा॒नेभ्य॒स्ता ।
यदी॒ सखा॑या स॒ख्याय॒ सोमै॑ः सु॒तेभि॑ः सुप्र॒यसा॑ मा॒दयै॑ते

indrā ha ratnaṃ varuṇā dheṣṭhetthā nṛbhyaḥ śaśamānebhyastā |
yadī sakhāyā sakhyāya somaiḥ sutebhiḥ suprayasā mādayaite

इन्द्रा॑ यु॒वं व॑रुणा दि॒द्युम॑स्मि॒न्नोजि॑ष्ठमुग्रा॒ नि व॑धिष्टं॒ वज्र॑म् ।
यो नो॑ दु॒रेवो॑ वृ॒कति॑र्द॒भीति॒स्तस्मि॑न्मिमाथाम॒भिभू॒त्योज॑ः

indrā yuvaṃ varuṇā didyumasminnojiṣṭhamugrā ni vadhiṣṭaṃ vajram |
yo no durevo vṛkatirdabhītistasminmimāthāmabhibhūtyojaḥ

इन्द्रा॑ यु॒वं व॑रुणा भू॒तम॒स्या धि॒यः प्रे॒तारा॑ वृष॒भेव॑ धे॒नोः ।
सा नो॑ दुहीय॒द्यव॑सेव ग॒त्वी स॒हस्र॑धारा॒ पय॑सा म॒ही गौः

indrā yuvaṃ varuṇā bhūtamasyā dhiyaḥ pretārā vṛṣabheva dhenoḥ |
sā no duhīyadyavaseva gatvī sahasradhārā payasā mahī gauḥ

तो॒के हि॒ते तन॑य उ॒र्वरा॑सु॒ सूरो॒ दृशी॑के॒ वृष॑णश्च॒ पौंस्ये॑ ।
इन्द्रा॑ नो॒ अत्र॒ वरु॑णा स्याता॒मवो॑भिर्द॒स्मा परि॑तक्म्यायाम्

toke hite tanaya urvarāsu sūro dṛśīke vṛṣaṇaśca pauṃsye |
indrā no atra varuṇā syātāmavobhirdasmā paritakmyāyām

यु॒वामिद्ध्यव॑से पू॒र्व्याय॒ परि॒ प्रभू॑ती ग॒विष॑ः स्वापी ।
वृ॒णी॒महे॑ स॒ख्याय॑ प्रि॒याय॒ शूरा॒ मंहि॑ष्ठा पि॒तरे॑व श॒म्भू

yuvāmiddhyavase pūrvyāya pari prabhūtī gaviṣaḥ svāpī |
vṛṇīmahe sakhyāya priyāya śūrā maṃhiṣṭhā pitareva śambhū

ता वां॒ धियोऽव॑से वाज॒यन्ती॑रा॒जिं न ज॑ग्मुर्युव॒यूः सु॑दानू ।
श्रि॒ये न गाव॒ उप॒ सोम॑मस्थु॒रिन्द्रं॒ गिरो॒ वरु॑णं मे मनी॒षाः

tā vāṃ dhiyo'vase vājayantīrājiṃ na jagmuryuvayūḥ sudānū |
śriye na gāva upa somamasthurindraṃ giro varuṇaṃ me manīṣāḥ

इ॒मा इन्द्रं॒ वरु॑णं मे मनी॒षा अग्म॒न्नुप॒ द्रवि॑णमि॒च्छमा॑नाः ।
उपे॑मस्थुर्जो॒ष्टार॑ इव॒ वस्वो॑ र॒घ्वीरि॑व॒ श्रव॑सो॒ भिक्ष॑माणाः

imā indraṃ varuṇaṃ me manīṣā agmannupa draviṇamicchamānāḥ |
upemasthurjoṣṭāra iva vasvo raghvīriva śravaso bhikṣamāṇāḥ

अश्व्य॑स्य॒ त्मना॒ रथ्य॑स्य पु॒ष्टेर्नित्य॑स्य रा॒यः पत॑यः स्याम ।
ता च॑क्रा॒णा ऊ॒तिभि॒र्नव्य॑सीभिरस्म॒त्रा रायो॑ नि॒युत॑ः सचन्ताम्

aśvyasya tmanā rathyasya puṣṭernityasya rāyaḥ patayaḥ syāma |
tā cakrāṇā ūtibhirnavyasībhirasmatrā rāyo niyutaḥ sacantām

आ नो॑ बृहन्ता बृह॒तीभि॑रू॒ती इन्द्र॑ या॒तं व॑रुण॒ वाज॑सातौ ।
यद्दि॒द्यव॒ः पृत॑नासु प्र॒क्रीळा॒न्तस्य॑ वां स्याम सनि॒तार॑ आ॒जेः

ā no bṛhantā bṛhatībhirūtī indra yātaṃ varuṇa vājasātau |
yaddidyavaḥ pṛtanāsu prakrīḻāntasya vāṃ syāma sanitāra ājeḥ